Op een ochtend schreef ik een column aan de keukentafel en hoorde getik tegen het raam. Dat was de staart van Lukkie die toen nog geen jaar was en van zijn grootmoeder Pippi leerde jagen op muizen, mollen en ratten. Pippi sliep nog in haar mandje binnen, dus ik vreesde dat Lukkie op eigen houtje op de pimpelmezen loerde die in de muur een nest hadden gemaakt. Mijn poezen mogen alles, behalve vogels vangen.

Laptop dicht, ik naar buiten. Geen vogel te bekennen. Lukkie lag op de vensterbank en staarde met vaste blik vooruit. Die blik eindigde bij de muur. Daarachter klonk gepiep, een meter onder het vlieggat. Je snapt niet dat die mezen een nest voor elkaar hadden gekregen in de spouw, waar Kees tijdens de verbouwing steenwol in gepropt had van binnenuit. De steenwol was doorgezakt en de jongen konden niet omhoog en de ouders jankten in de dakgoot.

Ik haalde mijn gereedschap, het aardappelmesje. Toen ik terugkwam, waren de ouders verwoed aan het tikken tegen de muur om bij hun jongen te kunnen komen. Ik voegde me erbij. Helaas hebben wij antieke snijvoegen uit de tijd dat alles nog voor de eeuwigheid was en wij kwamen er niet door. Net op tijd kwam Kees uit school.

Vreselijk vond hij het dat zijn antieke muur eraan geloven moest. Zijn snijvoegen. Zijn bakstenen. Hij kwam met de belachelijkste argumenten. Dat hij de vogeltjes zou onthoofden als hij er met de zaag in ging. Dat de ouders de kinderen niet zouden herkennen. Dat ze geen nest meer hadden. Dat het geen zin had.
Verbolgen sloeg ik de armen over elkaar en staarde van Kees naar de muur met piepende jongen. Kees bleef onbeholpen, onbegrepen, onbeslist staan. Verongelijkt ook nog. Dat komt in de beste families voor.

Wij stonden als standbeelden tegenover elkaar en dat was het geluk. Papa en mama pimpelmees kwamen uit de dakgoot, landden tegen de antieke baksteen die hen scheidde van hun kermende jongen en begonnen verwoed met hun snaveltjes te hakken in Kees zijn snijvoeg. Ze kregen elk één cementkorreltje los. Kees keek en zag en de muur rond zijn hart viel als een baksteen.
‘Dat lukt zo nooit,’ zei hij tegen niemand in het bijzonder en beende weg.

Hij kwam terug met een elektrische steenboor, steenzaag, steenbeitel en een spijker van 12 cm lengte. Naar voorbeeld van de mezen haalde hij behoedzaam cementkorreltje voor cementkorreltje weg, kreeg een halve baksteen los en wrikte hem opzij.
Het ouderpaar scheerde over zijn hand naar de kinderschare, waarop Kees de steen een veilig stukje aanschoof, opdat ze in – en uit konden vliegen. Hij haalde zelfs nog een stukje hard plastic dat hij vernuftig onder de steen en het nieuwe nestplekje schoof, opdat het niet zou doorzakken.
‘Anders kan ik nog een steen weghakken.’
Zoooooooo lief!

Toen de jongen uitgevlogen waren, herstelde hij de muur min of meer en hing een nestkastje voor de oude vliegopening, opdat ze nooit meer achter de muur zouden nestelen. Sindsdien vliegt het pimpelmezenpaar elk jaar voor de lente uit om in dit nestkastje te broeden. Ze hebben het tikken in ere gehouden!
Helaas vliegen ze telkens weg nu ik dit wil fotograferen en ik wil ze niet langer storen, maar zo ziet het eruit.

Het bericht In de nesten verscheen eerst op Anne Vellinga.

Tientallen veren liggen op de vloer. Keurig uitgesorteerd, soort bij soort. Verzameld voor een workshop met recycle-materiaal. Ik vraag me af hoe ik ze kan gebruiken.

Pinksteren 2011.
Jaarmarkt in Oudeschoot. Dromenvangers met kralen en veren.
Het idee is geboren.
Mijn kralen komen van zolder en ik rijg ze tot het midden van de veren.
Deze worden erdoor samengeknepen en vervormd. En dan ineens tranen. Schijnbaar uit het niets, of toch niet?

Op de lagere school werd ik jarenlang gepest. Het maakte me klein; ik ben erdoor samengeknepen en vervormd.
Ik beleef het opnieuw, maar ben tegelijk blij, omdat ik weet wat te doen: Met veren, tekst en textiel begin ik een kunstzinnig project over pesten. Als verwerking van mijn eigen verleden en om anderen te helpen. 

Tijdens mijn vele lange wandelingen vind ik veren, waaraan ik dikwijls iets van mijzelf beleef. Ook vertrapte en zwaar beschadigde veren neem ik mee naar huis, omdat ze me herinneren aan mijn eigen verleden.
Ik geef ze een bad, maak ze schoon, droog ze en breng ze weer in model.
En ik schrijf erover in mijn dagboek, dat ik later verwerk in mijn textiele boeken.

Ik voel de behoefte om een groot warm nest te maken. Een nest voor het bange vogeltje, dat in de plaats kwam van het speelse kleine meisje, dat ik ooit was. Maandenlang naai ik duizenden veertjes aan dikke wollen koorden. Een rustig werkje dat me helpt om in contact te komen met weggestopte emoties.
In alle hevigheid beleef ik mijn verdriet, verdrongen woede en schaamte opnieuw. Het wordt me pijnlijk bewust hoe groot de invloed van het pesten is geweest en nog is. Maar het werken aan het nest, met de zachte wol en veren, geeft troost. 

In een tweede serie boeken zie ik, aan de hand van dierlijke eigenschappen, onder ogen hoezeer het pesten me heeft veranderd. Dit is confronterend, maar ook een eerste stap in de richting van vrijheid. Alleen wat ik eerlijk onder ogen durf te zien, kan ik veranderen.
Ik ben niet vrij zolang ik word bepaald door mijn dierlijke eigenschappen; ik ben vrij als ik in staat ben om ermee te spelen. 

Speelsheid en creativiteit werken helend. Enthousiast speel ik daarom met materialen en technieken. Ik bouw veel verschillende nesten en nestjes. Deze drukken uit dat ieder mens anders en uniek is en dat elk nest zijn eigen mogelijkheden en beperkingen heeft.

En dan ontdek ik het breien van een vogeltje met een verhaal – een project van Mathilde Jongbloed, dat perfect past binnen mijn eigen project. Ik brei eerst het bange vogeltje, daarna zijn vriendjes en vervolgens de regenboogvogels. Uiteindelijk hoop ik, als laatste vogel, nog de geheel unieke Ria-vogel te breien. Maar voor het zover is, heb ik eerst nog een draak te verslaan…

<http://www.feathers-and-dragons.simpsite.nl>

Het bericht Pesten door Ria Hooghiemstra verscheen eerst op Anne Vellinga.