‘Dag Anne, via je columns ben ik jou op het spoor gekomen….ook je blogs spreken mij erg aan: ze zijn goed geschreven, inhoudelijk interessant en bevatten vaak een toetsje humor… Uit de informatie op je website begrijp ik dat je inmiddels ook enkele romans hebt geschreven dan wel aan het schrijven bent. Wanneer dit juist is, zou ik graag hierover contact met je hebben en een manuscript (in wording?) willen lezen.’

Bonkbonk doet mijn hart. 26 juni. Twee weken geleden. Een eeuwigheid. Gisteren lijkt alweer ver heen.
Elf uur, Geldermalsen, het terras van Le Mélangeur. Aan een wiebelend tafeltje dat werkelijk alle aandacht vraagt om de koffie er niet overheen te laten vliegen. De uitgeefster wenkt een uitbaatster dat er iets moet komen vanwege het wiebeltafeltje.
Kijk, dat is wat ik nodig heb. Iemand die weet hoe je iets aanpakt en meteen regelt.
De uitbaatster roept over haar schouder dat ze eraan komt met de vlaai. Ik zie die vlaai onder de wiebelpoot verdwijnen en dat vliegt mijn mond uit. Op het meest gedenkwaardige moment van mijn leven en dat van mijn lezers, zie ik een vlaai onder een tafelpoot.
Zij ziet hem ook! Ze ziet meer. Ze ziet het verband met hoe ik kijkt, schrijf, ben. Dat spreekt haar aan en ze gaat de lezers zoeken die bij mij horen en bij Sophie.
Ik ben verkocht.

Maar.
Op grond van mijn blog had ze wel een andere eerste pagina verwacht.
Pagina 1 is wennen. Is wroeten. Is erin komen.
Dat kan kloppen, want ja, dat manuscript is van voor mijn blog en dat ik nou met de deur in huis val, komt door jullie, mijn grote geluk! Zonder jullie was Sophie daar maar blijven liggen aan de kant van de weg.
Mijn huiswerk is nu dat ik die eerste pagina zo krijg dat het vanaf de eerste zin instappen en wegwezen is.

Het zou het motto van mijn uitgever kunnen zijn.
Of ik de naam in dit prille stadium al mag prijsgeven weet ik niet.
Dat is ook even wennen. Dat je ineens samen een kind hebt.

Het bericht Vondeling verscheen eerst op Anne Vellinga.