Ik heb het allemaal in huis, ook die blinddoek. Maar ik moet een yogabroek aan en ik weet niet hoe zo’n gymbroek voor de stem eruit ziet. Op internet vind ik talloze modellen yogabroek, van superstrakke leggings tot hobbezakken die met touwen om het middel moeten. Het komt er op neer dat het een onflatteus geval moet zijn.
Dat komt goed uit want die heb ik genoeg, van wijde ribbroek waarin ik een astronaut in een windmachine lijk tot strakke legging waarin mijn onderdanen saucijsjes lijken in te strak vel.
Het overhoop halen van mijn kast roept kreten van verwondering, vermoeidheid en afschuw op, wat meteen een goede warming up is voor de stem die vandaag bevrijd gaat worden.

De bel galmt, mijn vriendin is er al. In de haast trek ik een broek aan die vlees nog vis is, niet licht, niet zwaar, niet los, niet strak. Vriendin staat op de stoep in uitbundige stijl, zwart met oranje, zwierig en soepel, een tweede huid die geweldig flatteert.
,,Heb je alles? We zijn laat.’’

Hijgend komen we tien minuten later aangefietst op de plaats van bestemming. Het gebouw werkt mee, een prachtig schoolgebouw met glas in lood en antiek tegelwerk. De ruimte waar onze stemmen bevrijd gaan worden, is groot, licht en lila. Schoenen uit, sokken aan. We krijgen een beker kruidenthee en betalen de les. In het midden van het lokaal is een cirkel van dekentjes met meditatiekussentjes erop.

We nemen plaats, één man en twintig vrouwen die geschapen lijken voor de schreeuw tegen alles wat fout is, expressief en kleurrijk zijn ze: haren spierwit, knalrood en grijs en daarbij soepele broeken met gekleurde rokjes erover. Ik voel me nogal onzijdig in dit feestelijk geheel.

Na deze lange inleiding begint het.

Een stralende vrouw staat op, Marinet, het levende voorbeeld van de passie die ze met ons wil delen. Haar stem raakt je zoals je geraakt wil worden: aangenaam. Een stem die je in jezelf vermoedt, als je niet zo druk was, ingehouden, verlegen, brutaal, scherp, afgeknepen, schor en bijtend.
Ze brengt ons soepel op gang: staan, rillen, trillen, schudden, schokken, stampen.
De muziek gaat aan, de blinddoeken moeten op, het beest mag los en komt los: huilende wolven, sissende slangen, jammerende katten en grommende beren bevrijden onze stem.
Dat kun je niet vertellen, dat moet je zeker niet zien, dat moet je doen.
We zijn allemaal heel blij met die blinddoek.

Van harte aanbevolen: http://www.stemsynthese.nl

Het bericht Stembevrijding verscheen eerst op Anne Vellinga.