Ik ben gek op de vlooienmarkt, de sfeer, de gekke spullen en de onverwachte ontmoetingen. Maakt niet uit of dat in Lutjebroek is of in Parijs.
Twee vloerkleden naast elkaar, twee oudere mannen erachter, die in het zwart noemen we Blackjack, die met de peuk in verschoten jeans Blues. Het kleed van Blues ligt bezaaid met roestig gereedschap uit de jaren 50. Blackjack staat tussen antiek serviesgoed als een goochelaar op zijn retour.
‘Hoe gaat het?’ Blues, de man van het onverkoopbare gereedschap.
‘Ik heb goed verkocht.’ Blackjack, de goochelaar met de bordjes. 
‘Ga je nog lang door?’
‘Dit is de laatste keer. Ik heb de hele schuur leeg getrokken. Vandaag nog en dan flikker ik de hele bende weg.’
Een kittige vrouw op gehakte laarsjes blijft op een afstandje kijken naar de uitstalling.
De blikken van de mannen gaan naar de vrouw, maken een inschatting en weg is Blues.
Blackjack volgt de blik van de vrouw.
‘Dat zijn oude borden, maar dan ook heel oud. Zulke vind je niet meer.’
De vrouw gaat door de knieën, buitengewoon elastisch in haar strakke rokje. Ze pakt het bovenste bord van een stapel en draait het om. Blackjack houdt zijn mond terwijl zij het keurmerk ontcijfert. Dat valt niet mee op zo’n versleten onderkant, het kan ook het ontbreken van de leesbril zijn. Blackjack ziet het.
‘Echt heel oud, haast niet meer te lezen.’
‘Er staat Germany.’
Dat komt eruit of het oorlogstuig is, terwijl dat bordje komt uit de tijd van de speren en de zwaarden. Blackjack doet de handen nonchalant in de zakken. Laat hij de vrouw in haar sop gaar koken of geeft hij zijn laatste verkoopnummertje ten beste?
‘Germany is wel van de kwaliteit hè. Dat zie je af aan die borden, heel oud en geen barst erin.’
‘Wat kost zo’n bordje?’
Zijn kennersblik gaat van de gehurkte vrouw in het rode kokerrokje naar de stapel grauwe borden.
‘Voor jou 2 euro per stuk en als je de hele stapel neemt, maken we een prijsje.’
‘Het is niet compleet.’
‘Dan moet je naar de Blokker. Dit zijn hele oude borden, de laatsten in hun soort. Ik heb er ook nog de boterpot van.’
Blackjack loopt als een olifant door zijn porseleinkast en vist zowaar een boterpot achter een lamp vandaan. Hij geeft hem aan haar en is zo kies zich terug te trekken naar zijn busje, de knieën nu hoog optrekkend bij iedere stap over de stapels. De vrouw haalt de deksel van de boterpot en doet hem er weer op, zoals vrouwen nu eenmaal graag deksels van doosjes doen en er weer op. Ze telt de borden en draait ze stuk voor stuk om. Blackjack is er klaar mee.
‘Een joetje voor alles.’
De vrouw rijst op of ze dagelijks gymt in de kokerrok, een cobra is er niks bij.
‘Dat is veel voor oude borden.’ Ze wacht op een lager aanbod.
Gedachten zweven rond Blackjacks getekende hoofd. Een joetje of de container. Hij kijkt haar aan met een blik die eertijds dwingend kon zijn, spottend, cynisch, verleidelijk zelfs. Die tijd is voorbij. Hij blikt niet, hij bloost niet. Uit zijn mond wolken zwijgende woorden.
Vandaag nog en dan is hij klaar met de kittige wijfies die alles voor niks willen.

Het bericht Vlooienmarkt verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Kat in het donker verscheen eerst op Anne Vellinga.

Waar is dat theatertje? Vijftig fietsen verder zie ik om de bocht een fietsenzaak met gebrek aan winkelruimte. De steeg eindigt in nevelen. Ik keer om. Nu valt me een koperen olifant op, die boven een deur glanst en daaronder wappert een wel erg leuk rokje. Is iemand aan het luchten of is dit een winkeltje? Ik probeer de deur. Die vliegt open. Binnen is het stampvol kleur. Het staat, hangt, ligt overal; kanten lapjes met goudverf bewerkt, grillige boomwortels waar apenkopjes en kikkers uitsteken, filigrijn zilverwerk, kistjes, armbanden, natuurzijden doeken en sjaals gedrapeerd over krukjes, spiegels en kasten. Geen mens te zien en dat komt goed uit. Ik vermaak me prima met kralenkettingen, tasjes, petten, hesjes en sjaals.  Ik ben terug in de serre van mijn oma. De familie had geen kind aan mij, ik vergat mezelf, was prinses en vondeling.

Als alles door mijn handen is gegaan en ik me heb behangen met bonte sjaals en hoofddeksels, als ik samenval met mijn fantasie en mijn eigen theater speel, komt een dame binnen.
Ik groet haar met de nodige theatrale zwier.
‘Goedemiddag.’
‘Ik was even bij de buren.’

Komt ze thuis, sta ik in haar huis haar garderobe te passen. De dame kijkt er niet van op. Ze glimlacht.
‘Dat petje staat u enig, en die sjaal is voor u gemaakt. Alles wat hier is, is uniek en het gekke is, dat elk ding iemand past. Dat heb ik 40 jaar zo meegemaakt. Maar ik koop niets meer in.’
In deze ogenschijnlijk eenvoudige zin schuilt een theaterstuk, een klucht danwel drama. Een winkel die niet meer inkoopt. Dat komt ergens vandaan en gaat ergens heen. Ik hoef het plot niet te bedenken.

‘Ik richt me op een nieuw doel.’
Haar stem klinkt ferm nu. Haar gelaat wordt uitgelicht door een verdwaalde zonnestraal. Het theater vangt aan. Verleden glanst op.
‘Veertig jaar heb ik dit winkeltje gerund. Ik ging naar Thailand, naar Indonesië, Nepal en Cambodja. Ik legde contact met de mensen en deed er inkopen voor mijn winkeltje. Ik kocht alleen wat ik zelf mooi vond. Als iemand het ook heel mooi vond, mocht-ie het kopen.’
Haar woorden verstommen. In de schemerig spiegelen haar ogen vreemde reizen, mooie ontmoetingen, avontuur, en liefde.

‘Ik ben nu alleen. Ik ben 70.’
Zeventig? Ze ziet er veel jonger en vitaler uit.
‘Ik richt me nu op een nieuw doel, op Cambodja, het land van mijn hart. Ik wil er weer heen, maar nu om er iets te doen voor de weeskinderen.’
Haar leven rolt voorbij, ik ben publiek geworden.
‘Veertig jaar haalde ik daar wat ik mooi vond, nu wil ik het omkeren. Ik wil luisteren wat daar nodig is.’
Ze stoot me vertrouwelijk aan of ik haar al heel lang ken.
‘Ik ontmoet heus nog wel leuke mannen. Op deze leeftijd kunnen mannen heel aantrekkelijk en charmant zijn. Maar als je ‘s avonds gezellig met hen wilt genieten, is het afgelopen. Ze gieten zich vol met drank of het zijn van die ascetische types die niks willen.’

Het bericht Theater verscheen eerst op Anne Vellinga.