Pesten door Ria Hooghiemstra

Vandaag een gastblog van een van onze lezers, Ria Hooghiemstra. Zij is in haar jeugd gepest. Dit achtervolgde haar. Op een dag vond zij een heel eigen weg om deze verdrietige ervaring te verwerken. Haar unieke vondst, hoe zij zichzelf uit de nesten werkt, deelt zij vandaag met ons in haar verhaal over pesten, veren, vogels en nesten.

 

Tientallen veren liggen op de vloer. Keurig uitgesorteerd, soort bij soort. Verzameld voor een workshop met recycle-materiaal. Ik vraag me af hoe ik ze kan gebruiken.

Pinksteren 2011.
Jaarmarkt in Oudeschoot. Dromenvangers met kralen en veren.
Het idee is geboren.
Mijn kralen komen van zolder en ik rijg ze tot het midden van de veren.
Deze worden erdoor samengeknepen en vervormd. En dan ineens tranen. Schijnbaar uit het niets, of toch niet?

Op de lagere school werd ik jarenlang gepest. Het maakte me klein; ik ben erdoor samengeknepen en vervormd.
Ik beleef het opnieuw, maar ben tegelijk blij, omdat ik weet wat te doen: Met veren, tekst en textiel begin ik een kunstzinnig project over pesten. Als verwerking van mijn eigen verleden en om anderen te helpen. 

Tijdens mijn vele lange wandelingen vind ik veren, waaraan ik dikwijls iets van mijzelf beleef. Ook vertrapte en zwaar beschadigde veren neem ik mee naar huis, omdat ze me herinneren aan mijn eigen verleden.
Ik geef ze een bad, maak ze schoon, droog ze en breng ze weer in model.
En ik schrijf erover in mijn dagboek, dat ik later verwerk in mijn textiele boeken.

Ik voel de behoefte om een groot warm nest te maken. Een nest voor het bange vogeltje, dat in de plaats kwam van het speelse kleine meisje, dat ik ooit was. Maandenlang naai ik duizenden veertjes aan dikke wollen koorden. Een rustig werkje dat me helpt om in contact te komen met weggestopte emoties.
In alle hevigheid beleef ik mijn verdriet, verdrongen woede en schaamte opnieuw. Het wordt me pijnlijk bewust hoe groot de invloed van het pesten is geweest en nog is. Maar het werken aan het nest, met de zachte wol en veren, geeft troost. 

het grote nest - Ria Hooghiemstra

 

Uiteindelijk kom ik bij het schrijven bij het afscheid van de lagere school. Het schelden is dan zo goed als voorbij, maar klinkt na in iedere cel van mijn lichaam.

In een tweede serie boeken zie ik, aan de hand van dierlijke eigenschappen, onder ogen hoezeer het pesten me heeft veranderd. Dit is confronterend, maar ook een eerste stap in de richting van vrijheid. Alleen wat ik eerlijk onder ogen durf te zien, kan ik veranderen.
Ik ben niet vrij zolang ik word bepaald door mijn dierlijke eigenschappen; ik ben vrij als ik in staat ben om ermee te spelen. 

nest - Ria Hooghiemstra

Speelsheid en creativiteit werken helend. Enthousiast speel ik daarom met materialen en technieken. Ik bouw veel verschillende nesten en nestjes. Deze drukken uit dat ieder mens anders en uniek is en dat elk nest zijn eigen mogelijkheden en beperkingen heeft.

En dan ontdek ik het breien van een vogeltje met een verhaal – een project van Mathilde Jongbloed, dat perfect past binnen mijn eigen project. Ik brei eerst het bange vogeltje, daarna zijn vriendjes en vervolgens de regenboogvogels. Uiteindelijk hoop ik, als laatste vogel, nog de geheel unieke Ria-vogel te breien. Maar voor het zover is, heb ik eerst nog een draak te verslaan…

<http://www.feathers-and-dragons.simpsite.nl>

 

 

7 thoughts on “Pesten door Ria Hooghiemstra

  1. Hans Nusink

    Wat een mooi en ontroerend verhaal. Geweldige kracht spreekt er uit voor mij, om zo de pijn om te buigen. Veerkracht. Hans

    Anne, bedankt voor het delen!!! Wat een mooi initiatief. Verbindend.

    Reply
  2. renate

    Wat mooi, Ria, dat je met zoiets teers en zachts als veren je kracht weer hebt gevonden. Een inspirerend verhaal. Succes met het temmen van de draak.

    Reply
  3. anneke tanneke

    Ria,
    als ik dit lees, dan denk ik: “jij bent een schat, met een schat in jezelf, verborgen!”
    Dag paradijsvogel.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *