Het zijn kloeke handen. Soepele handen. Handige handen. Aantrekkelijke handen dus. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden en zou ze het liefst even voelen, aanraken, vastpakken, maar ja, een vrouw die vandaag de dag andervrouws handen vastpakt? De schrik zit er nog in van de betonschaar in Arnhem.
Onder mijn onverdeelde aandacht komen de handen in beweging, dat wil zeggen, de vingers. Ze prieken in de handpalmen als krabbescheren, een erbarmelijk gebaar van zelfkastijding, waarbij de handpalmen langzaam maar zeker mijn blikveld indraaien. Bloedrood en gezwollen.

Mijn bezorgdheid snelt mijn tact vooruit.
‘Wat is er met je handen?’
Ze kijkt me aan met ogen zoals je de lucht wilt, felblauw en glashelder, maar als iemand je zo aankijkt, schrik je ervan.
‘Van de grond.’
Haar afgemeten toon temt mijn aanstormende vragen tot een armzalige echo.
‘Van de grond?’
‘Pyreneese berggrond.’
‘Pyreneese berggrond?’
Ik bedoel. Ik snap het niet en nu wil ik het weten ook.
Haar felle blik kijkt dwars door me heen richting Pyreneese berggrond. Haar stem zakt het dal in en klimt of ze de juiste hoogte zoekt.

‘Mijn huis staat daar. Op 1000 meter. Ik heb alleen bergen en rotsen om me heen en een beek. Daar haal ik stroom uit. Ik heb in mijn eentje de boerderij verbouwd en de grond bewerkt met mijn blote handen. Omwoelen, zaaien, oogsten, eten. Heerlijk. Een paar jaar geleden zat er iets in de grond wat onder mijn vel is gekomen. Plantenspul. Cactussen of distels. Mijn handen zwollen op als opgeblazen rode ballonnen. Ik heb daar geen dokter, maar iedereen op de berg wist raad. Zand, zeep, klei, honing, ossenvet. Zonder resultaat. Nu snijd ik het er steeds uit met een stanleymes.’
‘Een stanleymes?’
‘Daarmee kom je snel door je vel.’
Haar ogen fonkelen, haar wangen gloeien, haar handen jeuken.

De dokter komt als geroepen.
‘Woon je nu hier?’ stamel ik snel en hoopvol.
Ze lijkt me een interessante vriendin.
‘Nee, ik logeer een paar dagen bij mijn zus.’
‘Wie is aan de beurt?’ De dokter kan niet wachten.
‘Ga jij maar.’
Voor ze zich bedenkt en onverrichter zake terugkeert naar de Pyreneeën.
Ze springt op, de wilde vrouw. Haar rug spreekt onverzettelijke moed.
‘Goed dat je de dokter er even naar laat kijken!’
Bruusk draait ze zich om.
‘Waarnaar?’
‘Je handen!’
‘Daarvoor ben ik hier niet. Ik kom voor het uitstrijkje!’

Het bericht Wat is er aan de hand? verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Hallo Frau Fellinka!’
‘Ken u mij?’
‘Aber selbstverständlich! Uw boek is besproken in de krant en toen wij lazen dat onze garage erin speelt, heeft mijn vrouw het boek gekocht in het Fremdverkehrsambt.’

Daar sta je mooi in je hemd als Baron van Münchhausen. Ik gebruik graag bestaande locaties in mijn boeken, verzin ze zelf maar eens en als ik het toneel eenmaal heb, komt de rest vanzelf. Mijn boek is gelukkig nog niet vertaald, dus weet Heser niet wat zich er afspeelt.
‘Het klopt precies!’
‘Wat?’
‘Wat u over ons schrijft. Dat wij zo’n jong meisje de stuipen op het lijf jagen, maar daarna komt het allemaal goed. Alleen de namen kloppen niet. Dat hebt u zeker gedaan voor de privacy, maar wij weten wie wie is! Heel goed getroffen! En u hebt geen Suzuki, maar als u die had, was het allemaal zeker zo gegaan!’
Mijn glimlach groeit mijn gezicht af.
‘Maar kon u het Nederlands lezen?’
‘Mijn vrouw heeft ons verhaal op de computer gezet en daar de vertaalmachine op.’
‘Dan had ze beter het e-book kunnen kopen, maar nu kan ik het signeren en dan zet ik er iets leuks bij.’
‘Aber nicht jetzt! Waarmee kan ik u helpen?’

Kees doet er even niet toe en maakt hij van de gelegenheid gebruik de nieuwe wagens binnen te bekijken. Ik ben de aangewezen man om het verdwenen lampje te wijzen. Heser glimlacht en pakt zijn mobieltje erbij. Daarop verschijnt een dashboard vol brandende lampjes.
‘Welke is het?’
Wijs het goede lampje maar eens aan. Daar hadden wij ooit een tv programma van. Dan zagen mensen honderd voeten zonder lijf en wisten precies van wie die voeten waren en dan wonnen ze nog niets.
‘Ik weet het niet.’
‘U woont toch op de berg!?’
Alsof je dan alles weet.
‘Brandde het lampje toen u de berg afging?’
‘Ja.’
‘En doofde het toen u vlak reed?’
Nu is hij precies mijn huisarts. Zijn open vragen weet ik ook nooit te beantwoorden of veel te uitvoerig. Ik scoor beter op ja/nee vragen, dan heb ik de helft goed.
‘Ja.’
‘Dan weet ik het wel.’
Hij wijst een lampje aan op zijn mobiel. Hij weet het.

‘Rijd u de auto maar even naar binnen, dan onderzoeken wij hem meteen.’
‘Als u dat eens deed?’
Dat doet hij. Precies op een paar dunne lijnen rond ijzeren palen die in de grond verstopt zitten en omhoog komen zodra Heser is uitgestapt en op een knop drukt. De auto gaat de lucht in, tot ooghoogte. Heser haalt een lange, dunne pen uit zijn broekzak. Het is een zaklamp met fel licht, waarmee hij in de wielen schijnt.
‘De achterste remschijven moeten vervangen worden.’
Wat moet, moet.
‘Er is ook iets met uw katalysator. Die is aan elkaar geplakt met kauwgum! Zeer slecht, zeer Hollands.’
Kortom, de auto gaat nu sehr gründlich repariert worden. Heser gaat het materiaal bestellen en morgen kan de auto om 4 uur gehaald worden. Als hij het juiste materiaal binnenkrijgt.

Eerst Kees maar eens uit de nieuwste Volkswagen plukken, saampjes naar de winkel lopen en dan met boodschappen de berg op.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – lampje (6) verscheen eerst op Anne Vellinga.

* Taairibs! (Tie rips? Tyraps?)
* Schimmelverwijderaar!
Zo’n boodschappenlijstje in de hand voorkomt dat we alleen dingen vinden die rondom lokken: planten, bloembakken, vogelvoer, kattenvoer, vogelhuisjes, servetten, servettenlijm, verf, hout, gereedschap. Uit voorzorg gaan we met een grote bouwmarktkar naar binnen, al hebben we alleen taaie ribben nodig.

De kar ligt al gauw vol hout en hamers, zonder taaie ribben en die zijn toch echt nodig om onze kerstverlichting vast te binden aan de dakgoot en het hek. Drie aangeschoten verkopers hebben ook gedrieën nooit gehoord van tieribben. Duitsers hebben me toch een geduld, en dat met drie man sterk, onze uitleg blijft uitdijen. Als we er echt niets meer aan toe te voegen hebben, komt als uit één mond ‘AHA! Sie brauchen Kabelbinder!’
Nu alleen de schimmel verwijderaar nog.

De verkoper wil ons een chemisch goedje aansmeren dat alles doodt. Wij willen hem niet en zijn spul niet, wij willen de AURO man. Hij komt achter een kast vandaan en herkent ons direct al heeft hij ons pas driemaal iets verkocht: kalkverf van AURO. Dat willen we weer, want de schimmel trekt zich met de keer verder terug.
Hij kijkt ons bedenkelijk aan.
‘Als het na drie keer nog steeds niet definitief geheel weg is, heb ik het verkeerde gegeven en dat komt omdat wij als grote bouwmarkt maar een paar producten van AURO hebben. Wat jullie nodig hebben kan ik wel bestellen, maar dan komen er net zoveel verzendkosten bij als het spul kost.’
Waar kom je zoveel eerlijkheid tegen? Zij het na drie jaar.
In mijn enthousiasme bestel ik AURO houtverf in alle kleuren. Ik zie het bos al opfleuren.
‘Das hat kein Zweck.’
Dat heeft geen zin. Daar worden de verzendkosten alleen maar hoger van. Waarop Kees zegt dat dit vroeger in Nederland ook zo was, waarmee gezegd is dat Duitsland achter loopt.

De AURO man wil niet achterlopen en spurt voorwaarts naar de telefoon. Hij belt iemand in Bischofsgrün die het middel zou kunnen hebben. Wij zijn vaak genoeg in het lieflijke dorpje met zijn granietstenen straatjes geweest. Onze belastingman woont daar en zo’n man heb je nodig als je zonnepanelen op je dak hebt. In Duitsland heb je dan een bedrijf. Dat klopt ook wel, want de zonne-energie levert veel meer op dan in Nederland, tot onze verbazing verdienen we ermee. Een AURO winkel hebben we in Bisschofdgrün echter nooit gezien, anders hadden we daar allang van alles gekocht wat ons huis gezelliger en gezonder maakt.

Intussen heeft de AURO man de zaak aan de lijn en de zaak heeft het middel. Het is het beste als wij er zelf heengaan. Er is echter één maar.
‘Haben Sie NAVI?’
Die moeten we volgen en als we denken dat we verkeerd zijn, zijn we goed.
Met deze informatie gaan wij op weg.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – Taaie ribjes en AURO man (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Ooooh, maar dat is helemaal niet bij ons maar wat zuidwestelijker, je-weet-wel, bij dat stille weggetje waar wij dat timmerfabriekje tegenkwamen. Jij liep gelijk enthousiast naar die vent die in geen honderd jaar een vrouw in korte broek had gezien en je bleef maar jubelen over zijn handwerk en toen vertelde hij in plat Fränkisch dat hij van pure armoede pallets maakte omdat dat het enige is waar nog droog brood in zit en toen wou jij tien pallets kopen om een tuinbank van te maken en dat heb ik gelukkig weten te voorkomen.’
Kees weet (inmiddels) hoe hij mijn gedachten naar de juiste locatie moet navigeren; derde links, vierde rechts werkt niet.
‘En nou dit ook nog.’
‘Het is niet op zijn huis!’
‘Maar wel op zijn bos.’

Kortom, na douche en ontbijt nemen wij afscheid van de burgemeester en vervolgen de B weggetjes naar het westen. We plakken er nog een ovenachting aan vast in een volgend plaatsje met Bad, ben de naam vergeten door alle consternatie, eten ditmaal een ‘richtige Deutsche Schnitzel mit Pommes und Gurken und Salat’ op een zwoel boerenterrasje met afgerichte wespen die regelrecht de bierflesjes invliegen die rondom opgesteld staan.
We slapen weer als blokken en gaan de volgende ochtend wederom de B weggetjes op. Nou, dat kun je net zo goed laten als je in de buurt van het Ruhrgebied bent. Wij vluchten zo gauw mogelijk de Autobahn op en komen eind van de middag thuis.

Onze kattenfluisteraar heeft als gebruikelijk haar sporen inclusief zichzelf gewist, alleen haar bagage staat nog in mijn atelier. Dat brengen we morgen. Dat doen wij altijd zo, want het blijkt voor haar en voor ons veel rustiger om elkaar niet gelijk tegen het lijf te lopen met alle verhalen van hier en van daar. Daarbij is Lukkie al 13 jaar smoorverliefd op mij en heeft geen enkel dankwoord voor wie dan ook als hij mij ruikt/ziet/voelt/hoort na zo lang onthouding. Niet echt leuk als je een maand voor hem gezorgd hebt of het je kind is. De komende 72 uur zal hij geen stap wijken van mijn zijde, voeten, hoofd, schoot en als ik toch echt even naar de wc moet, wacht hij de volle tijd klaaglijk miauwend achter de wc-deur tot ik weer in beeld ben. Zora daarentegen is mij (tegenwoordig) compleet vergeten, tot ik na drie etmalen haar lange termijn geheugen bereik en dat komt precies goed uit, Lukkie is uit gezoend, nu wordt zij mijn volger.

We komen dus thuis, Zora slapend op de bank in de kattenfluisterstudio waar ze al die tijd geslapen heeft en Lukkie komt aangerend vanuit de boomgaard, miauwt alles wat hij te melden heeft en overlaadt me met kopstoten en kattentongen. Uitpakken, installeren, filmpje en dan begint het te regenen! Wat een heerlijk geluid! Kattenwasje bij de wastafel en dan lekker naar bed.

De volgende dag begint met douchen en een overstroming in de badkamer: het putje is verstopt en dat heb ik al jodelend en zepend met de ogen dicht niet door dus. Heel gewurmd en gepriek voor dat voor elkaar is. Uren.
Vervolgens wil Kees zich even terugtrekken in zijn mannenhok met computer: staat daar de hele vloer blank rondom alle gevoelige apparatuur en het gestuukte plafond hangt los door het gewicht van plenzen regenwater. Zucht.
Er is een dakpan van het dak gewaaid. Als alles weer in kannen en kruiken is, weten we dat we terug zijn.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – Einde (15) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Zullen we een adresje zoeken om te overnachten? Ik heb nog geen zin in mail van school.’
‘Dan slaan we af naar het eerste stadje met Bad, dat zijn kuuroorden met heilzame bronnen die eeuwig standhouden.’
Het wordt Bad Brückenau, een lieflijk stadje vol klinkertjes, vakwerkhuizen, pleintjes, straatjes die uitpuilen van hebbedingetjes voor toeristen en de Brückenause economie. We lopen door zo’n vakantiestraat en komen uit bij het Fremdverkehrsambt, het VVV.
De dame is vriendelijk maar beslist: alle kamers, studio’s en pensionnetjes zijn bezet.
Tsja. Dat heb je met kuuroorden.

Wij lopen terug door dezelfde straat, ontgoocheld mijden we de terrasjes en kopen bij de bakker wat lekkers. We rijden het lieflijke stadje uit op zoek naar een picknickplekje. Dat wordt het Koning Leopoldpark, een prachtig park waar wij geen oog voor hebben, elk door andere oorzaak. Kees wordt bevlogen door wespen en het moment dat ik de auto uitstap moet ik nodig plassen. Synchroniciteit neigt naar toeval en dat is dan ook niet van de lucht.

‘Ik ga niet terug naar het centrum.’
‘Ik doe het veel liever in het bos aan de overkant!’
Het weggetje erheen slingert tussen enkele huizen regelrecht naar mijn verlossing. Terugslingerend valt een bord op ‘Zimmer zu vermieten’, kamers te huur. We bellen het nummer, niemand neemt op. Terug naar het koninklijk park met zijn wespen en daar gaat ons mobieltje. Frau Bürgermeister zelve! Die verwacht je toch niet.

Frau Bürgermeister verhuurt niet via het VVV, dat doet een burgemeester niet. Ze heeft wel een pracht van een etage, maar die is de hele zomer bezet. Behalve vannacht. Als dat geen toeval is. Ze moet hem nog wel schoonmaken. De burgemeester op de knietjes om jouw toilet te poetsen. Ook zoiets.
Over een uur kunnen we komen.

Een vriendelijke vrouw doet open met een opmerking die je alwéér niet verwacht:
‘Wat leuk! Ik heb jullie zien lopen langs het gemeentehuis, ik keek net uit het raam toen jullie voorbij kwamen.’
Wat niets zegt over ons uiterlijk, evenmin over haar eeuwig staren uit het raam. Puur toeval natuurlijk.

De studio bestaat uit een woonkamer voor een gezin met tien kinderen en dito keuken, slaapkamer en badkamer. Zeker 100 baddoeken liggen werkelijk keurig gevouwen gestapeld in een vitrinekast en de keuken heeft meer pannen dan de onze. We gaan niet koken. We gaan douchen! Schone kleren hebben we niet, dus in hetzelfde jurkje en broekje naar de Italiaan. De wandeling door het Koning Leopoldpark is een mond vol, het eten eveneens, we hebben ineens vakantie.

Terug in onze burgemeesterswoning gaan we languit op de koninklijke sofa, wijntje in de hand, tv aan. Die hebben we in geen weken gezien en past helemaal bij de weelde waarin we ineens baden. Die tv staat op een of ander Bayers net. Een onbegrijpelijke film met drindljurken en lederhosen. Net als we willen zappen, is er Breaking News, maar dan Beiers.
In de buurt van Bayreuth is een Amerikaans oorlogsvliegtuig neergestort op een ontoegankelijke plek. De brandweer kan er niet bijkomen en beelden kunnen niet getoond worden. Dankzij de piloot is een ramp voorkomen. Hij heeft de straaljager naar een bos weten te sturen en heeft zich gered met zijn schietstoel. Geen doden. Einde bericht.

Dan denk je toch als eerste aan je eigen ontoegankelijke plek. Dankzij de piloot zijn de buurtjes niet geraakt, want hij heeft zijn F 16 het bos ingestuurd. Daar staat ons huisje. Als het er nog staat…

wordt vervolgd

http://www.telegraaf.nl/buitenland/24363149/__F-16_stort_neer_in_Duitsland__.html

Het bericht Schrijfreis in Duitsland – verwacht het onverwachte (14) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ditmaal ga ik met Kees mee naar Waltraud. Kees met kruiwagen en krat, ik met de waterkoker.
‘Ist dein Buch fertig?’
Nee, mijn boek is nog lang niet klaar, ik kom met een kan voor drinkwater. Waltraud tapt bronwater uit haar kraan en Kees haalt water uit de cisterne van haar zoon. Van de andere kant komt de schoonzoon aangelopen. Dat is het makkelijke en benauwende van Dreifamilienhäuser: de hele familie woont er.
Als de tapperij klaar is, gaat de biertap los, ik krijg sekt. Wespen komen gretig aangevlogen.
‘Dat komt door de zachte winter. Normaal vriest het minstens 20 graden en hebben we een halfjaar een pak sneeuw en dan gaan ze dood, maar nu was de sneeuw zo weg en hebben ze het overleefd.’
Het gevaarlijkst zijn de grondwespen. Sigurd maaide zijn wei en reed over een onzichtbaar gaatje in de grond, waarop een zwerm wespen hem achterna kwam, hij werd gestoken en was zo nijdig dat hij het gat dichtstopte met gevaar voor eigen leven. Bleken ze nog een gat te hebben en kwamen daar nog agressiever uit en staken hem dwars door zijn broek en zijn laarzen.
Na dit sterke verhaal hebben wij dat van de jerrycans. Sigurd heeft weer de oplossing.
‘Die haben wir auf der Universität, Morgen nehme ich die mit.’

Geen wolkje aan de lucht en wij hebben water. We douchen ons zoals ik dat van mijn moeder geleerd heb met kamperen: alles met een nat lapje.

De volgende dag spoelen wij ons net als toen al zwemmend schoon in het Waldschwimmbad en zo komen we ook deze dag fris door. ‘s Avonds ga ik weer mee met Kees om de jerrycans te bewonderen.
We zien ze op afstand lelieblank naast de voordeur. Waltraud heeft ons ook in de peiling en komt aangestormd.
‘Setzt euch, ik heb nieuws.’
Alle mannen komen uit alle hoeken, bier en sekt, wespen en dan komt het:
‘Onze bron is ook gestopt.’

Een ramp. Tien gezinnen zijn afhankelijk van deze bron. Niemand kan nu nog douchen, wassen, toilet doorspoelen, drinken. Dit is één keer eerder gebeurd toen Bernd nog klein was, veertig jaar geleden. Toen was er nog één bron bovenop de berg die liep en elk gezin haalde daar een paar emmers water. Die nacht ging het regenen en de volgende dag liepen de bronnen weer.
‘Komt er regenwater uit de bronnen?’
Ja en nee.
De regen zakt de berg in, gaat door vele filterlagen, maar de grootste toevoer komt van de sneeuw die zeer langzaam smelt. De bronnen staan niet droog door de droge zomer, dat is elk jaar, maar door de zachte winter, dat is zeldzaam.

‘Hoe moet dat nu verder?’
‘De brandweer is net geweest en heeft 4000 liter water in onze cisterne gedaan. Daar moeten we met alle gezinnen drie dagen mee doen en dat gaat net. Ze kunnen niet bij jullie ontoegankelijke bron komen en met een slang gaat het ook niet, omdat ze maar tien meter ontsmette slang hebben.’
Daar zijn we klaar mee. We gaan weg. Ik voel het in mijn botten.

‘Was habt ihr vor?’ vraagt Tanja.
‘Wij gaan morgen naar huis.’
Kees kijkt of hij het in Keulen hoort donderen. Iedereen zegt dat wij kunnen delen in het water.
Hoe ik het weet, weet ik niet, maar ik voel dat we naar huis moeten…

wordt vervolgd

Het bericht Schrijfretraite op een berg – voortekens (11) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dat is het leuke van water  halen bij buren die er al eeuwen wonen, zij weten van de hoed en de rand en waar gaat het gesprek over bij een droge bron? Over de vorige keer dat dezelfde bron droog stond.
In 2003 moest onze violist viool spelen in het immer bedompte Wagnergebouw in Bayreuth dat nooit airco zal krijgen of goede stoelen i.v.m. de ongeëvenaarde  akoustiek. Onze violist had geen tijd voor het kruien van kisten met water, dus pakte hij het rigoureus aan: hij liet een enorme cisterne bouwen naast zijn heksenhuisje, een watervat waar het hele jaar het bronwater in kon lopen, opdat hij NOOIT meer zonder water zou komen te zitten. Tot zover stem ik volledig in met de violist en zijn sluwe oplossing. Kees gaat verder.

‘Toen wij ons huisje in 2007 van Frau Berlin kochten heeft zij niet gemeld dat wij onze bron delen met de violist en dat hij de hele tijd tonnen water aftapt naar zijn cisterne, terwijl ons huis het eerste huis op de berg was en dus de oudste rechten heeft op dat water!’
Het manlijk geslacht zit andersom in elkaar dan het vrouwelijke, dat van hen wijst de wereld in, het onze naar binnen, dan is het logisch dat je als jongetje vanaf de wieg naar buiten wilt, oorlogje spelen en indiaantje en cowboytje. Ze willen winnen, is het de lotto niet, dan de oorlog of de Tour de France.

‘Maar Kees, dat is de oplossing! Dan hoeven wij geen water meer van Waltrauds bron, dan kunnen we water van onze eigen bron halen bij de violist! Hij is er niet en heeft het niet nodig en we hebben zijn nummer!’
Dat nummer hebben we dankzij de borrel die we bij het vorige waterprobleem met hem dronken. Toen stuurde een listige nieuwe bergbewoner ons  een rekening voor ons bronwater omdat het zijn bron zou zijn. Onze violist was totaal overstuur en dus haalden wij in Bayreuth de wettelijke papieren en bleek de nieuwe bergman zich te ‘vergissen’. Hij had notabene een hek rond onze bron gebouwd en liet er andermans paarden grazen tegen betaling, met alle kans op bronvervuiling door paardenpoep. Dat losten we op met de wet en daarop dronken de mannen dure cognac en de vrouwen een eenvoudige witte huiswijn want verschil moet er wezen.

Het fijne van de architectuur van mannen is de eraan gepaarde daadkracht. Kees belt dus gelijk de violist op. Helaas laat hij in de haast zijn telefoon vallen en is dat ding meteen kassiewijlen. In geval van dreiging grijpt het eigen lichaam soms in.
‘Nou kan ik niet meer bellen!’
Ik hoor Kees niet, ik zie het plot van mijn verhaal in elkaar grijpen dankzij zijn gevallen telefoon…
‘Luister je wel?’
‘Uh…. we gaan een nieuwe telefoon halen. Heb je gelijk een Duits nummer.’
‘Dan kan niemand mij meer bereiken.’
Hier heb ik zeker tien antwoorden op, maar die kun je op zo’n moment beter inslikken, wat dan wel weer bemoeilijkt wordt door je droge keel.
‘Laten we maar gaan en dan halen we gelijk zoveel flessen water als er in de auto gaan.’

De telefoonkaart blijkt overgezet te kunnen worden in het Duitse toestelletje. Tot zover lijkt alles met een sisser af te lopen. Nu alleen nog water inslaan.
Is al het water in de Aldi op en ook in de Edeka. Op het parkeerterrein zien we een vrouw de laatste krat met flessen in haar auto bergen…

wordt vervolgd

Het bericht Schrijven op een berg – aanhangend water (10) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Anne! Ik heb water, kom gauw!’
Een seconde denk ik dat Kees terug komt met een lekkend mandje met water, maar het is een plastic krat bovenop een kruiwagen. Hij hangt stijl achterover om alles horizontaal te houden op de bergtrap. Eén stap voor- of achterwaarts en de krat helt en al het water giert eruit.
‘Ik heb water, maar nou zit ik.’
Tsja. Hoe krijgen we het in huis?
‘Dat krijg ik niet getild, Kees.’
‘Nee, maar als jij het krat nou recht houdt, rijd ik hem de volgende tree af.’
Dit is een onmogelijke opgaaf. Het kostbare water gutst over de rand en plast door het gat dat bedoeld is om dat krat handig op te tillen als hij leeg is. Kees kan geen kant uit, de oplossing moet van mij komen en komt.
‘Ik haal emmers.’
We hebben er twee, de ene staat in de kelder en de ander is spoorloos en dus struikel ik over een wijnfles die de hele vloer bezoedelt en krijg dat eens schoon zonder sop en de emmer staat vol zooi buiten en hijghijgzweet gaan we ermee naar mijn hangman. Ik vul de eerste emmer en krijg hem amper op de grond, dan de zooi-emmer en dan schiet Kees los uit zijn Pompeji-stand en gaat een tree omlaag waarop water gutst en klotst en hij dan maar de kist uit de kruiwagen tilt met gevaar voor een zenuwontsteking aan zijn gehele ruggengraat. Afijn. We tillen eendrachtig de emmers naar de keuken en krat naar de wc. Hiermee kunnen we twee keer spoelen en dan is het op.

Ik wist niet dat ik de hele dag afwas heb: kopjes, glazen, theelepeltjes, messen, bordjes, ga zo maar door. Thuis belandt alles in de afwasmachine en heb je er geen idee van. Nu ontwikkel ik een methode die zo naar Afrika kan: vul een afwasteiltje voor de helft met koud water zonder afwasmiddel en spoel de hele dag door alles daarin af, dan kan dit voedzame water ‘s avonds verdeeld worden over alle verdroogde planten, waarvan de gekrulde blaadjes zich  strekken in dankbaarheid. Ik heb me wel eens verbaasd over Amsterdamse glazenwassers die met één emmer een hele straat doen, nou, daar kan de hele wijk mee. Verder is het ongelooflijk hoe schoon een vies kopje wordt als je het afspoelt in vuil water. Vette pannen zijn een ander verhaal. Die veeg je af met keukenpapier en zo wordt huishouden weer een avontuur.

Het vervelende is wel dat je telkens wéér gebrek aan water hebt. Drinkwater kopen we in de winkel, douchen doen we in het Waldschwimmbad, maar telkens duikt het moment op dat we toch weer voor een kratje naar de buurtjes gaan. Dat wil zeggen, ik word verondersteld aan Iris te werken en Kees komt na een uur (of wat) terug met nieuws…

wordt vervolgd

Het bericht Schrijfretraite op een berg – zonder water (9) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Later dan voorspeld staat de ‘Mitarbeiter’ op de stoep. Het was zoeken naar ons pad en dan ben je er nog niet want hij was eerst bij de ruïne maar daar was niemand en nou is hij hier met het filter en de rekening komt later. Mitarbeiter weg en Kees de kelder in met een sneeuwwit filter. Na een kwartier of drie heeft hij dat ding op alle mogelijke manieren tussen de slang van de bron en onze waterleiding gehad en komt zwaar depressief de kelder uit.
‘Anne???’
C’est le ton qui fait la musique en daarbij, als het gelukt was, had Kees met gepaste trots een emmer koel helder bronwater op tafel gezet en toch vraag ik het domste wat je kunt vragen aan een teleurgesteld man.
‘Lukt het niet?’
‘NEE! Er komt geen water van de bron af, dus zo’n filter doet niks.’
‘Hoe kan er geen water uit de bron komen?
‘Weet jij het!!!!??????’
Op dwingende examenvragen scoor ik negens en eenmaal zelfs een tien voor aardrijkskunde waar ik normaal krappe zesjes haalde. Op het eindexamen kwam werkelijk alle adrenaline vrij en nu dus ook.
‘Dan is de toevoerslang kapot of de bron is leeg.’

Grommend beklimmen wij even later in gloeiende hitte het steile pad richting onze bron om poolshoogte te nemen. Na een slopende tocht door doornig struikgewas en vlijmend snijgras bereiken wij de plek waar onze bron moet kabbelen. Hij kabbelt niet. Gelukkig hebben wij een cisterne ofwel watertank als tussenstop voor de bron. In deze cisterne passen honderden liters bronwater. Misschien is de toevoer of afvoeropening verstopt. Met al die dieren hier zit er misschien een dode rat of adder of woelmuis of marter voor het gat.
We leggen ons oor te luister op de loodzware deksel. Geen jammerklacht, maar ook geen stromend water. In nood oordeel ik dodelijk snel.
‘De bron staat droog.’
‘Hoe kan een bron nou droog staan? De Weismainquelle voedt al eeuwen de rode Main en de witte Main en hier op de berg wordt iedereen altijd al van bronwater voorzien. Hoezo zou die bron ineens droog staan?’
‘Omdat het water op is.’
Mijn conclusie opent Kees zijn derde oog, inclusief zwart gordijn.
‘Daar zijn wij dan mooi klaar mee. Je hebt zelf gezien hoeveel water we gisteren gebruikt hebben en toen hebben we niet eens gedoucht. Ik ga niet de rest van mijn leven elke dag honderden flessen water kopen.’
‘Met kamperen deden wij het vroeger met minder dan 25 liter water.’
‘Jullie deden het in de struiken en die plee zuipt water.’
‘Als we eens naar de buren gaan voor raad? Zij wonen hier al generaties en zij hebben ook een bron.’
Kees kikkert op nu hij niet verantwoordelijk is voor de hele berg en alle bronnen. En als ergens burenhulp is, is het op de berg.
‘Ik ga er gelijk heen. Ga jij maar lekker verder met je boek.’

wordt vervolgd

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – droogstaan (8) verscheen eerst op Anne Vellinga.

De zoogdieren ruiken ons water van verre, ze bespieden ons huis van alle kanten; katten en eekhoorns komen overdag, marters en vossen horen we ‘s nachts sluipen en kuchen. Het water verdampt snel, dus vul ik schotels, schalen en het waterbassin dagelijks bij.

Op één van die zinderende middagen komt rode Leo aan geslopen. Hij loopt naar de vlakke rode waterschaal, maar het water is verdampt, dus springt hij op de tafel met de diepe schaal, ook dit water is verdampt, dan maar het waterbassin. Klaaglijk miauwend komt hij terug.
Het water in het bassin ziet groen van een snel groeiende, stinkende alg. Dat zou ik ook niet lusten. Dus sluit ik de slang aan om alle waterschalen te vullen en het waterbassin van vers water te voorzien. Ik draai de kraan open. Tot mijn verbazing komt er geen water uit. Slang eraf en nog eens proberen. De kraan doet het nog steeds niet. Nu is deze kraan bedoeld voor een wasmachine die we niet hebben. Misschien is hij verstopt. Ik open de keukenkraan. Die geeft een pruttelgeluidje, maar geen water. Op naar de badkamer. Geen water. Ik probeer de wc. Die spoelt door tot de stortbak leeg is en leeg blijft. Shit.

Ik roep Kees erbij. Die is in de gloeiende hitte ondergedompeld in de Süddeutsche. Kreunend komt hij van de stoel gestrompeld.

‘Hoezo komt er geen water uit de kraan.’
Hij zegt het alsof het geen vraag is, maar de vaststelling van mijn onverbeterlijkheid.
Op zijn kreupele voet sleept hij zich van kraan naar kraan. Ook onder kordate mannenhand komt er geen water.
‘Wat heb je nóú weer gedaan???’
Inderdaad heb ik de houtstapel om laten kiepen, het elektra laten kortsluiten, een blik verf omgegooid en zijn lievelingsglas van zuiver kristal uit mijn handen laten vallen. Ik heb geen weerwoord, ik weet zelf niet hoe het kan dat mijn aanwezigheid het wankele evenwicht der dingen verstoort.
Kees beent naar de Felsenkeller, onze gewelfkelder in de rots, waar de slang van de bron uitmondt in een filter om daarna onze waterleiding in te stromen.

‘Dat filter is vies, was maar even af.’
‘Afwassen? Waarmee?’
‘Grrrrr. Dan kopen we wel een nieuwe.’
Eén telefoontje naar onze loodgieter en die blijkt op vakantie te zijn.
‘Dan rijden we wel naar de Winkel van Sinkel in Fichtelberg.’

De Winkel van Sinkel heeft geen filters, we moeten bij Herr Appelt zijn. Dat is onze loodgieter en die is op vakantie. Dus.
Voor de zekerheid gaan we langs de Edeka om bronwater te kopen, heeft die achterlijke winkel geen bronwater op voorraad. Grrr.
Onverrichter zake gaan wij in kokende stemming de weg terug. Kees achter het stuur, want zijn ontstoken voet kan heel goed gas geven. Al rijdend van de berg verbetert zijn stemming van kilometer tot kilometer.
‘Ik gebruik tegenwoordig geen benzine meer als ik van de berg ga, ik geef geen gas, ik rijd in zijn vrij.’
‘Maar dan kunnen we niet remmen op de motor! Is dat niet gevaarlijk?’
Ik heb het nog niet gezegd of hij maakt me toch een slinger naar de overkant! Pal voor een tegemoetkomende Bulldog, ofwel trage tractor.
Mijn hart staat stil van schrik.
De auto staat stil naast de werkbus van Appelt, Herr Appelt  achter het stuur.
‘We dachten dat u vakantie had?’
‘Hab ich!’ Maar er waren spoedklussen op de berg, zeven huizen hadden geen water meer.
‘Wir auch nicht.’
Kees laat het vuile filter zien.
‘Ach so. Dan hebt u geluk.’
Morgen zal de Mitarbeiter een nieuw filter brengen…

wordt vervolgd 

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – dorst (7) verscheen eerst op Anne Vellinga.