Vele huizen heb ik verbouwd met Man, maar die is even buiten werking met zijn griep. We hebben dit tuinhuis verbouwd en er jaren vrij en blij gewoond, terwijl we de boerderij sloopten en opbouwden naast studie en werk. Voor dit beetje rommel haal ik mijn schouders op, inclusief de frozen.
Kwestie van alles eruit en alles in dozen. Kwestie van dozen halen.
Na een uur trekken vermoeidheid, hoest en schouder aan de bel. Na een uur plat naast man kom ik weer overeind. Zo jojoot mijn elastieken lijf de dag door. Dan zit het erop, is het gedaan, is het klaar.
Tot zover. 

Hippiebroer belt uit Spanje dat hij de volgende dag vroeg aankomt met het vliegtuig, een auto huurt en met een vriend het boeltje van zijn broer komt halen.
Ik ben net terug van de fysiotherapeut als hij aankomt tuffen met een knalrood autootje, berekend op het boeltje van zijn broer. Mijn hart krimpt.
Ik ken de broer enthousiast en uitgelaten van de hippiefeesten. Nu is hij terneergeslagen en triest als ik.

We controleren samen de spullen. De gekke petjes, de jasjes en harembroeken, de koksmessen en de paellapan. De belangrijkste documenten heb ik apart in een doos gedaan: dagboeken, autopapieren en papieren van de motor. Broer en vriend sjouwen de dozen in een oogwenk het tuinhuis uit, de auto in, een trieste leegloperij. Onderwijl belt hippieman vanuit Sri Lanka, nerveus, druk.
Broer maakt korte metten ‘no commensa’ – ‘geen commentaar, nu niet, nooit niet, basta!’
Hippieman vraagt naar mij.
In vloeibaar Spaans, hakkels en tranen geeft hij mij alles wat ik vergeten ben in te pakken, hij is me eeuwig dankbaar en verklaart me de liefde zoals alleen een gepassioneerd en gebroken man kan.
En weg is de verbinding. Weg is de broer. Weg is de vriend. Weg is de auto. Weg zijn de spullen. Weg is hippieman, de man van het hart, de man van de droom, de man van magie en illusie…
Wat blijft zijn verliezers.
Nog twee weken, dan komt hippievrouw. Alleen. Zonder rijbewijs. Zonder vaarbewijs.
Haar katten likken mijn handen.

Het bericht Onder ogen zien verscheen eerst op Anne Vellinga.

Noodkreten bereiken ons uit twee kelen, allebei vanuit het verre Sri.
Het is uit met de liefde. Over en uit. Het is oorlog. Hel.
Of ik, of wij alsjeblieft de liefde en goedheid en toverkracht op voorraad hebben de boedel te scheiden.
Als zij dat moeten doen, breekt de hel hier los.

Oef.
Wat te doen.
Man ligt ziek in bed.
Vrouw gaat het hippiehuis in.
De poezen bedelven me onder hun liefde.

Met verweesde ogen kijk ik naar hun bezit, hun hele bezit…, het bezit van wereldreizigers, gepakt in koffers en dozen en ongepakt in boekenkasten, aan kledingrekken, in keukenkastjes, badkamer en zelfs onder het bed.
Alles zou bij terugkeer verhuizen naar hun Utopia, hun trots, hun smeedijzer en liefdesnest, hun paradijs en uitdaging, de boot, een varende boot, nu nog voor anker in Medemblik…

Weg is het, over en uit, weg paradijs.
Ergens in Sri heeft een slang gebeten, is liefde in haat verkeerd.
O o o… laat geen droom verkeren in moord…

I have been there in eigen happy hippietijd en ternauwernood ontsnapt…
10.000 engelen, 10.000 duivels op de hielen, voor zover hemelse wezens voeten hebben…

Wat doe je met een vraag?
Wat doe je met een noodkreet?
Wat te doen?

Wat is het voor werk, die paar koffers en dozen, die boeken en cd’s, die sieraden en petjes, die houten zwaarden en yogamatjes, die doos met bellenblaas en die grote paellapan…

Ik zie haar op haar matje, de gewichtjes in haar had, dansend als een hinde achter de reebok, ik zie hem roeren in de pan, trots op alles wat het leven hem had gebracht, gul en gretig hapjes delend met alle mensen in hun paradijs, ons erf…
Ik zie hen liggen in een hart van sneeuw op ons ijzig grasveld, ik zie hen bellen blazen, grote kleurige bellen dansend door de tuin, hoger en hoger tot ze spatten…

Krijg het maar eens over je hart de boel de boel de laten, alles naar de kringloop te brengen of in een opslagruimte te zetten, inclusief poezen.

Hippieman belt Man. Man hoest en niest.
Hippievrouw mailt vrouw. Vrouw trekt met arme arm.
Hippieman heeft al een opslagruimte geregeld en zijn broer uit Spanje komt alles halen.
Hippievrouw komt zelf voor haar spullen en haar boot.
Allebei houden ze van ons en zijn ons eeuwig dankbaar voor zolang het duurt…

De happy hippiepoezen strooien liefde rond mijn benen, handen, hart, ach, als ze die eens bij zich hadden gehouden…

Het bericht Oorlog en vrede verscheen eerst op Anne Vellinga.