Voor de vakantie hadden we het drama van de nieuwe koetenman die niet weet hoe je van vrije vogel ineens man van vrouw moet zijn en daarna ook nog eens vader. De vorige vader was in de loop der jaren een topman en topvader geworden, zijn nest torende boven alles uit, en als er een tweede nest uitkwam bij dezelfde vrouw, bouwde hij een appartementje voor de puberkoetjes pal tegenover de deur waar dagelijks brood uit kwam. Hij werkte keihard, vol verantwoordelijkheidsgevoel, zoals vaker bij jonge vaders na de eerste leg. De tong hing uit zijn bek. Van het harde werken, een gevecht of een oudemannenkwijlkwaal. Na vele jaren vaderschap in de sloot naast ons huis, is hij van het toneel verdwenen, gevreesd wordt voor zijn leven.
Moederkoet heeft een nieuwe man opgeduikeld, een potent kereltje, druk met bevruchten en wegwezen. Type jonge wilde. Het resultaat was een nest dat nauwelijks aan de bouwvoorwaarden voldeed, laag en alleen takken, geen zacht binnenmateriaal. Misschien wist hij niet wat kwam. Jongen. Toen ze er waren, wist hij niet wat een vaderkoet moet: voedsel halen, voeden, het nest verdedigen tegen indringers die het voorzien hebben op de jongen. Het gevolg was, dat er elke dag een koetje verloren ging. Een jong koetje overleefde wonderwel de gebruikelijke beginnersfoutjes .
Bij terugkeer van vakantie  zag het koetennest er ineens prima uit, goede hoogte, goede takken en zacht materiaal van binnen en… van buiten! Zes jongen, 1 ei. Moeder bleef op het ei, vader bleef en blijft nog steeds in de buurt. Hij duikt voedsel op van de bodem, brengt dat naar moeder, die het verdeelt over de jongen. Inmiddels is het laatste koetje er ook uit en zwemt de familie rond, vader, moeder, pulletjes. Af en toe komt een eend met jonge eendjes langs, dit wordt geduld, maar elk aanzwemmend mannetje, eend of koet, wordt woedend weggejaagd. Geen meeuw duikt nog neer, geen snoek duikt nog op. Tot zo ver alles koek en ei.
Maar een ding moet hij nog leren: vaderlijke omgang met het grote grijze jong uit het eerste nest. Hij doet het omgekeerde. Hij verjaagt hem of het een vreemde eend in de bijt is. Of hij niet herinnerd wil worden aan het falikante begin van zijn loopbaan als vaderman. Gisteren zag ik hem als een bruut duiken op zijn eigen kind, weg jij, indringer! Kind wist onder vader uit te komen en kwam meters verder boven water. De enige overlevende van het vorige nest is een ware surviver. Hij duikt zelf voedsel van de bodem, weet nog niet goed wat hij met de lange slierten moet, laat ze weer vallen, duikt weer wat op, slobbert wat naar binnen en spuugt het weer uit. Hij haast zich naar kruimels brood die we hem ongezien toewerpen, gluurt of vader niet kijkt, haast zich dan naar moeder, die snel ook een hapje toesteekt.

Als de kleintjes ‘s avonds onder moeders vleugels op het nest slapen, wat oogt als een gevleugelde theemuts, en vader een moment ontsnapt aan zijn vaderlijke taken en zijn avondronde doet, klinkt een schreeuw achter de overhangende takken, de schreeuw van een verweesd koetenjong.

Het bericht Nieuw leven verscheen eerst op Anne Vellinga.