Reacties op: Lopen met mijn moeder

Door: Anne

Anne — Fri, 04 Jul 2014 19:37:18 +0000

In antwoord op Christien.

Fijn dat je mijn stukje gevonden hebt en het waardeert, Christien. Ik begrijp dat jouw vader ook de ziekte van Parkinson heeft? Zo mooi dat je ouders bij elkaar zijn en begrip hebben voor het proces dat gaande is. Een man van de dag, dat zeg je mooi – pluk de dag samen met hem en je moeder, elke dag is er eentje om blij mee te zijn.
Mijn moeder is inmiddels overleden, met een glimlach om haar mond, dit jaar (2014) 4 februari. En ik ben dankbaar voor elke dag die ik met haar heb meegemaakt…
Warme groet voor jou Christien, Anne

Door: Christien

Christien — Fri, 04 Jul 2014 17:26:22 +0000

Wat een mooi stukje.
Ik kwam door te googleën op Parkinson en wanen kwam ik toevallig hier terecht.
Heel herkenbaar allemaal, mijn vader ziet overal beestjes lopen, gelukkig weet hij dat het bij de ziekte hoort. Ook dat mijn moeder gewoon weer iedere morgen samen met hem wakker wordt vind hij ook niet ongezellig.
Schuifelen gaat nog achter de rollator en ook koken doet mijn vader nog graag, maar hij zelf en iedereen zien ‘m nu snel achteruit gaan. Mijn vader wordt een man van de dag.

Door: minke nas

minke nas — Tue, 20 Mar 2012 18:02:27 +0000

Humor was en is het toverwoord, het zoutzakje, ja dat heeft een absorberend tintje, mooi hoor.

Door: Kees Versluis

Kees Versluis — Sun, 18 Mar 2012 22:11:23 +0000

Zingen als remedie tegen het vastgrijpen van dingen. Ik leer wel wat van jou hoor. En hoe je ook humor gebruikt in zo’n situatie. De tweede helft van het verhaal heb ik echt zitten brullen van het lachen. En dan dat zout onder het kussen. Daar had ik nooit van gehoord.

In totaal lopen we (ik)………… Zo mooi komt dat bij mij over.

Door: Anne

Anne — Sun, 18 Mar 2012 19:07:50 +0000

Ik blijf me verbazen over het overlevingsinstinct van mensen, het zoeken en vinden van mogelijkheden, en/of aandacht.
Vandaag was Aal druk aan het lopen met haar huiskamerstoel, een mooi ding op piepkleine wieltjes. Ze liep de hele kamer door, zittend op deze stoel,big smile. Ze liep op eigen kracht!
We hebben excelon om de hallucinaties in te dammen, dit helpt iets. Wat tot ons aller verbazing ook helpt is de manier van de Berbers: zakje zout onder het hoofdkussen en dit vervangen als de enge dromen terug komen.
Wat ook helpt is liefde, vertrouwen, rust. Daar kun jij vast ook van getuigen!
En wie weet zijn het geen beelden, ziet ze achter/boven de werkelijkheid… Wat weten wij…?

Door: Anne

Anne — Sun, 18 Mar 2012 18:54:14 +0000

In antwoord op Karen.

Dank je Karen.
En ik ben benieuwd of jouw blokje jou iets zegt…

Door: minke nas

minke nas — Sun, 18 Mar 2012 11:25:57 +0000

Lekker dat jullie toch aan de wandel zijn geweest, ja het is een heel gesjouw met parkinson,
ik ken het uit mijn verpleegkundige tijd, daar was een oudje al 45 jaar chronisch psychiatrisch patient een typisch figuur, ook met de ziekte van parkinson, ze stal de rollator van een mede huisgenote en schoof de voordeur uit, de geasvalteerde weggetjes van het gestichtsterrein op, en ja hoor in een hoek van 90 graden handen geklemd aan de rollator en daar ging ze steeds harder, en nog harder, tot ze uiteindelijk languit in een grasberm lag.
De eerste keer hielp ik haar natuurlijk overeind, maar dat wilde ze niet ze werd boos, en wat bleek, ze deed dit expres als er bezoekers op het terrein waren, ze wilde door vreemden geholpen worden want dan krijg ik altijd koffie met gebak of een gratis sigaretje, en ik was maar een verpleegkundige.Ze deed het dus expres?
Wel vervelend van de hallucinaties, is daar geen middel voor?

Door: Karen

Karen — Sun, 18 Mar 2012 10:09:12 +0000

Mooi en ontroerend geschreven Anne!
En nu, even terugblikkend op een eerdere blog, ben ik benieuwd welk blokje ik krijg……..

Door: Anne

Anne — Sun, 18 Mar 2012 08:28:38 +0000

Heel graag, Ineke! Die schoenen zijn heel klein en de jas heel groot en Aal heel zwaar…. op mijn manier. Maar gezellig was het. En Aal vergeeft mij alles. Ze zei wel ,,van jou word ik altijd doodmoe” – en dan flap ik eruit ,,en ik van jou” en het fijne is dat we dan allebei in de lach schieten.

Door: Ineke

Ineke — Sun, 18 Mar 2012 08:07:12 +0000

Klinkt toch wel als een gezellige middag, ondanks de worsteling vooraf. Volgens mij moeten we snel een praktijkles schoenen/jas aantrekken inplannen.
Zoooo moeilijk, als je de foefjes weet, is het niet