Bij Zomergasten hoort/ziet/ruikt/voelt de interviewer niet waar gepoerd kan worden. Bij Griet bijvoorbeeld de glimlach die om haar tanden gebakken was. Het moment daar iets mee te doen was toen zij vertelde dat je moet letten op kinderen die altijd glimlachen, onder die glimlach schuilt het duister. Dat zei ze er ook nog bij. Glimlachend. Erdbrink kwam niet verder dan verliefde blik.

Rutte blijkt een man van voorzetten, helaas is Erdbrink geen goalgetter. Zijn voorkennis staat hem in de weg. Rutte wil de hele Mark laten zien en heeft alvast de bovenste knoopjes van zijn hemd wijd open gezet. Martin Bril zou daaraan genoeg hebben gehad voor een filerende column.
Erdbrink vraagt naar Ruttes verleden. Mark memoreert quasi openhartig hoe geweldig zijn vader kon vertellen over Indonesië. Erdbrink knikt hoe leuk dat voor de kleine Mark was met die stokoude vader.

Had Bromet er maar gezeten. Ik hoor dat lijzige stemmetje al ‘… dus je vader ging na de oorlog terug naar Indonesië… toen daar de politionele acties in volle gang gingen…’ en dan zo’n schlemielig vraagje waarmee hij de beerput onherroepelijk opentrekt.
Erdbrink vraagt heus wel even de aloude zogenaamd confronterende vraag over ons slavernij-verleden. Rutte verschuilt zich achter 500 jaar en een context die hij niet persoonlijk heeft meegekregen.
Dan knal je hem erin met de context die Mark met de paplepel ingegoten kreeg.
‘Wat vertelde je vader over onze oorlogsmisdaden in Indonesie?’
Maar nee, ook dit is geen aanleiding voor een gesprek met onverwachte wendingen, laat staan diepgang.

Volgende heikele punt is het gezeur dat Mark misschien wel homo is. Het is de vraag of wij dat moeten willen weten. Erdbrink wil het boven tafel. Rutte geeft bereidwillig de voorzet en vermeldt dat zijn broer is overleden aan AIDS. Nu maakt één zwaluw nog geen lente en één homo geen twee, maar Erdbrink, maak een punt! Begin een gesprek dat uitmondt in de bekentenis dat Mark tal van gevoelens heeft, vooral voor geschiedenis en politiek en daarbuiten geregeld vertier zoekt met… jawel… vrienden (meervoud). Erdbrink vraagt niet verder, niet wat ze doen, of de vrouwen thuis blijven, of heeft niemand een vrouw, wil niemand een vrouw, versieren ze ver weg een vrouw of elkaar. Als je het wilt weten, vraag het dan.

Afijn, de tijd kruipt voort, hoogste tijd voor de volgende voorzet van Mark, dat hij wel eens eenzaam is en menselijk en in bed ligt te janken en best iemand naast zich zou willen hebben. Met een schok herinnert Erdbrink zich DE vraag en neemt een aanloop: ‘Heeft U nooit relaties gehad?’
Mark opgelucht: ‘Jawel! In mijn studietijd!’
Wat doet Erdbrink? De vraag die hem op de lippen brandt, spuugt hij in Marks gezicht ‘waren dat altijd vriendinnen?’
Terwijl heel Nederland dommelend op de bank aan bier of vrijer zit, antwoordt Mark zoals een echt zondagskind: ‘Ja.’
Nederland schrikt wakker voor het antwoord op de ultieme vraag ‘wat heeft Mark de afgelopen 25 jaar aan seks gedaan?’
Erdbrink zwijgt, 925.000 Nederlanders teleurstellend.

Het bericht Mark Rustte verscheen eerst op Anne Vellinga.