De aandoening was er ineens. Dat wil zeggen wij waren half juni terug uit Duitsland en de tuin was een jungle. Dan jeuken mijn handen, dus ging ik niet een uurtje, maar de hele dag aan de gang met snoeien en wieden. ‘s Avonds was ik moe en voldaan. De volgende dag had ik een zere rechterarm. Spierpijn. Logisch. Het rare, nog niet verontrustende, was dat er met de dag meer pijn bijkwam en ook meer onderdelen, tot al mijn ledematen tot in tenen en vingers zoveel pijn deden en zo stram waren dat er iets moest gebeuren, want ik kon niet meer bewegen en bewegen is mijn lust en mijn leven.

Gelukkig is Kees er en heeft Kees een BSR man in Eibergen, Ian. Deze man weet elke spierpijn eruit te krijgen met Body Stress Release. Kees mij in de auto gehesen en alleen al het zitten was niet te doen. Goddank hoefde ik de behandelbank niet op te klimmen. Ian heeft er eentje die rechtop staat met een treeplank. Daar kon ik opkomen en toen bewoog de bank vanzelf in de goede ligstand. Kleren konden aanblijven, want voor ik die uit heb en dan weer aan waren we een dag verder geweest.

De behandeling hielp niet, alles werd erger. Nog een keer naar Ian. Die zei: ‘Als het niet geholpen heeft, zit er iets in je bloed.’

Om een lang verhaal kort te maken want ik ben nu al moe van mezelf.
Huisarts liet drie buisjes bloed onderzoeken, prima bloed, alleen met een ontstekingsbezinksel. Conclusie: Spierreuma. Alleen Prednisolon kan verlichting brengen.
Daar ga je met je levenslange natuurgeneeswijzen, kruiden, baden, smeersels, voeding.
Na drie dagen voelde ik iets van pijnverlichting en na vijf dagen kon ik lopen! Een uur! Wat is lopen fijn. Dat wist ik van de 10.000 km met mijn moeder, maar 1000 meter door de tuin kan daar tegenop.
Daarna was ik bekaf.

De pijn en de stramheid zijn na twee weken prednison min of meer voor een behoorlijk deel van het etmaal opgehoepeld. De vermoeidheid is andere koek. En de duizeligheid. Twee uur op, twee uur in bed.

Mijn huisarts belde na een week om te vragen hoe het ging. Hij vond het boven verwachting; bijverschijnselen zijn normaal en vermoeidheid is geweldig, dan doe je niet te veel. Hij zei erbij dat hij op vakantie ging en 22 september terug is. Dan belt hij weer en kunnen we misschien al afbouwen. Dit kan 1 tot 2 jaar in beslag nemen en dan heb ik geluk want meestal duurt het vijf jaar. Ik heb sowieso geluk want spierreuma verdwijnt grotendeels in tegenstelling tot Reumatische Artritis dat er qua pijn en stijfheid op lijkt, maar veel ernstiger en levenslang is.
Mijn huisarts weet de patiënt goed gerust te stellen.

Tot mijn medische wondervriendin belde, zij is een medisch orakel op grond van ervaring met alle mogelijke aandoeningen, dus ook de mijne.
‘Ben je door een teek gebeten?’
Daar kon ik met gemak overheen.
‘Eentje? Door wel 50! In Duitsland werd ik dagelijks door ze besprongen en met mijn bijdehante tekenkaart heb ik ze er stuk voor stuk direct uitgeschoven met kop en poten. Nooit een vlek gehad.’
Doortastend als mijn medische wonder woman is, belde ze de arts die haar na jaren Lyme er definitief van verlost heeft. Ondanks een kilometer wachtlijst mocht ik meteen komen.

Dan is een rit naar Epe ver. Maar de man was buitengewoon geïnteresseerd in mij en vooral mijn ziektegeschiedenis. Vanaf mijn kindertijd. Hij viste kwalen en pijntjes op die zelfs mijn ouders niet weten. Van mijn slapeloosheid, tot galbulten en migraine en toen was ik nog maar 9. Hij noteerde van alles en na een uur had hij een idee.
‘Prednisolon vertekent je bloedbeeld.’
Waarbij ik teken zie die in mijn bloed tekenen en zijn vraag niet hoor. Gelukkig was Kees erbij. Hij duwde me van de stoel. Ik moest naar de behandelkamer om weer een buis bloed af te tappen. Ditmaal voor een analyse van mijn levende bloed. Dat kan alleen in een gespecialiseerd laboratorium in Duitsland. Zij moeten kijken of er anti-stoffen tegen de Lyme in mijn bloed zitten.
‘Zo niet, dan onderzoeken we verder wat de oorzaak is. Als we de oorzaak vinden, lossen we hem op en bent u gelijk van uw allergie verlost.’

Voor mijn slaapprobleem had hij ook een tip, zonder bloedproef.
Het zou kunnen dat u hypoglecemie hebt en dan schiet ‘s nachts nog wel eens de adrenaline omhoog en ben je klaarwakker al hebt je geen problemen of zorgen.’
Advies: rijstwafel met kaas voor het slapengaan. Mocht ik glutenallergie hebben, houdt die me niet uit de slaap.
En het werkt! Ik slaap voor het eerst in een eeuwigheid door als ik eenmaal slaap.

Een heel verhaal en veel wijzer zijn we nog niet. De levende bloeduitslag moet nog komen.
Maar mijn nieuwe MacBook Air heb ik hierbij ingewerkt. En jullie weten van de hoed, de rand komt nog.

https://www.rivm.nl/ziekte-van-lyme

https://www.reuma.nl/over-reuma/vormen-van-reuma/spierreuma-polymyalgia-rheumatica/over-spierreuma

Het bericht Hier ben ik verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zoals je weet werk ik in ons berghuisje aan mijn volgende roman, Iris Axis Mundi. Daarbij staar ik veel naar het dal waaruit verhalen op dampen. Zie ik ineens de poes van onze bergbuurvrouw in onze oude appelboom. Deze bemoste schoonheid is DE trekpleister van alles wat vliegt: goudvinken, boomklevers, kuifmezen, bonte spechten, koolmezen, pimpelmezen en zelfs een koekkoek. Ik ben dol op poezen, maar niet op onze trekpleister. Ik probeer Lina uit de boom te lokken, maar de boom heeft meer aantrekkingskracht.

Bij gebrek aan prooi lijft Lina mij in en ik haar. Zij geeft mij kopjes en ik aai haar kop en haar nek en haar lijf en haar staart en haar kop en…. voel een bobbel in haar nek: een teek!

Laat het nou lukken Lina mee te lokken naar de tekenkaart naast mijn laptop!
Van pure opwinding vergeet ik Take One: het fotograferen van de teek in de nek. Het eerste dat ik doe is het fototoestel neerleggen…
Ik pak het tekenkaartje, pak Lina, voel teek, doe haar opzij en daar zit hij, een joekel van een teek, zijn lijf vol kattenbloed. Dat vraagt om de grootste spleet, lijkt mij. Nu maar schuiven tot hij erin zit en blijven schuiven…
‘Tsjak!’ Alsof een kurk van de fles gaat, zo luid!
De teek is los, zit vast in het kaartje. Puntgaaf. Boordevol nakomelingen. Zijn pootjes wriemelen.
In de kachel ermee…

Het bericht Teek verwijdering (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zondagochtend word ik wakker met de keerzijde. Uit mijn zij steekt een zwart puntje, omringd door een rode vlek. De tekenplaag die Nederland teistert, is hier ook. Verwilderd zoek ik een tekenpincet. Nergens. Ik ga voor burenhulp. Kees loopt in streepjespyjama tot de deur achter me aan.

Het Dreifamilienhaus ligt er stil bij. Om geen paniek te zaaien, bel ik niet aan, maar gluur door het keukenraam. Buurvrouw Waltraud suft boven een kop koffie. Schrikt van de gluurder. Vrouwen weten wanneer de nood aan de man is. Ze rent naar buiten.

‘Was ist loos, Anne!’
Ik toon mijn teek.
‘Ach, das ist nichts! Nur eine Zecke. Onze katten Leo en Lina hebben elke dag wel een teek, die haal ik eruit met mijn nagel, stop ze in een sigarettendoosje en dat werp ik in het vuur.’
Ik ben haar kat niet. Vertel van mijn vriendinnen die Lyme hebben.
Waltraud kijkt me aan met die nuchtere kop van haar.
‘Borrelia ist nichts!’
Haar broer heeft een verlamd been overgehouden aan een teek die hier rondwaart en verderop zijn twee mensen erdoor overleden. Opwekkende mededeling. Ik wil NU naar de dienstdoende apotheek, de dokter, het ziekenhuis!

Waltraud schudt haar wijze berghoofd om het opgewonden standje dat ik ben. Goedmoedig duikt ze de schuur in om de dienstdoende hulpverleners in de oude kranten op te snorren. Voortvarend belt ze de apotheek in een onverstaanbaar bergtaaltje vol ‘Zecke’ en ‘Alles klar’. Ik moet naar de dienstdoende arts. Kijk, dat is tenminste een gründliche Apotheek. Hij neemt een tekenbeet serieus. Waltraud belt dokter Borr in Weidenberg. Hij verwacht me om halfelf.

De wachtkamer zit vol mensen met bloeddoorlopen verband om armen, vingers, neuzen en oren. Was het hier vannacht oorlog? Krieg? Aan de wand hangen posters met teken van reuzenformaat. Daarbij is heel Duitsland in kaart gebracht op aanwezigheid van hoeveelheid en type teken. Inentingen tegen de dodelijke tekenziekte zijn min of meer verplicht. Met kippenvel wacht ik op mijn beurt.

Dokter Borr komt de wachtkamer binnen, overziet het slagveld en richt zich tot de enige zonder bloedverband.
‘U bent van de teek?’
Met spoed word ik binnengelaten, wat mijn ongerustheid niet direct wegneemt. Ik moet meteen op de behandelbank. Borr kijkt, ziet, handelt. Hij pakt een naald met weerhaak. Voor hij gaat vissen, stelt hij me bij wijze van spreken gerust.

‘Hoe eerder een teek eruit is, hoe beter. In de apotheek kunt u een Zeckenkarte kopen, daarmee verwijdert u elke teek van elk formaat veilig. Met een pincet blijft het kopje vaak zitten en daarin schuilt het gevaar. Sommige tekenbeten veroorzaken Lyme, dat is relatief onschuldig en behandelbaar. Veel gevaarlijker is de tekenziekte die vanuit China oprukt, FSME, Meningitis. Dat is onbehandelbaar en uiteindelijk dodelijk.’

Ik reageer met lijkstijfheid.
Borr pakt de reanimeerspuit.
‘Nederland is er nog niet op voorbereid terwijl de FSME teek ook daar oprukt. U hebt geluk dat u hier bent, in Duitsland hebben we antistof. U krijgt een kuur van vijf injecties verspreid over vijf jaar.’
‘Als ik de teek zo lang overleef.’
‘Er lebt!’
Daarmee bedoelt hij de teek. Hij heeft hem er levend en wel met kop en poten uit, een goed teken.
‘Die rode vlek wordt veroorzaakt door uw afweermechanisme, dat is prima, maar als er binnen drie weken een rode hoepel verschijnt, moet u een antibioticakuur tegen Lyme.’

Hij pakt nu een spuit met Duits afweergeschut tegen het Chinese gevaar. Richt hem op mijn bovenarm. Ik ben tegen inentingen. Behalve vandaag…
‘De antistof moet in een spier, anders helpt het niet.’
Mijn spieren staan stijf van schrik. Gelukkig is Borr een typische Duitser die desnoods met geweld de boel voor elkaar krijgt.
‘Dat zit erin.’
Dat is te voelen.
‘Ik geef u ampullen mee, dan kan uw huisarts ondanks het Nederlands beleid u toch de levensreddende antistof inspuiten.’

Ik ben gered…

Over de Duitse inenting: http://www.sueddeutsche.de/news/gesundheit/gesundheit-experten-raten-zur-zecken-impfung—besonders-im-sueden-dpa.urn-newsml-dpa-com-20090101-140401-99-06866

Laatste nieuws: doorbraak in de bestrijding van teken:
http://www.nationalezorggids.nl/ziekenhuizen/nieuws/25587-nieuwe-bestrijdingsmethode-tekenbeet-is-een-doorbraak.html

Het bericht Hoe overleef ik een teek? (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Anne, ik was vannacht toch zo in paniek! Ik lag in bed naar de radio te luisteren en draaide me op mijn rechterzij. Ineens hoorde ik de radio niet meer. Ik dacht dat de stroom was uitgevallen, maar het was mijn oor. Mijn rechteroor hoort niets meer. Ik word doof…’

Van schrik laat ik de beker thee bijna uit mijn handen vallen. Mijn vriendin is een wereldvrouw. Ze maakt alles mee, klaagt nooit. Niet toen ze in een schuur op Sicilië was opgesloten en bijna verkracht en vluchtte, niet toen haar voet brak, niet toen haar gezicht in gruizels was, niet toen… Zoals zij in nood uit de hoek komt en de humor ziet, we lachen ons altijd slap. Ze wordt doof…

‘Al mijn gewrichten doen pijn van de Lyme. Dat beestje zit in me en wil er niet uit. Het erge is dat er steeds meer bij komen. Ze vreten me van binnen op. Ik ben zo bang, Anne.’
Ik val bijna flauw van angst. Zoek de nooduitgang.
‘Kun je niet aan de antibiotica? Acupunctuur? Jomanda! André Schaap! Jan van der Gracht! God!!!’

Mijn loopmaatje zucht.
‘Ik heb alles al geprobeerd. Eerst antibiotica in het ziekenhuis. Toen dat niets uithaalde het alternatieve circuit. Ik ben bij alle genezers geweest. Iedereen zag mogelijkheden de Lyme weg te krijgen. Allemaal gaven ze hoop. Niets hielp. Al zeven jaar niet.’
Verslagen kijken we elkaar aan.

‘Ik heb alles gedaan wat mijn lichaam kan ontlasten en versterken. Het amalgaam uit mijn tanden. Een dure waterzuiveringsinstallatie op mijn kraan. Een nog duurder apparaat tegen elektrische storing in huis.’
Terloops en terzijde heeft ze dit allang eens genoemd en gewezen, lachend, zonder de onderliggende noodzaak: haar lichaam wapenen tegen de borrelia.
‘Ik eet ook nog puur vegetarisch…’
Haar stem breekt.

‘Dat Lymebeestje zit in me en blijft in me en het worden er almaar meer, doodeng. Er is niks tegen te doen. Er is geen geneesmiddel. Af en toe trekt het zich terug in mijn organen, zoiets als het Herpesvirus bij koortslippen. Als mijn bloed op zo’n moment wordt doorgemeten, vinden ze niks. Een week later komt hij weer tevoorschijn en ben ik doodop.’

Mijn loopmaatje neemt uit voorzorg altijd een omslagdoek mee. De vermoeidheid overvalt haar abrupt. Dan gaat ze op de grond liggen. Terstond. Eén keer overviel het haar op Wieringen toen we een kerkje bezichtigden. Ze spreidde haar omslagdoek naast een grafzerk en ging liggen.

‘Dat beestje zit in mijn bloed en komt overal, ook in mijn hersenen, zo eng, Anne, hij eet me vanbinnen op.’
Ik word misselijk bij de gedachte. Zij lacht net iets te luid.

‘En dat allemaal omdat ik zeven jaar geleden een voettocht door Peru wilde maken met mijn nieuwe liefde. We oefenden op de Veluwe. Een fantastische dag. Ik was zo verliefd!’
Ze kijkt me aan met die helderblauwe ogen die de wereld gezien hebben.
‘Een paar dagen later ontdekte ik een irriterend bultje in mijn nek. Het was een teek. Ik had geen idee dat dat beestje mijn lichaam zou ruïneren. En ik ben niet eens naar Peru geweest.’
Van de weeromstuit krijgen we de slappe lach…

Het bericht Teken – Ziekte van Lyme (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.