Ik ben alleen thuis en het is al donker. Mijn moeder is er nog en ze is aan de wandel in haar huisje. Dat gaat voetje voor voetje. Ze heeft eigenwijze voeten. De rechtervoet wil naar links, de linkervoet naar rechts. Het gevolg laat zich raden, de voeten kruisen als ze haar aandacht even niet bij die eigenwijze rakkers heeft.
Haar oog valt op een beeldje in haar kast. Meteen gaan die eigenwijze voeten elk hun eigen kant op. Ondanks mijn voornemen haar zo vrij mogelijk haar gang te laten gaan, schiet ik naderbij om een struikelpartij te voorkomen. Net op tijd. Ik kan haar niet houden, maar ik kan haar val verzachten. Ze glijdt op de grond tussen mijn benen door. De landing is zacht, gelukkig.
Ze ligt tussen mijn benen, een kranig broos vrouwtje van 83. Ogen dicht.

,,Zal ik je helpen opstaan Aal?’’ Geen reactie.
Ik kniel naast haar.
,,Aal?’’ Geen reactie.
Haar gezicht voelt koud. Haar handen voelen koud. Of komt dat omdat ik zelf gloei van de hitte?
Ik hoor haar niet ademen. Of komt dat door mijn eigen hijgen?
Ik leg mijn oor op haar hart. Hoor ik haar hart of hoor ik het mijne in mijn eigen oor?
Ik leg een dekentje over haar heen.
Wat te doen?
Kees is naar school. De telefoon ligt op de oplader aan de andere kant van het huis. Ik kan haar nu niet alleen laten, en trouwens, wie zou ik moeten bellen?

Een kuchje.
,,Aal?’’
Een trilling in haar linkerooglid.
,,Gaat het goed Aal?’’
Stomme vraag.
,,Het werd zwart.’’
Had ze een black out? Wat is een black-out? Of zag ze mijn zwarte trui?
,,Ik gleed zomaar weg.’’
,,Maar nu ben je terug!”

Ze ligt alleen wel op de harde grond.
,,Ik til je even op Aal.’’
Had je gedacht. Dat broze veertje is zo zwaar als een blok beton. Ze kan daar niet blijven liggen tot Kees terug is, dat is rond middernacht.
En dan denk ik iets raars. Onze onbekende Canadees! Zou hij thuis zijn? Zonder bedenken ren ik naar de trap en gil de internationale alarmcode:
,,Help!’’
Daar is hij al. Snel. Jong. Sterk. Hulpvaardig. En hartstikke handig naar nog zal blijken.

Hij pakt Aal onder haar oksels of het zijn dagelijks werk is en spreekt er volleerd vertrouwenwekkend bij. In het Engels.
,,Up you go!’’
Hij tilt mijn moeder van de grond als een veertje, draagt haar in zijn armen naar haar stoel en laat haar zachtjes neerkomen.
,,Hello!’’ spreekt Aal Engels, ogen open, grote glimlach.
,,Ben je verpleger?’’
Nee.
,,Co-assistent?’’
Nee.
,,Bodybuilder?’’
Ik bedoel, waar haalt ze de woorden vandaan. Een uurtje geleden wist ze haar eigen naam niet meer. Raar toch!

En dan vertelt hij haar wat wij ook wel eens willen weten.
Hij is afgestudeerd in iets specialistisch met bewegende deeltjes en doet promotie onderzoek in het enige laboratorium ter wereld waar dat onafhankelijk kan omdat er geen medische firma’s op voorhand onderzoeksresultaten subsidiëren.
En waar of all places on earth is dat?
In Wieringerwerf!
En hij houdt van sport.
En dat verklaart alles.

Zo ongeveer deed onze Canadees het. Dan heb je een beeld.

En zo ongeveer zat Aal op haar stoel.

Foto’s houden beelden vast die wij vanbinnen dromen. Raar maar waar.

Het bericht Raar maar waar – Canadese bevrijder (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Staat er een kittig VVV-meisje met haar grootvader.
‘Wat een prachtig huis heeft u en wat ligt het mooi in het park!’
Bedwelmd van de agressieve schoonmaakmiddelen, leid ik hen naar de studio van de benedengast. Grootvader verandert abrupt in inspecteur, hij  haalt plechtig een beoordelingsformulier tevoorschijn.
‘Dat wasrek, hoort dat bij de accommodatie?’
‘Dat hoort bij deze gast.’
In nijpende situaties ben ik kort van stof.
‘Hij wast in de wasmachine, maar wasdroger en droogmolen zijn niet goed voor zijn was.’
Mijn blik volgt die van de inspecteur. Samen bewonderen we de ophang methode zonder was-irriterende knijpers.
‘Hebt u ook een strijkplank?’
De inspecteur heeft de kast al open en tot mijn verbazing staat daar een gloednieuwe strijkplank met stoomstrijkbout.
De inspecteur kan blijven plussen, bijvoorbeeld ook de zes kussens die onze Ier zelf heeft toegevoegd aan zijn beduitrusting en de Ierse bierglazen en het Ierse broodrooster.

Tijd voor de loft waar onze Zwitser huist. In weerwil van zijn naam, heeft deze studio twee verdiepingen en is met zijn trappen ideaal voor mensen die geen tijd hebben voor de sportschool. De inspanning transformeert de inspecteur even weer in de opa van het stille VVV-meisje. In top of the building komt het volgende beoordelingsformulier uit de tas.
‘Aha! U heeft hier ruim plaats voor drie personen! Dat is een plus. En ik zie dat u origineel speelgoed voor kinderen hebt. Dat zie je nooit, een mini-golfbaan op de vloer. Plus! Ook het Zwitsers uurwerk en de diversiteit aan trommeltjes voor Zwitserse chocolaterie oogsten plussen. De inspecteur merkt werkelijk alles op wat mijn gasten hebben binnengebracht.

De tuinstudio van de Microsoftbaas blinkt uit in dingen die internet slurpen.
‘Kan ik hieruit opmaken dat u in het hele gebouw Wifi hebt?’
Dat kan hij.
Plus!

Het buitengebeuren is aan de beurt. De tuin is toevallig net op haar mooist met de blauwe regen en de heggen vers geschoren.
‘Ik zie dat u twee schuren hebt? Voor de gasten een eigen schuur neem ik aan? Kan ik die even zien?’
Tsja. Die heb ik niet opgeruimd en die zijn het domein van Kees.
De rommel steekt mijn ogen blind, de inspecteur ziet daar dwars doorheen twee gloednieuwe sportfietsen en een golftas waarvan ik niet wist dat onze gasten die hebben.
‘Dat is een vette plus!’
Bij de voordeur haalt de inspecteur een VVV sticker 2015 uit de tas en plakt hem op het raam. We zijn door!

Nu alleen nog het welverdiende kopje koffie…

Het bericht Inspectie VVV (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

De gast die boven woont, heeft iets met bedden en golven. Bij hem staan de extra bedden altijd klaar voor als vrouw en kind uit Zwitserland komen en er ligt altijd een minigolfbaan op de vloer om te oefenen.
De gast van de tuinkamer is de belangrijkste, die is er dan ook bijna nooit. Hij heeft altijd alle gordijnen dicht. Dus misschien is hij er juist altijd.

Ik laat de mannen de mannen. Maar nu heeft het VVV Bureau Kwaliteitsbeoordeling Vakantiewoningen ingeschakeld om mijn gastenkamers te inspecteren. Op wat staat er niet bij. Kattenharen? Spinnenwebben? Of ik een goede gastvrouw ben? Of mijn gasten zich gedragen?
Mijn onverstoorbare man kijkt verstoord van zijn krant.
‘Wat maak jij je toch druk om niks. Hij wil gewoon de kamers zien.’
De kamers? Alsof het onzijdige dingen zijn. Dat zijn ze niet. Het zijn de woonruimtes van drie verschillende mannen die één ding gemeen hebben: geen gekoekeloerd in hun studio, ze zijn mans genoeg alles zelf te regelen. Behalve bedden opmaken, stofzuigen, opruimen.

Als alle mannen, inclusief de mijne, naar hun werk zijn, transformeer ik in een witte tornado met stofzuiger, emmers en dweilen en zeker zeven verschillende reinigingsmiddelen voor vloeren, wanden, spiegels, ramen, wc’s, gasfornuizen en douche’s. Dizzy van alle geuren hang ik shirts en jasjes en colbertjes keurig op hangers, leeg prullenbakken en verzamel bierflesjes. In plaats dat ik nou kalm in mijn lichaam zak, slaat mijn fantasie op hol in het spoor van mijn voorgeprogrammeerde DNA.
Sta ik toch ineens in de schoenen van mijn grootmoeders ten tijde van een oorlog die ik nooit heb meegemaakt. Huiszoeking. Moffertjes met bajonetten die komen inspecteren waar de verzetshelden zijn. Ik krijg een vaag besef van de grootsheid van mijn grootmoeders, vrouwen in oorlogstijd, vrouwen die er alleen voor stonden en nu sta ik er alleen voor.

Ring!

Het bericht Inspectie VVV (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buiten doen ze hun bemodderde tuinschoenen uit. Op hun kousenvoeten hoor ik ze niet aankomen. Ze praten niet. Zwijgend gaan ze zitten. Ze kijken naar mijn koffieapparaat.
,,Willen jullie geklopte melk?’’
Niet dus. De oudste wil zwarte koffie, de jongste thee.
,,Wat voor thee?’’
,,Doodgewone thee. Ik sla dood van die lucht die van die zogenaamde kruidenthee afslaat. Er zit meer chemie in dan thee.’’
Heb ik 30 soorten thee, maar geen zwarte thee. Gelukkig heb ik in twee studio’s gasten die wellicht een zwart theezakje hebben.

,,Ooh Frau Fellinkaa, es ist hier wunderbar! Wollen Sie Thee? Kein Thema!”
Het kost enige spraakverwarring voor duidelijk is dat ik geen thee wil, maar een zakje mee wil nemen voor twee tuinmannen in rood pak in mijn keuken. Het wordt zo’n vreemd verhaal dat ik bijna ga geloven dat ik droom en me voorbereid op twee tuinkabouters die op paddestoelen wippen in wat ooit mijn keuken was. Maar het zijn gewoon twee tuinmannen in rode tuinpakken. Het gesprek kan beginnen.

,,Looizuur is beter dan chemicalien.’’
Gaat de jongste mijn voorraad kruidenthee een beetje zitten afkraken?
,,In mijn kruidenthee zitten geen kunstmatige toevoegingen.”
Dat wil de jonge tuinman dan wel eens ruiken. Dat zal ik hem dan eens eventjes onder de neus houden.
,,Dat ruikt niet verkeerd maar het is wel een raar mengsel. Dan weet je nog niet wat je drinkt.’’
,,Dit is zuivere kruidenthee van Celestial en die staat bij AH op de plank en op het doosje staat wat erin zit.”
De jonge tuinman kijkt me aan of ik niet weet dat melk uit een koe komt en aardappels uit de grond. Hij mag jong zijn, hij is Tuinman.

,,Ik heb mijn eigen kruidentuin. Ik zit almaar in tuinen en overal steekt altijd onkruid de kop op.”
zijn blik krijgt ineens iets moois. Hij houdt van zijn werk, de geur van grond en levende planten.
,,Heel eigenaardig zo sterk als dat zogenaamde onkruid is. Toen hoorde ik laatst van een kruidencursus met kruiden uit eigen tuin, wat je daar allemaal mee kan doen. Dat wou ik wel eens weten.’’
Kompaan staart in de koffie, drinkt koffie en staart in de overgebleven koffie, zwijgend als een wilg bij de sloot.
,,Ik gebruik het nu altijd, want met dat snoeiwerk snijd ik me de hele tijd in de vingers en de handen.’’
Kompaan kijkt er niet van op en ik ook al niet meer.

,,Wat gebruik je dan?”
,,Smeerwortel, dat smeer je erop, puur natuur en dicht zit het. Ik kan gewoon door met mijn werk. Weegbree kan er ook op, dat staat in elke tuin.’’
Ik herinner me de open wonden die mijn moeder had, de blaren en decubitus.
,,Het ging maar niet dicht.’’
De jonge tuinman knikt als een oude wijze.
,,Zeker chemische rommel?’’
,,Rommel weet ik niet, maar chemisch was het wel. Toen vonden we een verpleegkundige die met kruidenzalven werkt en voortaan smeerden we er goudsbloem op. Binnen een week was alles dicht.’’
Ik krijg niet de kans in weemoed weg te zakken, de jonge tuinman knikt net iets te guitig.
,,Dat is het mooie van kruiden en zo’n kruidenvrouw en zo’n kruidencursus zijn heel goed, maar één ding moeten ze afschaffen: kruidenmaskertjes. Je denkt toch niet dat ik dat opsmeer tussen al die vrouwen?”

Het bericht Tuinmannen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Duits en Italiaans hebben verschillende wortels en die verstaan elkaar niet. Ik moet alles vertalen. Ik ken drie woorden Italiaans: cappuccino, arriverderci en pasta. Dus ga ik over op jabbertalk, de taal die ik leerde op de Arnhemse toneelschool, en het klopt wat mijn vader zei toen ik eraf ging ‘je weet nooit wat je er ooit aan hebt’. Nu dus. Ik zet de lichaamstaal in en wijs naar Lars onder het uitspreken van intuïtief opborrelende klanken: ‘El dottore!’

Na drie seconden doodse stilte snikt Signora ‘Gracia! Gracia! Gracia!’ Wat onmiskenbaar dank betekent en opluchting, gevolgd door uitbrakende klanken, boeren en bulders.
En dan zie je de Duitse aard tegenover de Italiaanse: kalm, behoedzaam en vooral onverstoorbaar gaat Lars door de knieën, en net voor hij overgaat tot lichamelijk contact, zegt hij dat hij bevoegd is dit te doen als ambulanceman. Waarop de stoppen doorslaan bij Signora.
‘Ambulanca, ambulance!’ Alsof ze zich waant in de ambulance op weg naar de eerste hulp. Plotseling roept ze ‘chocola’ en even plotseling heeft Lars de diagnose klaar.

‘Anne, frage mal ob Sie Chocolade gegessen hat. Vielleicht ist sie allergisch oder war es verdorben.’
Voor deze simpele vraag beweeg je je hand naar je mond alsof je eet en daarbij zeg je chocolade op vragende toon.
‘SI! SI! SI!’ Dat zal ‘ja’ zijn. Ze is beroerd van de chocola en die moet eruit.
Er moet een emmer komen voor de chocolade braakbal.

In elke boerderij barst het van de emmers, dus haal ik de dichtstbijzijnde, die in mijn atelier. Hij puilt uit van de troep, dus emmer op de kop. Ik ben er eerder met mijn lege emmer dan het braaksel. We kijken het er met ons allen uit, maar dan komt het niet. Het enige dat komt zijn jankende uithalen van Signora die zich uiterst ongemakkelijk en beroerd voelt. Logisch, al die vreemde ogen.

‘De tegelvloer is te koud,’ zegt Lars. ‘Een bed zou beter zijn.’
Hoe krijgen we Signora de trap op naar zolder? Tsja. De woning van mijn moeder grenst aan de hal. Mijn moeder is dood. Ik heb haar huisje net spik en span in de krijtverf gezet en ook nog van nieuwe bedden voorzien. Signora moet daar dan maar op bed en Lars en vriendin moeten haar erin zien te krijgen. ‘Kein Thema!’ Ze tillen Signora alsof het hun dagelijks werk is en leggen haar professioneel in stabiele zijligging onder oorverdovend gejammer van Signora. Ze is lijkwit en panisch.

Onverstoorbaar gaat Lars zitten op het hoofdkussen en neemt Signora tegen zijn borst.
‘Haar hart is in orde, ze heeft geen darmkoliek, die chocola is fout gevallen. Ze moet het uitbraken, maar daar is ze te gestrest voor. Heb je kamillethee?’

‘Stress!’ Signora voelt zich begrepen of heeft het idee dat ze haar stress moet bewijzen; ‘Stress! Stress!’
Terwijl Lars haar kalmeert en papa en zoontje er bleek bij staan te staren, zoek ik in mijn keukenkastjes naar kamillethee. Dan kom je erachter dat iedereen je verrast met doosjes, zakjes, kistjes thee van de uitzonderlijkste kwaliteit en soort. Ik maai ze rücksichtslos de kast uit tot ik bij het achterste doosje ben, de kamillethee, een onaanzienlijk geel doosje dat goed is tot oktober 2014.

Als ik met de dampende kamille de ziekenboeg in stap, hangt Signora met gesloten ogen tegen de borst van haar privé arts. De papa staat erbij als een oerbeeld van sereniteit, handen op de smalle schouders van zijn zoontje.

‘She allways panic by stomach.’
‘Panic! Panic!’ gilt Signora.
‘Peace!’ fluistert Lars.
Nu doet de vriendin van Lars een stapje naar voren. Ze dekt Signora toe met een deken, stopt haar voeten in en glimlacht geruststellend.

Ik ontraadsel intussen de cryptische woorden en daden van de stille echtgenoot. Zijn vrouw is altijd in paniek als er iets is met haar maag. Hij riep meteen om hulp, zelf bijna panisch, en nu laat hij alles gelaten over zich heen komen en laat zijn vrouw stilletjes over aan Lars. Vermoedelijk kan hij er nooit goed aan doen als haar maag opspeelt, snapt niet wat het is zo’n maag te hebben, eentje die iets vreselijks heeft doorstaan, iets waarbij haar leven aan zijden draden hing, maagkanker, een maagzweer, maagverkleinig…

‘Anne! Ze kalmeert al, een goed teken, maar braken lukt niet met iedereen erbij. Wij gaan weg, maar als je hulp nodig hebt, kun je ons roepen al is het 3 uur in de nacht.’

Het moment dat Lars opstaat, ziet Signora haar redder vertrekken en krijst het uit. De voordeur klapt open, Kees komt thuis van zijn werk, half elf in de avond. Hij hoort het vreselijke krijsen en vreest het ergste. Wat kan er gaande zijn? Een inbreker? Hij stormt de kamer in, waar vijf mensen rond het bed staan…

Tegen middernacht keert de rust in de Boerenhof van Hoorn. Wij horen de Italianen de trap op stommelen en we durven eindelijk te gaan slapen.

De volgende ochtend ben ik net op tijd bij de auto van Lars en zijn vriendin om hen een Hoorns bittertje te geven voor hun onbaatzuchtige hulp.
‘Niet onderweg een slok nemen, want er zit 35% alcohol in en voor je het weet heb je zelf een ambulance nodig.’
Duitsers hoeven niet gauw te lachen, maar dit vinden ze grappig. De voordeur gaat open en de Italianen stappen naar buiten. Ze zien ons lachen, lachen opgeruimd terug, zwaaien vrolijk ‘tute beno’ en lopen vlinderlicht naar hun auto voor een nieuw Hollands avontuur.
‘Typisch Italiaans,’ zegt Lars en dat vind ik een typisch Duitse samenvatting voor een enerverend gebeuren waar ik minstens twee dagen op moet herkauwen voor ik het verteerd heb.

Het bericht Italiaanse toestanden (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Nu wil het toeval dat ik mijn vriendin na een vriendinnendagje vol creativiteit en hapjes buiten uitzwaaide en dat Lars tegelijkertijd aan kwam rijden met zijn vriendin. In de auto, niet op de fiets. Een goede aanleiding voor een gesprek van een uur.

Het begint ermee dat Lars op een voor zijn doen treurige toon zegt dat hij morgen alweer naar huis moet. Dankzij ons Duitse huisje spreek ik almaar vloeibaarder Duits en zeg dat hij zich maar even ziek moet melden, dan kan hij nog een dag fietsen, want dat viel almaar in het water.
Maar dan komt de ware Lars naar boven.
Hij houdt van zijn werk en voelt zich verantwoordelijk voor heel Hamburg. Hij is niet zomaar een brandweerman, maar zit op de ambulance. Wie 112 belt, krijgt hem, want in Duitsland is dat net even anders geregeld dan bij ons. Het voordeel van de brandweer is dat ze ladderwagens hebben en snijapparatuur en daarbij is hij opgeleid als broeder, hij heeft ook jaren in een ziekenhuis gewerkt. Hij heeft auto’s opengesneden, mensen uit huizen gered, stilstaande harten aan de gang gekregen, rook uit longen geblazen, injecties op juiste momenten op juiste plaatsen, ga maar door. Een uur lang.
Dan wijst hij naar zijn vriendin en zegt dat zij bij de vrijwillige brandweer zit, wat de wildste fantasiebeelden bij mij oproept en die gaan allemaal over de vonk die oversloeg van de een op de ander. Ik ga hier zo in op dat ik pas merk dat Lars weg is, als hij er weer aan komt. Met een grote fles geel spul.
‘Eierlikör, aber ganz etwas anderes!’
Het is een soort pap van eieren die warm gemaakt moet worden en dan opgedronken.
Daar ben ik natuurlijk heel blij mee.
We nemen afscheid, zij gaan door de tuinpoort naar het tuinhuis en ik ga door de voordeur naar binnen. Ik zet mijn soep op het vuur, daar heb ik vandaag wel genoeg aan en Kees komt pas laat in de avond thuis, dus wat zal ik me druk maken.
Ik neem mijn kom soep mee naar zijn computer om mijn mail te lezen. Ik heb de kom net tussen zijn papieren geplaatst, als er beneden in de hal keihard om hulp wordt geschreeuwd.

Het komt uit Italiaanse kelen waar geen woord over de grens uit komt, dus waarschijnlijk is ‘HELP’ internationaal voor ‘Help!’, de Beatles zongen het ook al.
Ik laat mijn soep achter tussen de examenstukken en ren naar de hal waar de schreeuw vandaan komt. Ik open de tussendeur en schrik me kapot.
Onder de trap ligt de Italiaanse in een geknakte houding, of ze net van de trap is gevallen, haar man staat er lijkwit naast, het zoontje bevend tegen zijn benen, op de grond een plas vocht van onbestemde oorsprong.
Mama mia! Wat te doen?
In een flits weet ik het. Lars! Hoe is het mogelijk dat uitgerekend vandaag voor het eerst in zeven jaar ter sprake kwam wat hij is en kan en durft!
Ik spreek geen woord Italiaans, maar fabriceer het ter plekke:
‘Momento por il dottore!’
En dan spurt ik dwars door hal en huis naar de reddende engelen…

wordt vervolgd

Het bericht Italiaanse toestanden (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik heb het rijk alleen met onze excentrieke gast, de Schot. Hoor ik ineens een eigenaardig gestommel in het hart van de boerderij. Ik loop naar de vide en kijk over de leuning of Kees hulp nodig heeft of dat het de poezen in de bol geslagen is. Is het de Schot. Halfnaakt. Niet eens een rokje om de heupen, slechts een handdoekje.
Zodra hij mij in het oog krijgt, doet hij de handen voor zijn edele delen.
,,De douche wordt niet warm dus heb ik de cv ketel gecontroleerd en geconstateerd dat die elk moment kan ontploffen. Er is haast geboden, anders had ik wel een broek aan gedaan. Waar is Kees, ik moet hem hebben.”
Kees kan niet gestoord worden bij de voetbal bij de buren, ik ben de aangewezen man de haastklus te klaren. Niet dat ik verstand heb van cv ketels, maar dan is de Schot tenminste waar hij hoort. Boven.

Hij gaat me voor. Wat licht werpt op de etiquette dat mannen-in-broeken vrouwen-in-rokjes voor moeten gaan op de trap.
De cv ketel van de loft staat in een wandkast. De Schot rukt de deur open en wijst naar rode getallen die verspringen van 135 naar 335. Als 540 oplicht duikt hij in paniek omlaag om het noodlot te keren, pal voor mijn neus. Dat had hij beter niet kunnen doen. Het moment dat hij overeind komt, valt het handdoekje van zijn heupen. Sta ik daar met een blote Schot.
Ik krijg prompt de slappe lach. Uitgerekend op dat moment komt Kees terug van de voetbal, hoort zijn vrouw schaterlachen op de bovenste verdieping en komt er al aan. Als Kees binnenstapt, grist de Schot net zijn handdoekje uit de cvkast. En dat moet ik dan uitleggen.

Het bericht Striptease verscheen eerst op Anne Vellinga.

,,Je moet olie in de deurscharnieren doen, dan piepen ze niet.”
Doe ik.
,,Je moet een schoenenrek bij de deur zetten met een stoel, dan kan iedereen daar zijn schoenen uittrekken en blijft je huis schoon.”
Dat doe ik. Voor hem. Hij is de enige die door deze deur komt. Nu zie ik gelijk of hij er is of niet.
,,Je moet je fietsketting smeren, anders breekt hij.”
Dat laat ik doen door Kees. Ik ben gedwee als een dweil.
,,Heb ik mijn porridge gemist?”
Dat is de druppel. Hij heeft zelf een keuken en zorgt maar voor zich zelf.
,,I am not your slave!”
Daar moet hij om lachen. Als een ouwe bok.

Er komt almaar meer schot in onze relatie.
,,Je moet ophouden met het voeren van de eenden. Daarmee lok je de meeuwen en die poepen op mijn ramen en benemen mij het uitzicht!”
Bij gebrek aan Engels gooi ik het over de emotionele boeg.
,,Als de eendjes verhongeren, moet ik huilen.”
Daar kan geen man tegen, wenende wijven. Met de staart tussen de benen sluipt hij de trap op.

Hoor ik midden in de nacht iets ongewoons buiten. Ik slaap licht en kan gelijk helemaal niet meer slapen. Tegen de waarschuwing van mijn man in, ga ik kijken of een inbreker probeert binnen te komen.
Is het onze Schot. Aan de overkant van de sloot kruipt hij door de struiken. Het duurt even voor ik zie wat ik zie. Hij strooit kruimels! Midden in de nacht.
In alle vroegte hoor ik de koeten en de eenden. Ze hebben het brood gevonden en de meeuwen hebben niets door.

Ik wil de trappen al enthousiast op, maar stel dat hij nog in bed ligt. Ik wacht tot hij afdaalt. Halverwege de rustdag.
,,Wat goed om vannacht het brood onder de struiken te verstoppen, nu hebben de meeuwen niks door.”
,,Jij bent nog erger dan die meeuwen. Pas op dat je het aan niemand zegt, want anders…”

Het bericht Grijs en wijs verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Vis verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik maak intussen ontbijt-op-bed, koffie, sap, warme croissantjes, verse aardbeien en voor Kees de krant. Ik kan niet tegen de krant op de vroege ochtend, Kees wel. Het hele bed ligt er al gauw mee bezaaid.
Wordt er weer geklopt. Ik trek meteen de ochtendjas aan. Gre staat achter de deur, nu in vol ornaat, gekrulde haren, gouden oorbellen, roze wangen, blauwe ogen, bonte trui en een ketting met edelstenen in alle kleuren tot ver over de boezem.

,,Mooi dat jij het bent, want ik wou jou ook hebben. Ik wil je wat laten zien. Kom eens mee!”
Op blote voeten stiefel ik achter Gre aan het erf over naar de tuinstudio. Daar is het werkelijk om te stikken zo heet. Ze heeft de houtkachel in volle vlam, overal staan bloemen uit de tuin en op de eettafel een grote foto van een wijze grijsaard.
,,Kijk, dat is nou mijn man! Sinds hij dood is, neem ik hem overal mee heen. Thuis heb ik een levensgrote, maar die past niet in de koffer.”

Ik ben al helemaal gewend aan Gre’s gedachten en kijk nergens van op.
,,Hij was Vrijmetselaar bij de Amerikaanse terroristenbestrijding, een van de hoogsten, maar dat is geheim.”
Als ik ergens dol op ben, is het op geheimen, helemaal omdat dit geheim een directe link heeft met mijn tweede roman, Eva Terra Incognita, waarin een Amerikaan…
Ik zie vurige tongen verschijnen boven het hoofd van Gre en zij ziet mijn luisterend oor uitschuiven als een trompetbloem waar zij maar in hoeft te fluisteren. En dat doet ze.

,,Ik wil je niet bang maken, je hoeft nergens bang voor te zijn, wij doen goede werken, bijvoorbeeld op het vliegveld.”
,,O ja??? Wat???????”
,,Nou, weet je meisje, de vliegmaatschappijen kloppen niet.”
Een zin met twee triggers, meisje en misstand.
,,Daarom stond ik altijd klaar op het vliegveld. In noodgevallen vang ik de passagiers op.”
Ik zie levende bommen die elk moment kunnen ontploffen en Gre er op af. Ze heeft voor hete vuren gestaan vanaf haar eerste operatie, het dichtnaaien van die afgezette borst met de gebombardeerde paardenflarden vliegend rond haar hoofd.
,,Dat je dat durft, Gre! Wat moest je dan bijvoorbeeld allemaal doen?’
De vlammen slaan de pan uit. Gre houdt het net zo min als ik.
,,Nou, de laatste keer bijvoorbeeld kwam er een man uit Japan die naar een spoedvergadering in Texas moest. Sturen ze hem op het verkeerde vliegtuig, eentje naar Californië. Hij sprak alleen Japans en was radeloos. Gelukkig stond ik daar en ik spreek alle talen en kon de juiste vlucht voor hem boeken naar Texas.”
,,Wat geweldig Gre! Was die man atoomgeleerde? Moest hij iets regelen voor Fukusjima?”
Gre kijkt teleurgesteld. Heb ik mijn mond voorbij gepraat, of zij?
,,Hij kwam keurig in Texas aan, maar een dag te laat. De vergadering was over.”

Het bericht Vurige Tongen verscheen eerst op Anne Vellinga.