In mijn overdenking zou ik het bedrijf vergeten. Net op tijd ontwaar ik een benzinestation om de weg te vragen. Met het veranderen van koers komt het aangrenzende gebouw in beeld, een gebouw met een ontzagwekkende glaspui waarachter een surrealistische beeld van trappen naar het nirwana, een installatie in de geest van Dali en Escher, wellicht Mebuman zelf.
Het trekt als een magneet.

Ik val met de deur in een werkplaats vol hout. Ik houd van hout, alleen al de geur!
Rondom staan houten zigzag werken en in de lucht hangen machinearmen met zagen. Alles beweegt. Geen mens te zien. Het is ook erg stil voor een plek met zagende machines. Ik ga er met een bocht omheen en wring me langs houtstapels en constructies.
Achter een werkbank duikt een man in keurige overall op. Een computernerd?
,,Zoekt U iemand?’’
,,De Mebuman.”
Waarbij ik vergeet dat ik deze bijnaam verzonnen heb. De man veert op.
,,Bent u de vrouw van de Mebuman?”
Voor ik kan uitleggen dat ik dat niet ben, wijst hij naar achteren alsof hij weet dat ik Hans bedoel. De ware naam schiet me te binnen als mosterd na de maaltijd.

Achter staan vier mannen iets te doen met zaagmachines en één doet iets met een lijmpistool. Die lijkt het veiligst.
,,Leuk werk?’’
,,Valt niet tegen.’’
Hij zal me net alle ins-and-outs uit de doeken doen, als Mebuman ten tonele verschijnt, compleet met carnavalslook, een veel te klein wit bolhoedje.
,,Ha Mebuman, leuk hoedje en mooie werkplaats en handig die machines die het zelf doen, lekker stil en geen stof. Hebben jullie genoeg werk met de crisis?’’
Deze lekenvraag is precies in de roos.
,,Wij hebben werk genoeg! De grote trapfabrieken liggen op hun gat, maar wij hebben vanaf het begin gekozen voor particulieren. Die zijn kritischer, dus je moet kwaliteit leveren. Dat gaat van mond tot mond. Zie je die drie trappen?’’
Als je het weet, zie je het, de vreemde bouwsels zijn ondersteboven trappen.

,,Die zijn voor de buurvrouw van Maxima.’’
,,Ben je nu ook al hofleverancier?”
Mebuman zegt geen ja en geen nee, hij lacht op een manier die alle kanten op kan. Hij wenkt me mee naar twee kuubzakken vol brokken hout, eiken, beuken, meranti en essen.
,,Anne, goed dat je eindelijk komt, want die zijn voor jou.’’
Ik kijk een beetje dom, om met Maxima te spreken.
,,Voor je houtkachel!’’
,,Wat lief! Wat veel! Alleen krijg ik dat nooit in mijn auto.’’
Hij wenkt de lijmer.
,,Help Anne even inladen.”
De lijmer gaat in de weer met een vorkheftruck en de Mebuman doet zijn bolhoedje voor de mond, een mondkapje dus. Einde gesprek, de Koninklijke trappen moeten af.
,,Maar, maar, maar, waar heb ik al dat hout aan te danken?”
Mondkapje gaat terug op het hoofd.
,,Wij zetten al jouw verhalen over de Mebuman op onze facebookpagina en dat is ingeslagen als een bom, dus hebben we die naam nou ook op onze bedrijfswagens, want die naam van jou onthoudt iedereen!”
Mebuman wijst naar buiten waar de lijmer de eerste kuubzak met hout al achter mijn auto gezet heeft. Daarnaast staan zijn bedrijfsauto’s, een hele rits.

,,Ik zie niks.”
,,Achterop!”

Blij en opgetogen als een kind kom ik thuis met een auto vol hout en een hart vol verhaal. Kees gloeit al van de koorts en de griep en de visioenen, maar mijn samenwerking met de Mebuman gooit er een gloeiende schep bovenop.
,,De Mebuman kan jouw naam er wel onder zetten en iedereen die een Mebutrap koopt, krijgt jouw boeken erbij cadeau!”

http://www.mebutrappen.nl/pg-14946-7-53490/pagina/home.html

Het bericht Vaste trap naar zolder? Bel de Mebuman! verscheen eerst op Anne Vellinga.

De tweede man kijkt over zijn koffiekom naar de eerste, de verteller.
‘Toch is dat werk in Amsterdam wel mooi.’
De verteller kijkt rond, kiest mij als spiegel en ziet alweer een verhaal.

‘Je hebt mensen met en zonder geld, en wie geld heeft, maakt er meer van, tot het belachelijke aan toe. Wij kennen daar een vent die eerst 1 huis had en toen het buurhuis erbij tot hij de hele straat had. Hij koopt die huizen gewoon op en dan laat hij ze opknappen en zetten wij er nieuwe trappen in en dan verhuurt hij ze voor goed geld en koopt gelijk de volgende straat. Die vent heeft met nog twee van die lui de halve stad.
Over die vent heb ik het niet, ik heb het nou over een vent in Zuid. Die heeft daar een huis gekocht voor 1 of 2 miljoen, best een mooi huis voor een stad, vrijstaand, 2 verdiepingen, tuintje, niet bijzonder. Daar moesten wij dus twee trappen inzetten. Hans had alles ingemeten, maar die zegt niks, dus wij daar naar binnen, moest die trap omlaag, de kelder in.
Had die vent daar een sauna, een fitnessruimte, een bioscoopzaaltje en een kledingkast en als je daar inloopt, loopt het licht met je mee, steek je je hand uit, gaat de la van de stropdassen open of van de laarzen.
Nou hadden wij nog een trap, moest die nog een verdieping lager. Had die vent daar een zwembad. Heeft-ie twee verdiepingen laten uitgraven terwijl dat huis er al stond, dat had 3 miljoen gekost.
Nou, dan spoor je niet. Als je 5 miljoen te besteden hebt, koop je toch een zandbank in Dubai, dan kan je je vrienden wat laten zien, maar zo’n zwembad onder de grond, belachelijk. Leuk dat wij dat zien, maar wie ziet dat verder? Van buiten is het een heel gewoon huis.’

Hij neemt een hap van zijn dubbele boterham met filet.

‘Dan is het filmmuseum in Amsterdam heel wat interessanter. Van buiten zie je gelijk al zo’n punt uitsteken en van binnen is het ook gaaf. Dat zag ik op tv toen Beatrix aftrad. Dat deed ze daar en toen kwamen de trappen in beeld die ik gemaakt heb, dat was de eerste klus die Hans mij gaf. Ik was ontslagen bij een aannemer en hij gaf mij zo’n stapel papiertjes met maten en tekeningen en zei dat ik aan de gang kon bij hem. Dat was een heel uitgezoek, de hele werkplaats lag er vol mee, van die trappen die smal van onderen zijn en naar boven breed uitlopen, omgekeerd als wat je vaak ziet en toen het klaar was, heeft de Nijs die geplaatst en nou zag ik mijn trappen ineens achter de koningin…’

Dwars door de verhalenman gloeit de bevlogen vakman op. Hij is trots op zijn werk en dat mag ik graag.

‘Het mooie van deze tijd is dat de besten overblijven en niet degenen met het meeste geld. Dat zijn vaak bedrijven met zo’n baas in een mooi pak in een Lexus die dan voor komt rijden bij de klant, maar op de werkvloer heeft hij dan van die goedkope Polen werken die er een bende van maken, daar herken je gelijk de bedrijven aan, bij een goed bedrijf is alles strak georganiseerd zoals bij ons op de werkvloer, maar die goedkope Polen hebben geen moer verstand van bouwen, die zagen rustig een dragende constructie onder een plafond weg als ze de trap er niet inkrijgen, dus dat duurt niet lang meer of die bouwvallen vallen in mekaar en die dure aannemers vallen mee, dat zie je nu al.
Bij ons doet Hans gewoon mee, in hetzelfde kloffie en hij tekent gewoon op een stukkie papier en meet met een lat, niks duur gedoe, en hij weet van ons allemaal precies hoe het gaat, of je een kind krijgt of dat er een zieke in de familie is, of dat je toekomstplannen moet maken. Tegen mij zei die ook, als jij een eigen aannemerij wilt beginnen over een paar jaar,  moet je in stappen beginnen, niet alles tegelijk, eerst twee dagen voor jezelf en dan blijf je bij mij voor je zekerheid en dan bouw je uit. Zo’n man daar werk je graag voor en die laat je nooit in de steek.’

Het brood is gegeten, de koffie gedronken, de verhalen verteld, de spirit zit erin.

Nog 1 hek rond de vide.

Leuning aan de trap.

Houten pluggen over de schroeven.

En ja, ook stofzuigen, want ‘we laten alles net zo netjes na als we gekomen zijn’.

Ten afscheid schudden ze me enthousiast de hand.
‘Jullie hebben mooi werk geleverd.’
‘Het was hartstikke gezellig om hier te werken, soms krijg je geeneens koffie en zitten ze je maar op je vingers te kijken en te commanderen op niks af, maar hier was het gaaf.’
Dat vind ik dan weer gaaf.
Nu de rekening nog, maar die is voor Man.

http://www.mebutrappen.nl/nw-14946-7-3392380/nieuws/koningin_beatrix_zet_voet_op_mebu_trappen.html?page=5

http://www.flickr.com//photos/filmmuseum/sets/72157624294356568/show/

Het bericht Het werk der Mebumannen (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Wij hebben zat te doen. De laatste tijd ook veel in Amsterdam, maar dat hoeft voor mij niet.’
De tweede man is het hier direct mee eens.
‘Nee, dan zit je op 4 hoog langs allemaal scheve sluiptrappetjes en dan moet jij bovenin een balkonhekkie plaatsen.’
‘Dat maakt mij niet uit. Het gaat mij om het parkeren.’
Deze intro belooft een kritische visie, die even op zich laat wachten vanwege de gloeiende koffie die de loden pijp passeren moet.

‘Normaal moet ik om 6 uur op, maar voor Amsterdam om kwart over vijf. Dan ben ik daar dus ruim voor 9 uur en dan gaan die Amsterdammers pas de deur uit, dus dan is er voor mijn werkbus nergens plek en die moet ik vlakbij hebben, want daar zit alles in. Dus prop ik die bus dwars ertussen of op een grasveldje, desnoods op de stoep. Is elke hoek daar behangen met parkeerwachten, van die lui die geen vak geleerd hebben en altijd gepest zijn en nu terug pesten.
Ik stond daar dus half op de stoep geparkeerd, want de vuilniswagen kwam er ook nog aan en moest er langs en ik moest in mijn eentje een trap ophangen, want dan zegt zo’n opdrachtgever bij de opdracht dat hij meehelpt en dan krijgt hij een scherpe prijs, een hele scherpe waar je het bijna niet voor kan doen, maar dan moet-ie onverwacht werken en sta ik daar alleen, en moet een tandje bij zetten, maar dat is altijd met zulke lui, ook als ze er wel zijn, want zo’n vent weet niet wat hij moet doen en dan kan ik ook nog gratis les geven, maar deze vent was dus weg, dus heb ik mijn handen vol aan die trap, die dingen zijn zwaar dat wil je niet weten.’

Hij neemt een slok gloeiende koffie, wat mij de tijd geeft de noodzaak van elk van zijn handelingen tot in mijn diepste poriën te voelen.

‘Komt er om 9 uur zo’n parkeerwacht, zo’n gefrustreerd figuur, een vrouw met een bonnenboekje en geeneens een balpen, ze had de bon thuis al geschreven en die bon doet ze onder mijn ruitenwisser, 90 euro, tel uit je winst. Die parkeerwachten halen per dag 30.000 euro op. Dat verdien ik niet in een jaar, dan hadden ze me wel willen hebben voor een hypotheek. Die bon zie ik een halfuurtje later, als ik die trap heb staan. Is dat mens weg, maar ik weet wie het is want de naam staat erop en het telefoonnummer. Ik bel dat mens op. Krijg ik een ander. Ik zeg, ik moet die en die. Verbinden ze me door, krijg ik weer een ander. Ik zeg, jou moet ik ook niet, ik moet die en die, en als ik die niet krijg, kom ik naar dat kantoor van jullie en dan ga ik dat verbouwen dat wil je niet weten.’

Hij neemt nog een slok koffie, waarbij via de wet der communicerende vaten zijn woede, verontwaardiging en irritatie moeiteloos in mij overgeheveld worden en hetzelfde kookpunt bereiken. Ik ben klaar voor de verbouwing.

‘Krijg ik eindelijk dat mens. Ik zeg, waarom kon ik daar niet staan? Zegt dat mens dat ze klachten heeft gekregen van voetgangers op de stoep, want die konden er niet langs. Nou, toen had ik haar, want ik stond in een doodlopende straat voor het laatste huis en die vent was naar zijn werk, dus wie heeft daar verders nog wat te zoeken, dus hoezo klachten!?’

‘Inderdaad!’

‘Zegt dat mens dat ze daar niks mee te maken heeft en dat ik gewoon betalen moet, want regels zijn regels en je mag niet parkeren op een stoep. Nou, toen plofte ik zowat, dus ik zeg, jij bent zeker flink gepest vroeger en nou wil jij terug pesten. Daar had ze niet van terug, maar ik moest die 90 euro wel betalen en zo word je winstmarge wel erg klein in Amsterdam.’

Slok koffie, hap koek, hap brood. Wat mijn gemoed de tijd geeft door de achtbaan der emoties te belanden bij het nuchtere feit der winstmarge.
Bij de maat is inmiddels de voorraad voorbeelden van pestende parkeerwachten aan het gisten geslagen. Je ziet dit aan het strekken der rug en openen der mond. Ik voorzie een buitengewoon sterk voorbeeld aan pestende parkeerwachten, maar het eerste verhaal moet er natuurlijk eerst uit tot het puntje van de staart.

‘Ik wou eerst nog protest aantekenen, maar ik heb al us een brief gestuurd om te protesteren toen ik met de bus bij Bergen reed. Daar mag je 80 en dan staat er ineens een bord 60 en pal daarachter een flitspaal. Dat doen ze expres. Ik moet de bus natuurlijk laten uitrollen, want je wil niet weten wat er aan gewicht naar voren schiet als ik keihard op de rem ga staan. Dus als ik bij het stoplicht pal voor me oranje krijg, moet ik bijgassen, anders schiet alles dwars door mij en de voorruit heen. Daar heb ik nog nooit een probleem mee gehad. Dus dat had ik uitgelegd aan die lui die de hele dag niks anders doen dan boetes uitschrijven en kassen, en als je dan de tijd uitrekent dat je bezig bent met al dat bellen en uitleggen en schrijven, dan ben je voor 150 euro bezig om je gelijk te halen en dat krijg je niet, dus wat je kwijt bent aan ergernis en geld dat wil je niet weten.’

Nu schieten mij zeker 20 voorbeelden te binnen van Bergen en Hoorn en Alkmaar en Enkhuizen en Amsterdam en ook de maat borrelt over, maar volgens de wet der verhalenvertellers, heeft de verteller de geest en die spreekt zich uit.

‘Nou hoorde ik vorige week op de radio dat ze de luiers van ouwe mensen niet meer willen betalen en wat zij met die luiers moeten, daarvoor moet je niet bij mij wezen, maar als zij die moeten, moeten ze die en nou krijgen ze die niet meer. Nou, toen ik dat hoorde, had ik zowat de radio eruit gepleurd. Die mensen hebben hun hele leven gewerkt en betaald en dan krijgen ze niet eens een luier!
Maar zij hebben tenminste nog wel pensioen en ik heb op de radio gehoord dat die pensioenpot eerst nokvol zat, maar dat geld is aan verkeerde dingen uitgegeven en nou is de helft eruit en er zijn nog een hele zooi mensen voor mij aan hun pensioen toe, dus als ik aan de beurt ben, is die pot leeg.’

Als de brand eruit is, komt de nabeschouwing, of het nou over voetbal gaat, of over luiers. De maat knikt instemmend. Het is duidelijk dat Mebuman zijn duo’s samenstelt naar instemming en samenwerking, wat werk en tempo, scherpe prijzen en winstmarges vast ten goede komt.
Dit zou het moment kunnen zijn het balkon weer op te gaan, maar de rode draad is nog niet afgewikkeld en dan struikel je daar over op zo’n balkon. Voor de draad ermee.

‘De wegenbelasting klopt ook niet. Die kunnen ze beter laten betalen naar gebruik, dat die zakenlui die de hele tijd hun dure kar op de weg showen daarvoor betalen. Maar nee, ik betaal dubbel, een keer voor mijn werkauto, die gebruik ik, maar ook voor mijn ongebruikte Diesel en daar zit niet eens benzine in, ik wou hem verkopen, maar ik krijg er geen cent voor en het is een mooi ding, dus had ik hem voor mijn deur gezet, dan zie ik hem nog eens en hij staat in mijn dorp niemand in de weg, maar ik moet er wel wegenbelasting voor betalen, en zo’n Pool betaalt niks, terwijl die de hele dag over de weg rijdt.’

Hij neemt zijn laatste slok koffie voor zijn eigen uitsmijter.

‘De banken kloppen ook niet, want ik wou een huis kopen, kon ik geen hypotheek krijgen, terwijl me dat 650 in de maand zou kosten en nou huur ik voor 900 in de maand. Dat mens van die bank zegt, ik kan u niet zo’n hoge hypotheek geven, want dan kunt u geen nieuwe wasmachine kopen als die kapot is. Ik zeg, nou betaal ik meer aan huur, maar niemand die bezorgd is of mijn wasmachine straks stuk is. Daar had dat mens niet van terug, maar een hypotheek kreeg ik niet. Dus heb ik nou een hypotheek bij een Belgische Bank, want die maakt het niet uit of mijn wasmachine straks stuk is.’

Ze staan op als één man. In hun lege broodzakken, volle gereedschapskisten, soepele tred en snelle klim naar het hek, vang ik glimpen op van de wereld der Mebumannen…

wordt vervolgd

Het bericht De wereld der Mebumannen (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Deze situatie vraagt om de Mebuman, een vreemde naam, maar hij heet nou eenmaal zo omdat zijn bedrijf zo heet, en waarom dat bedrijf zo heet, weet ik niet. Mebuman komt als geroepen en ziet meteen wat eraan mankeert. Hij heeft weer eens precies het juiste gereedschap in de zak, een meetlat en een vodje papier. Hij klimt en hij kruipt en hij meet en hij krabbelt en brabbelt iets over het trapgat en vingers die niet klem mogen tussen muur en leuning en de afstand van tree naar tree gevoegd bij de luiheid van de trap, want een beetje trap is lui, anders kan alleen een bergbeklimmer erop, en uitgemeten is hij. Graag nog een kopje koffie in de tuin en een opmerking zonder weerga.
‘Volgende week komen de jongens alles plaatsen.’
Ik heb alle vertrouwen in Mebuman en vodje. Hij lacht er vertrouwenwekkend bij als altijd  wanneer toevallig net de trap of het raam of de deur klem zit of uit zijn voegen hangt. Dan komt hij aangewaaid en haalt het juiste draadje, metertje, pinnetje uit zijn bus en fikst het. Hoe het kan, is niet te geloven, alleen te bewijzen met de vele getuigen die er altijd zijn als ik met mijn handen in het haar zit, Man er niet is en Mebuman opduikt als een geest uit de fles.

Tot nog toe plaatste de Mebuman alle trappen en hekken die onze boerderij telt, volgens mij in zijn eentje, of dat ik alleen oog voor hem heb, sterk als een beer, lenig als een lasso en vlug als een aal. Jarenlang is mij ontgaan of hij de trap mee had of ter plekke maakt. Sinds ik zijn trappenmakerij net zo onverwacht bezoek als hij mij, weet ik dat alles gemaakt wordt op zijn bedrijf, een oase van rust, reinheid en organisatie. Hoe een enorme ruimte vol zaagmachines, zagende jongens en gezaagd hout stiller en stofvrijer kan zijn dan mijn huis is hetzelfde raadsel als Mebuman zelf.

Dit alles in mijn achterhoofd hebbende en behoedende, ben ik benieuwd wat er uit de Mebubus komt, en zie daar: 2 Mebujongens in rode shirtjes, 1 trap, 2 leuningen, 2 hekjes, diverse kisten gereedschap, broodtrommels en dingen die ik niet kan thuisbrengen.

Uit ervaring weet ik  onderhand dat je als vrouw des huizes niet moet zeiken of ze weten wat ze moeten doen en of ze dat goed doen. Dat doen ze. Dezelfde ervaring leert dat bouwers rond halftien koffie willen, met koek. Het moment om me te vertonen en een blik te werpen. Eerst op de grond, met zulke jongens breek je anders je nek – dan pas omhoog en dan blijf je kijken.

Wat zo’n hekje doet! Het uitsteeksel is veranderd in een balkon.
De jongens hebben recht op pauze.
‘Willen jullie koffie?’
Je hebt nog nooit een stel kerels zo snel van een balkon af zien springen. Ze zitten nog eerder klaar voor de koffie dan ik hem gezet heb.
Ik mag graag koffiedrinken met mannen uit de bouw. Ik houd van stoere kerels met gouden handen en dito verhalen. Soms moet ik de verhalen eruit trekken, ditmaal heb ik van doen met een echte verhalenverteller.
Hij heeft genoeg aan 1 vraag:
‘Hebben jullie genoeg werk?’

Morgen verder…

Het bericht Mebuman (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.