De maan natuurlijk, het ritme in het leven van de vrouw. Menstruatie hoort daarbij. Strijd ook, te zien aan de bijl met twee maantjes, wel leuk die lemniscaat ertussen.

Die baby klopt nog steeds. Vrouwen en baby’s. Zes armen. Druk, druk, druk. Klopt altijd. Beetje bloot. Moet kunnen.  Balanceren tussen licht en donker.
Een zwarte baby aan de navelstreng met kleren aan? Hm. Bord pap. Pollepels. Pan soep. Of een vrouw niet meer doet dan koken.
Een gieter. Ja, planten water geven heb ik mijn man nooit zien doen. Vrouwentongen. Dat is wel weer leuk als plant, en het wijst natuurlijk op de mond, het drievoudig praten. Jaja. Een cactus. Geen idee. Prikkelend? Of slaat het op mijn prikkelbaarheid, Van die tijd. Naderende overgang. In dat geval slaat die zwarte baby nergens op. Of het is het ongeboren kind. Slaat het onbewust = zwart op de boeken die ik nog zou gaan schrijven, maar toen niet wist.
Even kijken. Staat daar rechts ook een vrouwenbijl? Er zit iemand naast te mediteren. In het wit natuurijk. Dan zal dat wel geen vrouwenbijl zijn, maar een vrouwenvredesteken dat nog uitgevonden moet worden.
Die tent, wat bedoelde ik daarmee? Dat het vrouwenleven iets is van neerzetten en opbreken? Spelende kinderen. Altijd goed. En die hartjes en dat vlekje zal liefde verbeelden. Ergens boven de knie. Minuscuul. Ver weg. Ach hemel.
Het valt me op dat het zich buiten afspeelt en in het donker. Merkwaardig. Het kan ook een droom geweest zijn. Jammer dat ik dat stuk niet meer heb. Of nee, leuk eens onbevangen te kijken naar een tekening van mezelf.
En dit is pas de bovenste van de stapel.