Arnold, ik denk dat hij in september ’73 begon of ’74.Hij organiseerde en begeleidde de stages voor studenten op scholen;dat was echt zijn ding.Hij gaf creatief spel en hij was stafdocent en vormde een drieeenheid met Leo Weusten en Eugene van Wageningen.Voor jou een startpunt, voor hem een eindpunt.Door het verhaal dat Anne schreef over de workshop, kwam hij ineens weer zo dichtbij.Hartelijke groet, Athy.

Hoi Athy, de naam komt me bekend voor. Maar mijn diploma stamt uit 1973; was hij er toen al? En wat voor lessen gaf hij? Maar de Utrechtse academie was voor mij alleen maar het startpunt; daarna begon het pas echt. Maar het was wel een erg leuk startpunt. Groet, Arnold

ik heb hem de vraag voorgelegd, het is even wachten op zijn antwoord.

Goedemorgenmiddag Kees, dankjewel…. het klopt, ik zag In the Wild, een boeiende film over een jongen die de wildernis intrekt, onder regie van Sean Penn, een van mijn lievelingsacteurs – en ook mij viel het nu op dat er veel gebruik wordt gemaakt van close-ups van de gezichten – daarentegen ook veel landschap – verte, diepte, hoogte, ruimte, kleur – aspecten die vaak ontglippen aan de aandacht in het dagelijks leven – een aspect dat mij nu juist altijd begeestert – dat de wind gaat waaien als ik met mijn moeder het stervensuur van mijn vader gedenk, dat een zwerm vinken gaat tsjieten in de duinen waar ik met haar loop het moment dat eindelijk mijn vorig huis een koper vond – het transpersoonlijke, met daarin als tegenpunt het uiterst persoonsgebondene van het gelaat – ja, het wonder van de workshop is nog niet ten einde. De spraakgebaren ga ik nu ook zien, je hoeft het geluid van je tv maar uit te zetten en je ziet ze, de duidende vinger van Herman den Blijker, de afwerende handen in de politiek en de juichende gebaren bij de Spelen – de vertikaal waar we nog niet aan toe kwamen, een mooi vertrekpunt voor een volgende wonderworkshop…

Ademloos heb ik het zitten lezen. Ik wist niet dat het Arnold’s eerste keer was. Ik heb eigenlijk het meest geleerd van de Comedia dell’ Arte, omdat het nog steeds geldt. Ik zie die figuren in het bedrijfsleven, eigenlijk overal zie ik ze. Bijzonder dat het zo’n impact had op ons. Ik neem tenminste aan dat we niet de enige twee waren die dat zo voelden. Ik gloeide en mijn poriën stonden open, wagenwijd. Ook ik wilde bij het amateurtoneel en durfde niet buiten mezelf te gaan, sinds ‘schijt aan de oorlog’ denk ik dat ik veranderd ben. Ik kijk zelfs anders naar films sinds Arnold het over die manier van acteren en montage had. Weinig emotie over het algemeen. Nogmaals, heel mooi geschreven Anne, dank je wel

Wat bijzonder Athy, deze weg van je man en de link met het wonder van de workshop.
Arnold vertelde dat hij de Academie voor Woord en Gebaar in Utrecht gedaan heeft.
Daarna vele andere wegen om steeds dieper in het gebaar af te dalen, zie zijn website: http://www.theater-atelier.com
Dank voor je stimulerende reactie, ik gloei ervan.

Dankjewel voor deze erkenning Annet.
Nu nog een uitgever.