Wisse woorden uit verre oorden

Anne — Wed, 31 Oct 2012 06:33:57 +0000

Ik wilde 80 pagina’s spinnen, op weg naar mijn volgende boek, er ontsponnen 8 versjes, op weg naar mijn ziel.

Opgeslokt
in de schemer
van levensdagen
gevallen
dieper
dan slaap
door
vuur en vlam
nevel en mist
spin en rag

Windweb
het web is gevallen
de spinse is heen
de vlieg likt lijm
van vleugels
ragfijn

Vuur en vlam
gekloofde boom
laait op
in bronzen tong
lekkend langs
wanden
beroet graniet
vliegende vonken
blakerend hout
schuivend en
gloeiend
alles wat was
eindigt in as

Nevelheim
waar wind waait
en water vloeit
schuilen herten
in kreupelhout

in diepte
van dalen
waar gebergte kiert
sluipt de dood
op voeten van mist

gewas en geboomte
geluid en gekerm
alles lost op
in Nevelheim

Stilte
stilte alom
rekt ruimte
angstig
dichtbij
oneindigheid

Stilte
in de hut van stilte
is lust
noch verlangen

Wind
ijle kreet
op wind
stilte
flitst een oog
de havik

Grond
in de rand
van het woud
zachtkrakend
een fluistering
van dwarrelend blad

onbeschroomd
en onherroepelijk
valt
haar huid

niet geveld
staat zij
scherp
ontveld

Het bericht Wisse woorden uit verre oorden verscheen eerst op Anne Vellinga.

Herfstvakantie

Anne — Tue, 30 Oct 2012 08:02:50 +0000

Ik houd van de herfst, seizoen van rotting en transformatie, het knerpen van eikels onder mijn voeten, het ritselen van een blad, spinnewebben in mijn gezicht, de geur van rotting in mijn neus, nevelslierten over de weilanden, een koeienkop er boven uit. Mijn meeste schrijfwerk ontwikkelt zich in de herfst. Ik houd van de omzetting van ervaringen in woorden, gedachten die zich rijgen tot spinsels en draden van groeiende verhalen. Dan zak ik in mezelf in een diepte in een wereld die geen tijd kent en geen ruimte, dagen vliegen en eten hoef ik niet.
De afgelopen vier jaar leverde dat twee manuscripten op en een idee voor een derde. Aan die derde wilde ik deze herfst werken in mijn schrijfhut in het afgelegen Fichtelgebirge.
Laptop in de tas, USB-sticks in de zak, karakters in mijn hart, plot voor de geest. Niets kon mij afhouden van mijn voornemen. Ik zou werken aan Iris.
Niet…
Gelijk bij binnenkomst in ons huisje was ik moe. Nee!
Gelijk bij binnenkomst in ons huisje voelde dat ik moe was, moeier dan een moe kan moeien.
Waar ik in Hoorn mijn hand nergens voor omdraai, was ik plotseling onthand. Lusteloos. Erger. Zinloos. Ik zakte op de stoel voor de kachel en was dieper dan verdrietig. Geen traan komt aan zoiets te pas.
Ik staarde voor me uit, verveling als een opgerolde slang in mijn buik. Dagen.
Ik denk dat het de derde dag was, dat me iets opviel aan het vuur in de kachel. Ik had het wel zien branden. Zo half. Ineens zag ik het. Vuur. Vlammen. Hout. Ik hoorde het ook, het schuiven van het hout bij het krimpen. Alles krimpt. De vlam, het hout, de rook. Dan komen de vonken. Net voor de vlam verdwijnt. Dat wist ik niet. Geraakt keek ik hoe het verder ging. Het gloeien, nagloeien, zwart worden, verkolen, verassen.
Een mensenleven.
Toen zag ik de mist, hoe ze opdoemt uit diepte, zachtjes aan kwam sluipen in het dal, glippend uit ongeziene openingen – opstijgend, hangend in wazige kussens onder mijn blikveld.
De havik scheerde langszij. In het donker van een maanloze nacht stond plotseling de vos dichtbij, drie passen maar. De zwarte eekhoorn en de rode. Gevechten en vrede. Drie reeën met opgeheven hoofd.
Op een dag groef ik met vuile handen en gescheurde nagels een onwillig stuk onkruid uit weerbarstige grond – nee, geen tuinhandschoenen, geen mes en geen schepje – toen mijn hand bovengronds was, zat er een jonge vuursalamander in, gitzwart en zachtjes schommelend in mijn blote hand – hij had dat kenmerkende brede kopje al, maar nog niet zijn stippen van vuur.
Ik hoorde een blad vallen en zag hoe de boom zich in een enkel gebaar ontdeed van haar kleed.
Vogels kwamen op de zaden en nootjes af, met de dag meer, zeker vijftien soorten, matkop, zwarte mees, pimpelmees, bonte specht, boomklever, kuifmees, goudvink. Ze kwamen schuw, net de dag zekerder van voedselplaats, vliegroutes en uitwijkmogelijkheden – wilde vogels, geen mensen gewend, zagen me niet als vreemd of gevaar. Ze landden naast mijn schoen, scheerden door mijn haar.
De natuur zat me op de huid, dichterbij dichter – raakte een snaar, diep en zacht – hier en daar welde een woord op – en verwoordde meer dan ik zeggen kan…

Het bericht Herfstvakantie verscheen eerst op Anne Vellinga.

herfst Archieven - Anne Vellinga

Wisse woorden uit verre oorden

Herfstvakantie