,,Zóóóhóó, jij bent flink gegroeid.’’
Bij zo’n zin zakt Corona in de zee van het onbewuste, je oog zeilt op de zin om te zien wat je niet wilt zien: vetrollen, zwembanden, puilborsten, hangbillen, onderkinnen en wallen.

Ik sta klem tussen twee vrouwen die verwachten dat het virus elk moment hier is. Het noodrantsoen van de vrouw achter me bestaat uit brood, de vrouw voor me verwacht snot, slijm, bloed en poep als ik afga op de berg pampers in haar kar en dan heeft ze nòg een kar, maar die valt buiten beeld. Waar angst de mens toe kan brengen. Brood en pampers. Dat verzin je niet.

,,Jahaaa! Klopt!!!!’’
Zelden zo’n enthousiaste bevestiging gehoord van het feit dat je flink, zeg maar enorm, zeg maar gigantisch gegroeid bent. Ja, als je vijf bent of tien. Broodvrouw is minstens het driedubbele qua leeftijd, qua omvang ontbreekt het vergelijk.

Als worstje in de hotdog van hun gesprek is het mij duidelijk. In verwachting van Corona propt broodvrouw zichzelf en haar vriezer vol. Wat mij bij de inhoud van mijn eigen winkelmandje brengt, mìjn pondje-door-het-mondje in de gedaante van taart, geitenkaas, roomboter, witte bolletjes, vega-hamburgers, pindasoep, cashewnoten en pure chocola. Ja, ik had geen zin in taai desembrood en ook een warme havermout met fruit kon mij niet over de streep trekken. De lunch is nog ver, laat staan het diner. Maar eigenlijk wilde ik gewoon lief, leuk, lekker met Kees.

Ik zal jullie toch maar op de hoogte brengen van de situatie in huis en wat ik o zo graag wil met mijn mandje zoet en zacht.
Ik wil dat Kees een moment afgeleid is van zijn pijn, ondraaglijke zenuwpijn. Hij ligt al een paar weken op bed omdat hij niet kan zitten of staan, laat staan lopen. Zenuwpijn is het ergste dat er is. Honderdduizenden mensen hebben het en er is niets aan te doen. Fysiotherapie helpt niet. Masseren gaat niet. Als ik maar met een vinger naar hem wijs, kreunt hij van de pijn.
Ik speur alle boeken af van de tijd dat ik natuurgeneeskunde leerde. Internet erbij, niets helpt. CBD-pleisters zijn gisteren binnengekomen, maar moeten hun werking nog waarmaken.
Eergisteren zijn we middels een helse reis naar een BSR-therapeut gegaan. Body Stress Release in Eibergen of all places. Bij thuiskomst had Kees een moment verlichting, hoop en vertrouwen gloorden. Toen was de pijn er weer. Hoe lang moet hij dit nog doorstaan?

,,Wanneer ben je uitgeteld?”
,,Over drie weken.’’
Drie weken! Ik heb het Mysterie gebeden me de weg te wijzen, aanwijzingen te geven. Drie weken moet uit te houden zijn. Toch?

De aanwijzingen gaan door. Ik ben het ontvangststation tussen de speakers.
,,Ben je brood aan het inslaan?’’
Een blind paard ziet dat Broodvrouw brood inslaat. Mijn geprikkelde zenuwen willen gillen of zij soms Pampers aan het inslaan is. Gelukkig is Broodvrouw van het pleasende soort.
,,Ja! Dat zie je goed, heel goed! Het brood was in de aanbieding en ik sla alle aanbiedingen in voor de vriezer, want dan heb ik voorraad als ik straks gevloerd ben.’’

Dreig ik gevloerd te raken? Ik poets en was en kook en snoei en wied en draaf. Moet ik voorraden inslaan? Brood en pampers? Ligt incontinentie op de loer? Het ene moment ben ik het trotse voorbeeld van gender-neutraal het leven aangaan, het andere moment zak ik door mijn hoeven.

,,Als je nog rompertjes moet, ik heb splinternieuwe eentjes.’’
Eendjes? Jonge eendjes, oude eendjes, gele eendjes, badeendjes!
Maar Kees kan nog geen vijf minuten in een warm bad met genezende magnesiumolie.
,,Ik heb alleen tweetjes, eentjes hebben ze in het ziekenhuis.’’

Ziekenhuis? Ik schrik me rot. En wat zijn rompertjes? Moet ik die voor Kees halen? De zenuwpijn komt uit zijn romp: vanuit zijn rug steken en branden zenuwbanen zijn billen en benen in.
Op het cruciale moment van onthulling, het moment dat ik als radio tussen de speakers wil komen voor opheldering, komt de kassadame tussenbeide met een roze kammetje. Gaat het om het roze kammetje of moet ik de juiste barcode vinden? Wat de Cannabis bij Kees nalaat, doet hij bij mij dubbel. Ik zie nu overal een aanwijzing in.

Pampervrouw duwt haar beide karren voorwaarts, waarbij de link ertussen zichtbaar wordt: twee minihandjes piepen boven de rand van de voorste wagen uit. Niet te geloven dat die kolossale pampers stuk voor stuk gevuld gaan worden door het mini-lijfje van de vlinderhandjes. Pampervrouw draait zich nu helemaal om. Lippen knalrood, tanden spierwit.

,,Als je toch boodschappen doet, moet je langs het Kruidvat, die hebben navelbandjes en trappelzakken.’’
Moet ik, moet Kees…?
 ,,Woon je nog waar je woonde? Dan stuur ik een kaartje als het er is.’’
 Voor het er is, duwt ze de broodkar in mijn rug.

Ik wil heus wel vooruit, graag zelfs, maar de weg is geblokkeerd door Pampervrouw die opgaat in roze haarkammetjes, roze haarspeldjes, roze haarstrikjes en een roze haarborsteltje, ongetwijfeld zeer schattig in de haartjes van het hoofdje van de vlinderhandjes, maar broodkar drukt door.

Geïrriteerd draai ik me om. Ten lange leste zie ik wat ik had gezien als ik zonder tussenkomst van mijn eigen sores geluisterd had: geen vetrollen, hangwangen, blubberborsten of zwembanden, ook geen zenuwbanen gierend door lijf en leden, hart en ziel.
Op het eind zie ik waar het allemaal om draait.
Broodvrouw draagt de toekomst in haar schoot en in haar vriezer komt het brood.

Hoe Kees mij van de ellende afhielp, lees je bijvoorbeeld hier:
https://annevellinga.nl/2012/01/21/koutje/

Het bericht Wachten verscheen eerst op Anne Vellinga.