‘Zowat iedereen heeft anorexia. Moet je mijn zus zien. Als die in haar bikini op het strand ligt, kijk je onder haar broekrand door. Ze heeft alleen vel en botten en toch vindt ze zichzelf nog te dik. Als zij een bord pap op heeft, gaat ze gelijk naar de plee om te kotsen.’
De meisjes zwijgen. Door de rugleuning voel ik hoe hun lichamen een andere houding zoeken. Het gedeelde geheim moet een plek krijgen.

‘Anita heeft het ook gehad.’
‘Anita!?! Die was toch altijd heel gewoon? Eerder dik?’
‘Ja, die had best wel vet overal. Maar dat viel niet op. Tot ze ging lijnen. Toen kreeg ze ineens een hele spichtige kop en dat was geen gezicht met de rest.’
‘Oooh.’
‘Ze ging steeds minder eten, tot ze helemaal niet meer at. Ze dronk alleen water. En omdat ik haar best goed ken, ging ik haar pesten. Dan riep ik door de gang ‘Anita Anorexia’. Ik wist dat ze dat verschrikkelijk vond. Best wel gemeen, maar ze ging wel weer eten. En hoe! In de klas, op het plein, op het muurtje, overal. Dat iedereen het maar zag.’

‘Dat hoef ik bij mijn zus niet te proberen. Die wordt hysterisch.’
‘Mijn zus ook. Maar Anita niet dus. Bij haar was het zo erg dat ze ervoor naar de dokter moest. Ze werd niet meer ongesteld.’
Stilte valt. De woorden doen hun werk. Ineens buldert hun lach door mijn rug.
‘Je zus is niet zwanger, ze heeft honger!’

Het bericht Overtijd verscheen eerst op Anne Vellinga.