In de stilte van de hut was het stil. Koud. Leeg.
In de stilte van niets was niets.
Er was knappend vuur pal voor mijn knieen, trage mist uit het dal, een kreet van een vogel.
Ik zakte, zakte, in zak en as – de laag waar verveling loert, de laag die ik ontloop met het dadenwiel – er is teveel om mij te vervelen, ik schilder en plak, loop en kijk, bouw en poets, kook en was, praat en schrijf, mail en chat…
Nooit en nimmer verveelde ik mij.

In de stilte van niets was niets.
Ik zat voor de kachel, starend in het vuur – zonder zin, geen zin had ik, niet om te schrijven, niet om te lopen, niet om te denken, niet om te doen.
Ik deed niets van alles wat ik dacht te willen, dacht te zijn.
Er borrelde niets.
Woorden verschansten zich achter muren van mist.
Woorden, mijn anker, mijn motor, mijn adem –

Man was op de helling. Bezig. Met grond en met gras, bomen en takken, snoeien en kappen.
Man was bij de buren. Bezig met bier en plezier.
Man stak handen uit de mouwen. Maaide het gras, plantte gewas.

Ik staarde in het vuur, zag niets.
Ik staarde in het vuur. Zag vlammen.
Staarde in het vuur. Zag vonken.
Staarde. Zag.

Een kreet spleet de stilte.
Ik keek opzij en zag scherend langs mijn raam de havik, vleugels gespreid op de wind, een flits van een fonkeling.
Ik stond op. Ging naar buiten.
Geen havik te zien.
Ik liep over de rand van het bos en bleef staan.
Een onbekend zachtkrakend ritselen.
Mijn oog volgde mijn oor opzij, op zoek naar de oorsprong van deze onbestemde fluistering.
Daar dwarrelde een blad omlaag, een groot blad, geel als goud.
Hoorde ik een blad vallen?
Ik keek naar de gouden boom.
Het moment dat mijn oog op haar viel, liet zij al haar bladeren vallen.
Onbeschroomd. Onherroepelijk. 
Zacht. Niet meer dan een zucht.
Haar gouden mantel vleide zich als stralenkrans rond haar stam, en daar stond zij nakend voor mij.
Ik zakte – door de grond.
Diep.
Ontroerd.

Het bericht Thuiskomen verscheen eerst op Anne Vellinga.