Ik weet eindelijk het héle verhaal.
Ik vroeg aan manlief steeds weer hoe mijn eerste weken in het ziekenhuis waren.
Maar wellicht heeft ie het er zelf zwaar mee.
Ben blij dat ik het eindelijk weet want er was een ‘gat’ in mijn geheugen van de eerste weken.
Het is goed dat ik het weet, het zal me helpen ‘alles’ te verwerken.
Ik weet nog de nacht waarin he gebeurde: ik voelde dat mijn hand niet oké was en maakte mijn man wakker om het hem te vertellen, maar ik sprak wartaal.
Meteen werd ik met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
Een gespecialiseerd team besliste om me een paar dagen in coma te houden, omdat ik anders teveel hoofdpijn zou hebben.

De eerste momenten van mijn ontwaken, weet ik nog.
Rond mijn bed stonden mijn man en mijn twee kinderen en de neuroloog.

En van de weken nadien herinner ik me ‘gelukkig’ niet veel.
Ik weet wel dat ik soms hallucineerde en dingen zag of dacht die niet klopten.

Ik kom dus echt van héél ver.
En mag dus blij zijn dat er toch nog zoveel overblijft, al blijft het geen cadeau.

Mijn letsels besefte ik niet meteen.
Het was eerder zo dat ik week na week ervaarde wat kapot was.
Goed dat ik niet alles ineens wist.

Het is wellicht zoals mijn man het zegt, dat ik nu ik alles goed besef het héél zwaar heb en dat klopt.

Mijn hersenblindheid had geen enkele neuroloog gemerkt. Het was een internist die het doorhad. Ik moest een onderzoek hebben en hij zei: volg me maar. Hij  sloeg linksaf de onderzoekskamer binnen en ik volgde niet. Zo had ie het meteen door.
Ik nam dan zelf contact met licht en liefde om te weten wat ik het best deed.
Ik kreeg een blindenstok voor slechtzienden (één voor een persoon met één hand).
Sindsdien kan ik me veilig op straat wagen.

Binnenkort ga ik weer es verder spreken met vriendinnen om alles wat beter te verwerken.
Het lukt me maar niet en ik weet hoe dat komt: ik heb elke dag pijn en heb ook elke dag problemen met mijn letsels, vooral mijn zicht en mijn lamme hand.

En nu gaan revalideren!

Liefs

Inge

Ik beveel haar blog van harte aan:  http://leeslinten.blogspot.com/

Het bericht Open Brief van Inge Deconinck verscheen eerst op Anne Vellinga.

beeld: Anne Vellinga

 

         Ik dwaal  tussen de verleden tijd en het heden
         omdat ik over vaardigheden niet meer
         in de  tegenwoordige tijd kan schrijven
         Ik mag niet schrijven ik brei – het moet zijn ik breide
         Ik mag niet schrijven ik zing – maar wel ik zong
         Ik mag niet schrijven dat ik persoonlijke collages creëer –
         maar wel creëerde
         Ik mag niet schrijven dat ik kaarten knutsel – 
         maar wel  knutselde
         Ik mag niet schrijven ik speel gitaar – 
         maar wel ik tokkelde op mijn gitaar 
         In het heden vervoeg ik niet graag in de verleden tijd         
         het kwelt te diep
         Gelukkig bied jij me een brug aan,
         gebouwd van geschilderde woorden
         om van het verleden naar het heden te gaan
         en dan onderweg te wandelen naar de toekomst
         Ik stap met jouw woorden geborgen in mijn ziel
         naar de komende tijden
         en schrijf nu nog enkel in de toekomstige tijd
         Van jou mag ik al eens struikelen
         of even manken onderweg
         als ik maar mezelf blijf
         De toekomst straalt
         Ik wandel met licht in zicht
         Mijn ogen en hart bloeien open

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

http://leeslinten.blogspot.be/2012/06/vervoegen.html

Je kunt je abonneren op Inges leeslinten, zeker even kijken, je hebt dan in de gaten hoe Inge, ten dele hersenblind, de wereld ziet: geen gaten, en voor geen gat te vangen is.

Het bericht Vervoegen door Inge Deconinck verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Hersenblindheid door Anne en Inge verscheen eerst op Anne Vellinga.