Een gastblog schrijven, hartstikke leuk. Maar gelijk slaat de schrik me om het hart, want ik ga nu door de mand vallen als blijkt dat ik helemaal niet kan schrijven. Waar komt die gekke gedachte toch vandaan? Ik heb eens ergens gelezen dat personen die het al helemaal gemaakt hebben in een zeker vak, ook weleens overvallen worden door deze gedachte. Dat ze het helemaal niet kunnen en eigenlijk niets voorstellen. Een ander kan het echt veel beter! Ondertussen timmeren ze wel goed aan de weg. Waarmee ik niet wil beweren dat ik dit ook toe. Ik kan nooit een hamer vinden als ik er een nodig heb!

Sinds enige tijd schrijf ik om de maand een stukje voor een digitale nieuwsbrief met betrekking tot de natuur. Ik ben opgegroeid in Nederland en kom van de Veluwe, een mooie bosrijke omgeving. Ik hou van de natuur in zijn totaliteit, maar vooral  bomen hebben mijn voorkeur, vooral als ze heel groot, oud en mysterieus zijn.

Mijn onderwerp voor de nieuwsbrief kan over een bepaalde boomsoort gaan, maar ook over andere flora of fauna. Inmiddels heb ik al aardig wat kennis bij elkaar gescharreld op dit gebied, maar een  allesweter ben ik natuurlijk niet.

Voordat ik serieus aan de slag ga met mijn stukje stort ik me eerst op het wereldwijde web (en dat kan hard aankomen). Vervolgens kijk ik ook nog even in één van mijn vele natuurboeken. Ik vind het namelijk leuk als er iets specifieks over een onderwerp te vertellen valt. Een van mijn laatste stukjes ging over de Goji-bes. Deze bessen groeien, even voor de duidelijkheid niet aan een boom, maar aan een struik.

Nu is het vast niet de bedoeling dat ik hier de Botanische uitleg van de Goji-bes ga beschrijven, maar een klein tipje van de struik en de bes kan ik wel toelichten. De Latijnse naam is alvast Lycium barbarum.

Op sommige plekken in de duinen en langs de rivieren van België en Nederland groeit de Goji-bes in het wild en in het Nederlands heet de struik Boksdoorn. Engels sprekende mensen kennen de Goji-bes als  Wolfberry.

De bessen die in de herfst aan de struik verschijnen zijn oranje-rood, 1,5 tot 2 cm groot en sappig. Er worden gezonde eigenschappen aan de bessen toegeschreven, want ze bevatten erg veel antioxidanten en vitaminen. De bessen worden in China en West Europa gekweekt en in gedroogde vorm of als vruchtensap verkocht. Vers kunnen ze gemakkelijk ingevroren worden. Plukken is lastig vanwege de 3 cm doorns die aan de struik zitten, maar niet onmogelijk. De struik is familie van de Nachtschade en heeft dus giftige delen.
Uitkijken geblazen dus! Ook voor mensen die gevoelig zijn voor hooikoorts en mensen die bloedverdunners gebruiken wordt het advies gegeven de bessen niet te eten of voorzichtig te zijn.

Maar verder is er geen vuiltje aan de lucht hoor. Ze worden niet voor niets therapeutisch fruit of superfruit genoemd. Ze staan zelfs bekend onder de naam ‘happy berries of smiley berries!’
En de smaak? Tja, volgens het wereldwijde web lijkt die op die van krenten, misschien iets frisser, maar eerlijk gezegd, geen idee!  Zal een kwestie van smaak zijn…

Tot slot nog een foto van De Panne half januari 2011 met struiken die qua vorm de Boksdoorn (goji-bes!) zouden kunnen zijn, maar misschien is het de Duindoorn wel…

http://www.bomenoverleven.nl/

Het bericht Happy Berrie Goji-bes – Jannie Harmsen verscheen eerst op Anne Vellinga.