Nu heb ik twee kippen en die zou je aan iedereen die geen interesse in eten heeft, yogi’s, anorexiapatienten, nonnen en voedselstakers moeten geven. Kippen zijn namelijk gek op eten.  Niet dat dat aanstekelijk is. Het zit subtieler in elkaar.

Ik begin waar de vorige eigenaar gebleven is, een verwaarloosd kippenhuisje met een grote kippenren en geef de kippen wat ze gewend zijn en wat is achtergelaten: kant-en-klaar onverschillige voeding voor kippen in plastic tonnen. Alles zit erin, net als in kattenbrokken, koeienbrokken en paardenbrokken. Makkelijk, maar wat het bevat: geen idee. In geval van kippen zijn het grauwe legkorrels die er allemaal hetzelfde uitzien. Met die legkorrels ga ik de ren in en gooi de inhoud in de afgedankte koekenpan zonder steel. Als ik de ren uit ben, koen de kippen uit hun schuilhoeken en beginnen lusteloos in de bak te pikken. Ik vind het eigenaardige kippen, net kranten, zo plat. Ik vind ze ook een beetje eng met die klauwende poten en scherpe snavels. En dan die ogen en die lellen.

De volgende ochtend liggen er twee eitjes in het hondenhok dat als leghok is neergezet door de vorige eigenaar.
Dat doet me wat.
Dat daar twee eitjes liggen. Voor mij. Zomaar. Uit die magere kippen. Kakelvers. Ik heb ze horen kakelen toen ze die dingen eruit geperst hadden.

Dat dat nog een heel karwei is, ontdekte ik in de loop van de eerste week: ze doen er zo’n anderhalf uur over. Bezorgd zoet ik op internet of dat wel normaal is.
Ja, dat is heel normaal.
Dat is het dus niet. Niet meer.

Nu leggen ze in een oogwenk een ei en zijn gespierde, zelfverzekerde kippen. Ze scharrelen door de tuin, wieden het zogenaamde onkruid en eten wat ze vinden, levend en wel, verser dan vers. Ze tokkelen in alle toonaarden en zodra ze me horen, komen ze aangerend, of ik nu zing of zaag, huppel of sluip; ze blijken goede oren te hebben en ook hun reukvermogen is veel beter dan ik dacht. Heel secuur pikken ze de lekkerste hapjes het eerst uit de schaal na een dag scharrelen, alles vers en biologisch, ook de granen en zelfs de legkorrels. Van mij hoeven ze niet te leggen, maar dat doen ze wel, elke dag, ook nu het eind november is.

de kippen komen aangerend zodra ze me horen

Zo ben ik er achter gekomen dat kippen heel snel hun instinct herontdekken als je ze de kans geeft, ze zijn dan veel interessanter in de omgang.
O ja, in mijn enthousiasme zou ik bijna vergeten waar mijn verhaal omdraait, voeding! De eieren die eruit komen, maken ze van wat erin komt. Dat is als een bliksem bij me ingeslagen door de levende omgang met mijn kippen. Ik at ‘gezond’ omdat ik van de natuur houd en die niet wil verpesten met chemicaliën en hormonen. Maar het was theorie voor mij.

Nu ik in de praktijk eieren van mijn eigen kippen krijg, elke dag twee verse eitjes, zit ik natuurlijk wel met 14 eieren in de week. En ik eet er hoogstens drie. Bij mij komt van het een altijd het ander, dus…

wordt vervolgd

lees hier het vervolg
https://annevellinga.nl/2016/11/22/opvoeding-renske-en-rafel-2/

Het bericht Voeding – kippen (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Laten we beginnen bij het begin….
Je (ik) bent te zwaar geworden, door tegenslagen, verdriet, verkeerde keuzes, verkeerd beeld over voeding, omdat je een zoetekauw bent, omdat je al zoveel keer afgevallen bent maar het komt steeds met een paar kg extra weer bij, omdat je een hekel aan koken hebt, er zoveel makkelijk eten te koop is, je niet van sporten houdt, iedereen om je heen dik is… noem maar op…
Het maakt niet uit wat de reden is… het lukt gewoon niet om blijvend verandering aan te brengen en op een gezond gewicht te blijven.Dat isl niet gek, dom, vreemd, schaamteloos, wat toch de indruk is die je op een gegeven moment had… of niet? Nou die gaan we vandaag over boord gooien! Want geloof mij…. Ik ben namelijk best slim, prettig gestoord, actief en ondernemend! En ik ben al jaren aan het oorlog voeren met een steeds grotere massa kilo’s.
Er zijn veel redenen te noemen waardoor ik uiteindelijk veel te zwaar geworden ben. Ik zal je iets van mijn verhaal vertellen.

Op mijn 6e jaar heb ik mijn vader voor het laatst gezien, aangezien mijn ouders gescheiden zijn en mijn moeder het beter vond dat ik mijn vader niet meer zag. Toen is zij hertrouwd en dat ging best goed, ik was in die tijd mooi slank. Als ik foto’s terug zie….. Toen ik tegen de 16 jaar was ben in begonnen met de pil. dat is voor je gewicht een oplazer. Rond dezelfde tijd zijn mijn moeder en stiefvader ook gescheiden. Daar had ik heel veel stress van en omdat mijn moeder het te druk had met haar eigen verdriet en ellende had ik iets anders als uitlaadklep gevonden. Ik at lekkere koekjes, chips, alles door elkaar, maakte niet uit. Als ik dat at, voelde ik me beter. Eigenlijk was ik niet echt opgevoed met dat soort spul, maar mijn moeder dacht, ach laat dat meisje maar.
Gelukkig had ik toen nog veel beweging, stijldansen en latin dansen was mijn andere uitlaatklep. Maar op een gegeven moment, dat weet ik nog goed, wonnen de koekjes het… Als ik op de WC zat, kon ik niet meer recht naar beneden in de pot kijken… Een raar ding misschien, maar dat staat me nog goed bij. Vanaf toen besloot ik dat het niet zo kon blijven! Ik ging aan de lijn!

Nou dat had ik beter niet kunnen doen… Ik ben toen bijna alles wel weer afgevallen, maar dat kwam er daarna ook weer net zo hard aan omdat ik inmiddels werkte en niet meer danste. Dus ging ik weer afvallen… en elke keer kwam er weer een paar kilo bonus bij…
Op een gegeven moment was ik zo verdrietig van alles dat ik een psychiater bezocht en hulp kreeg. Ik ben ook op zoek gegaan naar afslankmethodes met begeleiding en ik heb best veel resultaat behaald. Maar alles wat ik toen deed, was voor een tijdje. Dan mocht ik het niet meer doen of was ik het zo zat dat ik weer in het oude ritme terug viel. En ik was nooit tevreden over mijn resultaat.
Inmiddels was ik al bijna 100 kilo en was mijn gewicht een serieus probleem geworden. Ik herinner me dat ik weinig trots, blijdschap en enthousiasme gehad heb over bereikte doelen, omdat ik op een gegeven moment de bui alweer voelde hangen, ik was een jojo geworden.
Tot ik mijn man leerde kennen.

Hij was de eerste man die zei: het gaat mij erom dat je gelukkig bent, meid en of je nou te zwaar bent of niet, dat maakt mij niks uit.
Wow, ik was blij en ben gestopt met lijnen en diëten! Dat heeft een jaar geduurd, toen gingen wij op gesprek voor IVF. Mijn man heeft leukemie en is gesteriliseerd, dus als wij een kindje willen zal het zo moeten. Bij het eerste gesprek kwam eruit dat ik eerst flink moest afvallen, anders zouden ze niks voor me doen. Bam. En zoek het verder maar uit!
Er was geen hulp vanuit het ziekenhuis. Ik moest weer op dieet. Ik voelde de bui al hangen. Pffff…

We zijn begonnen met een koolhydraat arm dieet uit een boek. Dat ging best goed, we vielen zo’n 5 kilo af. Maar alle recepten en lif-lafjes enz. maakten het duur. In die periode had ik geen baan en mijn bedrijf was in de opstart naar full-time. Dus geld hadden we niet. En ja, gestopt…
Dan voorlopig maar geen IVF, ik trok het niet meer. Daarnaast kwam mijn man in een depressie, ik er overheen… Ik wilde op een gegeven moment niet meer op de aarde zijn. Ik wilde ermee stoppen, ik was alle ellende van nu en vroeger zo vreselijk zat!

Mijn man heeft me wakker geschud. We zijn na een effectieve training op psychisch gebied erg opgeknapt. We hadden weer zin in ons leven, zijn getrouwd en de lucht klaarde op. Dieet hadden we geen zin in, we waren te druk met genieten dat het goed met ons ging. Een kindje was (even) naar de achtergrond verschoven.
Tot wij begin dit jaar op visite waren bij kennissen en mijn man ineens zei: goh schat wat gaan we nou doen met onze kinderwens…
Er volgde een gesprek bij de huisarts die ons doorverwees naar een ziekenhuis met een menselijkere benadering. We gingen op gesprek. Ik moest afvallen. Beter voor mijn lijf, leven, kindje, zwangerschap… dus mevrouw, hier heeft u een doorverwijzing naar de diëtiste waar wij mee samenwerken. Zij kan jullie verder helpen!
Yes! We worden voor vol aangezien… haha…
Zo gezegd zo gedaan…

We zijn op een koolhydraat arm dieet gezet. En dat gaat goed! In 8 weken zijn we allebei al zo’n 11 kilo afgevallen. We wandelen 5-6 avonden per week 1,5 tot 3 uur en het bevalt!
Ik kan kleinere kleding aan, zie dat alle delen van mijn lichaam afnemen in omvang en… mijn gevoel voor eten is erg veranderd.
We aten nooit ongezond of veel, naar mijn idee, maar nu eet ik kleinere porties en nog gezonder!
Het koken en bereiden is niet moeilijk, duur of vervelend. We hebben zelfs veel plezier in samen koken! Ik heb geen behoefte meer om te snoepen, ik mis niks en ik voel me met de dag fitter en gezonder. Mijn man ziet er ook mooier uit, zijn buik is (bijna) weg en hij is enthousiast over zijn lijf en over dat van mij. Zo stimuleren we elkaar ook om door te gaan.
Het wandelen heeft ook op psychisch niveau een voordeel. Als je lijf in beweging is, gaat je hoofd ook in beweging en we bespreken nu zoveel zaken die eerst niet aan bod kwamen. Dus ook mentaal kunnen we lekker loslaten!

Ik zei eerder koolhydraat arm dieet, maar nu zie ik het anders.
We hebben een nieuwe levensstijl!
We willen andere dingen, hebben nieuwe prioriteiten, andere ideeën.
Ik zie nu in hoe mijn gewicht op veel gebieden een belemmering was…
Het was een beschermend vetschild om mezelf te beschermen tegen verdriet en pijn. Ik wilde niet mooi gevonden worden, dat vond ik eng. Mijn laatste psycholoog zei het zo mooi: het heeft je geholpen op een bepaald moment, maar je hebt het niet meer nodig. Uittrekken die jas!

En nu kijk ik ernaar uit dat ik mijn eerste doel bereik: 25 kilo eraf! Ik zit al op de 11! Is dat niet fantastisch?
En na die 25 zal ik vast nog meer afvallen, want deze levensstijl zoekt de juiste balans voor je lijf. En als ik behoefte heb om weer eens een banaan of boterham te eten, kan dat nog lang genoeg.
Ik heb zoveel zelfvertrouwen terug gewonnen. En ik ben pas begonnen… Ik lach de toekomst tegemoet.

Ik zie in mijn vriendenkring dat ik anderen inspireer met mijn nieuwe gewoontes, dat is een cadeau.
Een vriendin zei: ik ben begonnen met salades tussen de middag en ik heb ’s ochtends geen kramp meer in mijn benen. Ik had dus echt een tekort!
Er zijn mensen die mijn recepten en menu’s willen, en nu schrijf ik een plannetje voor mensen die graag wat ondersteuning willen in hun strijd om kilo’s te verliezen. Ik zeg er wel gelijk bij: ik help alleen als je echt gemotiveerd bent, want ik ben een bezige bij en wil mijn kostbare tijd steken in Succesvolle Ondernemingen!
Wil jij mijn volgende Succesvolle Onderneming zijn? Dan mag je me gerust mailen en ik help je.

http://www.atelierrosalyne.nl/

www.plakenco.nl

Het bericht In je nopjes – Marieke Noppen verscheen eerst op Anne Vellinga.