Kom daar eens om in zo’n gebiedje met een hek erom, bij ons natuurreservaat genoemd. In het begin voelt het als pure magie dat je iets ziet dat je nog nooit gezien hebt. De eerste keer dat ik een bijna zwart meisje zag met haar dat blauw glansde in de zon en sneeuwwitte tanden als ze lachte, kon ik mijn ogen er niet vanaf houden. Ik wilde haar aanraken, voelen hoe het voelde. Maggie heette ze heel toepasselijk, maar je zei Mekkie, Mekkie Schefferlie, een onvergetelijke naam.

Hoe gaat dat in een reservaat.
1 hertje is een wonder, met passie vermeld in de autobiografie van een Hollandse sjamaan, ja, die bestaan. Klara Adalena ontmoette haar totemdier in zo’n natuurreservaat en als sjamaan weet je dan dat het hert jou de weg wijst en beschermt, want dat doen totemdieren. Zij ontmoette een reebruin hertje, jammer dat het niet wit was, dat was nog mooier geweest.
500 hertjes zijn leuk voor de wandelaar die van de natuur houdt, je kunt ze ‘spotten’!
1000 hertjes zijn al bijna alledaags, iets van mensen die toevallig iets tegen het lijf lopen, dat kan een een antieke klok zijn, een buurvrouw of een hert, best leuk.
2000 herten zijn een plaag; die rotbeesten eten het reservaat leeg en breken uit en maken het verkeer onveilig en gaan liggen creperen voor onze edele ogen.

Jaren geleden was heel Nederland ervan in rep en roer. Bestuursleden met verstand van steden en wegen moesten ineens wikken en wegen hoe het moest met het overschot aan herten. Overschot, als je het maar vaak genoeg uitspreekt in de bestuursvergadering komt het antwoord er vanzelf uit: het overschot is over met een schot.

Een kolfje, geen geweerkolf, naar de hand van de Partij van de Dieren. Ik herinner me het manhaftig optreden van Johan van Lammeren, alweer iemand met de juiste naam: Geen onschuldig lam naar de slachtbank, de natuur moet zichzelf regelen!’

Het probleem was dat hier geen natuur IS. Zo’n reservaat lijkt erop, maar is het niet: binnen de hekken huppelen lieve, onschuldige hertjes (Indiaantjes, Moriaantjes, olifanten, tijgers, asielzoekers, vul maar in) met reebruine ogen langs de bosrand in de schemering en als wij natuurminnend en fitness-bewust daar een avondwandeling maken, kunnen we deze reetjes aantreffen en ons wanen in de natuur.

De natuur kent geen pardon. Het is overleven of sterven. Eten of gegeten worden. De sterkste blijft over. Survival of the fittest. De natuur kan geen gekke koeienziekte gebruiken, geen mond- en klauwzeer en geen vogelgriep. De natuur gaat voor instandhouding van de soort.

Populisten willen dat ook. De eigen soort in stand houden. Ze brullen het uit en hebben iets van een gewond circusdier. Wilders leeft zijn naam uit  en Trump schettert zijn trompetter. Die brult en bralt in zijn eentje als een hele kudde. Amerika first! Hij moet doodsangsten uitstaan dat het gedaan is met Amerika. Dat hij de controle verliest. Geen wonder dat hij aan een muur denkt. Alleen moet die muur niet om Mexico, die moet om hem! Daar is hij veilig en heeft hij eindelijk de kans tot inkeer te komen en mens te worden.

Het bericht Een muur voor Trump verscheen eerst op Anne Vellinga.