In Tiel hoorde ik dat er mannen waren van de verkeerde kant. Dat was het geluk van Tiel. In Westkapelle zongen de mensen zachte zinnen, in Tiel schreeuwden ze. Dat was even schrikken, maar ik kon nu wel horen wat grote mensen tegen elkaar zeiden en dat waren belangwekkende dingen. Aan de andere kant van de zee waren engelen, aan de verkeerde kant van Tiel waren mannen. Waar was die kant? Wat voor mannen zaten daar? Inbrekers? Tovenaars? Waren er geen vrouwen en kinderen?

Ik rende de hele weg. Er was nog geen verkeer, ik kwam veilig thuis. Hijgend gooide ik de vraag voor de voeten van mijn moeder die achter het groene tweepitsgasstel water stond te koken voor een kopje zwarte thee bij het brood dat de bakker met zijn fietskar gebracht had.

Mijn moeder schrok zich wild. Had een homo aan haar kind gezeten? Ze keek door het keukenraam of zij nu aan de beurt was. Dat zei ze niet, want zoals seks voor mijn vader hetzelfde was als brood, je had het elke dag nodig, zo heilig was het voor haar, daar zweeg je over.

Aan het verstijven van haar elastieken lichaam zag ik dat mijn moeder er meer van wist dan de vrouwen bij het schoolplein. Die kwamen niet verder dan één zin. Mijn moeder was van het verhaal.
‘Hoe kom je daarbij!’
Het kwam er fel uit, alsof het verhaal al in haar mond vlamde.
‘Ik hoorde het.’
‘Van wie!?’
Aan de toon hoorde ik wat ze niet vroeg. Voordat ze met het broodmes de straat op ging om oprukkende mannen van de verkeerde kant te lijf te gaan, stelde ik haar gerust.
‘Die mannen zitten nog aan de verkeerde kant, of misschien is er eentje bij die ene vrouw die het tegen die ander zei.’
‘Wie zegt zoiets nou op een schoolplein vol kinderen. Wat een stomme wijven.’
Het was de eerste keer dat ik mijn moeder wijf hoorde zeggen en ik was gelijk verzot op het woord. WIJF!

‘Wie waren het?’
‘Vrouwen die maar één zin weten.’
‘Hoe zagen ze eruit?’
‘Met krulspelden en een hoofddoek.’
Mijn moeder draaide zich naar de fluitketel, haar hoofd in een dampende wolk. Ze draaide het gas uit en weg was de wolk. Ze pakte de ketel en schonk het kokende water driest in de theepot. Mama had haast maar maakte geen aanstalten om te vertellen. Dat verbaasde me het meest.

Het grind knerste. De fiets van mijn vader.
Mama kwam bij zinnen, maar niet op verhaal.
‘Die vrouwen bedoelen mannen die van mannen houden.’

‘Ze zeiden iets heel anders, ze zeiden MANNEN VAN DE VERKEERDE KANT!’
Mijn moeder keek mij aan met de blik waarmee ze me nog vaak zou aankijken, de blik waaruit alle ruimte van de wereld sprak dat ik ‘mij’ ben en niet haar, dat ik ‘mij’ mocht zijn en dat ze me geen strobreed in de weg zou leggen om te doen wat in mij brandde en ontdekt wilde worden.
‘Die verkeerde is meer iets voor papa, vraag het maar aan hem.’

Papa had het zweet op zijn voorhoofd van het harde fietsen om de school achter zich te laten en het vrije veld in te kunnen. Hij wist van mannen van de verkeerde kant en aan zijn toon hoorde ik dat het iets leuks was, niets om bang voor te wezen.
‘Dat zijn mannen die elkaar van achteren bespringen.’
Wat was daar nou verkeerd aan? Het was wat mijn broertje bij papa deed en Johnny bij Berry en ome Nol. Ik was daar wel eens jaloers op, maar ja, jongens konden hoger springen en ik kon beter rolschaatsen.

https://cip.nl/71337-lees-hier-de-volledige-nashville-verklaring

Het bericht Nashville-verklaring verscheen eerst op Anne Vellinga.