Ik was ook zo’n groentje als jij. Ik was er ook wel eens bij met die brommers. Ik herinner me een optreden van Focus in Veenendaal. Ook ik ging naar Amsterdam om op de Dam te zitten en naar een sleep-in te gaan. Nog steeds heb ik datzelfde gevoel als ik in Amsterdam kom. Groentje-uit-Tiel-in-de-Grote-Stad gevoel.

o Jannie, wat intens mooi en bijziender en lief….

wat kijk jij met een mooie blik naar mij, Ellie – maar dit stuk is maar een fragment van mijn leven hoor en het plopte boven door dat filmpje van John van Buren van een paar dagen geleden… ik ben in vele sloten gelopen en in ravijnen gestort met blinde ogen en open mond… ik heb mezelf meermaals opnieuw moeten ontdekken en opbouwen… juist door die nieuwsgierigheid in combinatie met hardleersheid en roze brillen en misplaatst vertrouwen en en en….
geniet van je bloei Ellie!

haha, Johan, ja, dat kon wel eens heel leuk worden!

wow, jouw leven in een notendop – grandioos xxx

idd, het was niet uit te leggen, was buiten alles wat je zelf kende en aan het ontdekken was – zoals zij overigens in hun tijd ook dingen deden en ontdekten die hun ouders….. zoals mijn vader als klein jongetje helemaal alleen het bos inging, omdat hij zich verveelde op zondagochtend, zijn ouders aan het uitslapen van de film waar ze op zaterdagavond heen plachten te gaan – en zo helemaal alleen in de bossen achter Oosterbeek hoorde hij een vreemd trappelend geluid, ging erop af en zag een cirkel van konijntjes die de achterpoten roffelden op de grond – dat was omdat ze elkaar waarschuwden voor naderend gevaar en dat gevaar was hij…. daarmee beng zijn liefde voor de natuur en zijn ouders snapten dat ook weer niet – terwijl hun ouders niet snapten hoe ze elke zaterdag naar de film konden gaan en hun ouders…… je maakt weer heel wat los Edgard!

jij vat wat ik niet schrijf en dat komt toch zo diep binnen, dankiedank Annet

ja, mijn paps ook, dat heb je heel goed Marije, dankjewel dat je hem omarmt! die lieverd was zo’n idealist en moest zoveel doen om die idealen op de grond te zetten en tegelijkertijd zijn gezinnetje draaiende houden…. zijn beste kanten kwamen voor de dag in de natuur en op vakantie en gek genoeg ook toen hij kanker had… slik…

dat lijkt maar zo Marjolein! wij waren vaak bange poeperds, op allerlei gebied, maar dat ben ik op dit moment helemaal kwijt 🙂 – er schieten me gewoon zomaar steeds van die leuke dingen te binnen en die moet ik dan opschrijven natuurlijk…. en iets daarvan wil ik in mijn derde boek verwerken, want het doet me erg goed al die leuke dingen!