Ik hang beddengoed over de lijn

Een merel fluit zijn triller
In de stilte neemt een andere merel het over
Een boom verderop
Om en om en net even anders
Daardoorheen de schrille kreten van jonge koeten
Het kalmer krijten van de ouders
In de verte een haastende ziekenwagen
Vlakbij ijzer op ijzer
Buurman zet zijn steiger in elkaar
Een klapwiekende ekster
Snaterende eend

Ik loop naar binnen

Mijn voetstap veert over het gras
Klinkt luid op de tegels
De achterdeur piept
De mat dempt mijn stap

Ik pak een emmer uit de bezemkast
Zet de kraan open
De waterleiding tikt
Water wordt warm
De watertoon stijgt met het peil
Droge lap
Drijft, zwelt, zakt
Afwasmiddel
Water omzwemt mijn hand
Vloeiend warm
En wordt sop

Zo was de wereld
Toen ik er net was

Het bericht Draai verscheen eerst op Anne Vellinga.

Laat ik nou toch afgelopen week op vakantie in Drenthe ontdekken hoe ik mijn linkerarm rust kan geven! 
Bij toeval ontdek ik dat.
Het begint ermee dat ik papier en pen mee heb. Niets zo heerlijk als na een dagje drentelen aan tafel zitten en wat rommelen met verf op papier, in dit geval een pen. Zomaar wat bewegen met mijn rechterhand, zwart op wit, de linker rustend op tafel. En terwijl rechts wat spelevaart, begint links pijn te doen. Hoe kan dat? Links doet toch niets? Of wel?
Ik voel kleine spierspanninkjes, bijna onmerkbaar, en die doen pijn, een klein beetje, maar daardoor voel ik ze. Dat is het aparte, dat is mijn geluk. Ik word me dat onbewuste meebewegen bewust en…. ontspan mijn linkerarm. Dat kan. Een moment. Telkens als rechts zomaar wat beweegt, doet links onbewust mee en laat ik bewust los. Niet een keer, maar honderd keer, want telkens opnieuw gebeurt het en merk ik het. Dat zal de Zen van het tekenen zijn.

In mijn enthousiasme over het resultaat, stel ik mijn resultaten gelijk ter beschikking aan de liefhebber.
Die is er niet. Weet ik dat ook weer.

Nu was ik daarnet bij mijn fysiotherapeut. Na een week waarin hij op de skies voortraasde in Zwitserland en ik drentelde. Is hij me daar toch een potje tevreden over mijn arme arm! Voor het eerst in twee maanden. Mijn arm heeft aanmerkelijk meer bewegingsruimte. Hij denkt natuurlijk dat het door hem komt, zijn behandelingen, zijn gerichte oefeningen voor mij, zijn voorschrijven van rust en zeker ook de injectie met de cortison.
Allemaal helemaal waar.
Hoe je een arm rust geeft, was voor mij de vraag waar ik zomaar antwoord op vond dat op mijn lijf geschreven is.
Zen tekenen, heerlijk om te doen.

Mocht je er zo langzamerhand zelf ook zin in krijgen, dan ben je niet de enige. 
Raadt eens wat: het is een rage aan het worden!
En dan heet het Zentangle.  Er zijn zelfs grondleggers, Maria Thomas en Rick Roberts.
Zie: http://www.zentangle.com/
Als je eenmaal op het internet gaat kijken, gaan je handen jeuken, of je komt zelf niet meer aan tekenen toe…

Het bericht Zen tekenen verscheen eerst op Anne Vellinga.