Ik verbaas me vaker over het wonderlijk fenomeen dat het onderste uit de ziel haalt van een passant, die na zo’n ontboezeming niet langer passant is, maar iemand wiens leven oplicht.
Ik zie het echtpaar met de dochter wonen in de in mekaar gezakte huisjes rond de bollenschuur, het leven gaat zijn gang gelijk de handel. Op koude dagen gaat het potkacheltje aan, de man stapelt torens en schikt potten en pannen en klokken en trommels ertussen, vrouw doet de huishouding en dochter gaat naar school, krijgt een opgeknapte afgedankte fiets en later een brommer.
Het noodlot klopt aan.
Grond zakt onder voeten van stavast. In een klap is hij alleen met de rommel.
Wie kookt er zijn potje, wie wast er zijn goed, wie strijkt hem over de bol en wie deelt zijn bed.

‘Ik was compleet in de stress. De dokter wou me naar Hoorn, naar het Riagg, dat is daar in zo’n gebouw achter het ziekenhuis. Dat is niks voor mij. Je moeten het zelf doen, je moeten naar het positieve kijken, het glas is altijd halfvol… Na een jaartje was ik eroverheen. Dat van mijn vrouw, mijn ex-vrouw, want op een leugen kan je niet leven en ik heb tegen dien andere vent gezegd, dat hij het nou alleen moest doen met haar, want voor hem geldt hetzelfde, hij kan ook niet leven op een leugen en mijn vrouw, mijn ex ook niet… Dat van mijn dochter gaat nooit over, dat is anders…
Maar goed, vraagt die dokter mij hoe dat ik er in een jaar overheen kan zijn, want anderen zijn na vijf jaar nog niet ermee klaar. Ik zeg je moeten het positief zien en je moeten het zelf doen. Vraagt die dokter of ik dat niet een keer op dat Riagg in Hoorn kan komen vertellen aan die mensen die d’r maar mee zitten blijven.’

Nova Zembla graait in een roetige kolenkit, haalt er een blok hout van onbestemde herkomst uit en gooit het op het vuur. Zelfs Man verroert geen vin in de intimiteit van potkacheltje en winterkou.

‘Ga ik naar dat Riagg in mijn goeie goed, ben ik daar op tijd, auto in die stinkend dure parkeergarage, want je weten niet hoelang dat ze je daar houden, kom ik daarbinnen, komt die dokter op me af en zegt ‘neem maar een koffie uit de automaat, we beginnen zo’…
Ik gooi een euro in die automaat en drink die koffie die niet te drinken is. Staan ik daar in zo’n kale hal te wachten, een dik kwartier, halen ze me eindelijk op naar zo’n kamer met zo’n kring van allemaal dezelfde stoelen, allemaal bezet op een na waar ik moest gaan zitten vertellen hoe dat je dat doen met die stress… Ik voelde m’n eigen net een patient…
Was het klaar, komt die dokter op me af dat het heel goed was en of ik dat vaker wil komen vertellen.
Ik zeg nee…
Dat snapte die man niet, want ik had het goed verteld. Ik zeg, ik kom hier binnen en ik had echt niet verwacht dat ik betaald zou worden, en ook niet voor het parkeren of voor de reis, maar dat ik mijn eigen koffie moet betalen, dat is de druppel en dat doen ik niet nog us. Komt die dokter met zijn portemonnee en wil me een euro geven. Ik zeg nee, nou hoeft het niet meer, en ik ben zo weggelopen.’

Het bericht Hulpverlening verscheen eerst op Anne Vellinga.

In de vele uren wikken en wegen, overleg en discussie, zijn ze erachter gekomen dat wonen in een bejaardenhuis duurder is dan thuis wonen. Het scheelt hopen geld als het volk langer thuis blijft wonen en niet gelijk in een bejaardenhuis, of duurder in een verzorgingshuis of nog duurder in een verpleeghuis.

Wat dat niet kost, zo’n gebouw alleen al, de verwarming van dat gebouw, de directrice van het gebouw, de monteur van de verwarming als die kapot is in dat gebouw. Dan heb je al die hoog-laagbedden nog, de incontinentie matrassen, de rolstoelen waarmee al die oudjes van hot naar her moeten. O ja, vergeet dat handjevol verzorgenden niet. Alles bij elkaar is dat duur, te duur.
Wat is de oplossing? Het heeft wat denkwerk gekost, maar dan ben je eruit.

Het volk moet langer thuis blijven wonen, simpel is dat. Dat moet even geregeld worden. Het volk moet het namelijk gaan doen. Thuis blijven. Dus welke maatregelen zijn de aangewezen maatregelen om te regelen dat de mensen langer thuis blijven wonen?
Daar heeft de regering het volgende op bedacht: bezuinigen op alles wat het thuiswonen mogelijk maakt.
Dus: weg met de hulpmiddelen, de stokken, de rolstoelen en natuurlijk helemaal weg met de scootmobielen.

Wat denk je dat die kosten? Veel! Dat racen over de straat van die invaliden en ouden van dagen moet afgelopen zijn, ze blijven maar thuis. Je kunt ook zitten op een stoel voor het raam en kijken naar mensen die lopen.

Ook dat gezeur om een werkster moet afgelopen zijn, werksters zijn duur, en als je de hele dag voor het raam zit, wordt de boel niet vies. Daarbij, met die slechte ogen zien ze het niet eens. Weggegooid geld. Hoezo moet er iemand komen voor de was en de strijk? Wat moeten die mensen zich verkleden, houdt aan wat je aan hebt. Dan hoef je ook niet aangekleed te worden, of uitgekleed. Die mensen kosten geld en dat is er niet.

De WMO pot waaruit de gemeenten al die scootmobielen en andere hulpstukken betalen, kan dankzij deze slimme maatregel drastisch omlaag.
De AWBZ pot waaruit al die verzorgsters en werksters en verpleeghulpen betaald worden, kan ook drastisch omlaag.
Daarbij zorgen wij van de regering ervoor dat de aanvraag voor beide potjes zo ondoorzichtig wordt, dat de meeste mensen vanzelf niet beginnen aan te vragen en die paar die zo eigenwijs zijn dat ze met alle geweld geld uit de potjes willen, die moeten gecontroleerd worden.
Om te beginnen door een indicatie kantoor, dat ze niet te hulpbehoevend worden ingeschaald, dan het zorgkantoor, dat ze niet teveel geld krijgen voor het geïndiceerde, een lastig karwei, en dan het CAK, die zullen terdege moeten controleren wat ze zelf kunnen bijdragen. Al die controle managers moeten betaald worden en vergeet de controlerend geneesheer niet.
Kortom, we hebben overal aan gedacht en zo komen we er met zijn allen saampjes uit.

Het bericht AWBZ & WMO verscheen eerst op Anne Vellinga.