De juiste uitgever vindt jou, in dit geval mij, dankzij mijn blog, dat ik dank aan mijn enthousiaste lezers die mij aan de gang weten te houden.
Zo’n uitgever gaat als een mes door de boter door je manuscript, sneller dan je schrijft, sneller dan je denkt, sneller, sneller, snelst.
Dan komt de ontwerper voor de kaft, een kunstenaar met veel ervaring, Frans Reijers. Hij weet in een oogwenk waar dat boek met zijn 110.000 woorden over gaat en vat dat samen in 1 afbeelding.

Het colofon gaat nog sneller. Persklaar maken. Fluitje van een cent. Voor vakmensen.
Dat is het lastige, het rare, het ongebreideld eigenaardige: als schrijver ben je de enige zonder vak. Je moet het maar zien te vinden met vallen en opstaan, blunders, tegenslagen, stroop en brei en ongeloof en onwankelbare moed op niks af.
Dat is het fijne van schrijven. Je bent helemaal alleen, niemand weet wat jij daar nou eigenlijk doet en laat je maar wat aan rotzooien.
Het tegendeel van publiceren. Iedereen is ineens met je getrouwd.

Dat zijn de warrige zielenroerselen van de debutant die overspoeld wordt door lijsten die afgewerkt moeten worden.
Van die lijsten die niets van doen hebben met fantasie, plot, verhaallijn, karakters.
Hoewel? Nu ik er even bij stil sta, zit er wel degelijk een verhaal in. Hoe een uitgever en een debutant…

Om kort te gaan.
De drukker is sneller dan al zijn voorgangers.
Het boek is gedrukt en ligt bij de uitgever klaar voor verzending naar het Centraal Boekhuis. Is aangemeld bij Biblion en andere instanties die ik niet onthouden heb, die het almaar echter maken.
Je kunt het nu al bestellen bij je lievelingsboekhandel, dan heb je het voor het weekend en kun je het met Sinterklaas geven of ontvangen…

De lancering is a.s. donderdag bij Boekhandel Feijn.  Inloop vanaf 17.30, rond 6 uur begint het echt en maken we er samen een feestje van. Dan kunnen we elkaar zien en aangapen en spreken, wat drinken en natuurlijk ga ik voorlezen, Tina Baas speelt accordeon, de eerste exemplaren van mijn roman gaan van de hand en ik ga signeren!

Welkom!

http://boekhandel-feijn.mijnboekhandelaar.com/

En dan hier wat foto’s van het moment dat ik mijn eerste boek in handen heb… 

Het bericht Op weg naar de lancering van Sophie – Genius Loci verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het wonderlijke is dat dit korte gesprek samenmet het gegeven van transformatie van manuscript tot boek iets doet met mijn visie. Sluipenderwijs, zonder nadenken.
Ik heb zeker een jaar niet aan dat boek gedacht. Ik blog.
Ineens staat Sophie in de schijnwerpers.
Ik zie haar worstelen met haar verbroken relatie. Haar rouw. Het afdwalen van haar pad. Haar zoeken. Haar confrontaties met mannen.
De man in vele gedaanten, ofwel tal van personages, de vader, de broer, de scharrels, de gewezen partner, de werkgever, de makelaar, de buurman, de stervende man – en aan de andere kant de claimende, vragende, voedende rol van vrouwen.
Ik zie de personages en wat zich afspeelt op het schouwtoneel en ook vanbinnen.
Ik zie de verandering in Sophie in de loop der ontwikkelingen.
En dat terwijl ik helemaal niet van plan was stil te staan bij Sophie.

De uitgever wilde een pakkend, beeldend begin. Dat de lezer het verhaal ingezogen wordt. Ze had een voorstel. Een moment dat wat verderop in het manuscript voorkomt. Een actie waarin de relatie tussen Sophie en Otto glashelder wordt. Als Sophie de schutting repareert. Een triviale actie, waarin alles staat.
Wat maakt het uit, dacht ik een week geleden. Plakken, knippen, klaar.
Ik wilde aan haar tweede verzoek, het leesklaar maken van mijn tweede manuscript, Eva.

Dat gaat dus niet gebeuren. Daar kom ik achter.
Het leesklaar maken van Eva niet.
Het gaat nu om Sophie.
Kijk. Een lezer kan lezen naar eigen aard, verhaal, karakters, taal, relaties, het moet er allemaal inzitten.
Een uitgever wil de lezer het boek in.
Dat wil de schrijver ook.
Maar.

Het moet wel in overeenstemming met de visie van de schrijver, het thema dat uitgewerkt is tot verhaal, tot karakters, relaties, gebeurtenissen. In dit geval de verdwaalde mens, tastend in het donker, op zijn kwetsbaarst, die als een kat in het nauw rare sprongen maakt en hoe die daar al dan niet uitkomt.

Ik moet niet beginnen met een scene over een schutting, het gaat niet om de relatie met Otto.
Het begin dat ik had, is ook de plank mis. Daar zit Sophie te miezemauzen over het gebrek aan Otto.
Het boek moet beginnen met het thema.
Dat stuk staat erin, allang. In feite was dat het begin van dit boek.
De verdwaalde walvis die gesignaleerd was bij Den Helder.
Als ik daar begin, klopt het einde ook helemaal.

Toch wonderlijk dat mijn uitgever mij ongemerkt aan het pruttelen, koken, gisten en braden heeft.
Het is glashelder dat zij mijn uitgever is. Zij heeft Sophie gevonden, zoals Sophie…
Dat lezen jullie als het uitgekomen is.

Het bericht Van manuscript naar boek verscheen eerst op Anne Vellinga.

Waltraud wenkt. Ze opent voor het eerst haar slaapkamerdeur voor ons. In het enorme bolle Duitse verenbed liggen Lina en Leo in een kuil op een handdoek. Leo knipoogt naar me.
‘Leo! Ik dacht echt dat er een inbreker was en toen een vos en toen een spook en toen was jij het.’ Ik draai me om naar Waltraud voor het verhaal. ‘Lag ik daar in het donker in bed…’
‘Ik snap het al.’ Man is snel van begrip. ‘Hij is het huis uitgevlucht toen jullie zaten te kakelen en heeft zijn rust bij mij gezocht. Ik was met die rook bezig en zag hem niet. Alles klar!’
Hij lacht om zijn toepassing van de Fichtelbergse gewoonte van werklieden, als die vertrekken, klaar of niet, zeggen ze dat alles ‘klar’ is.
‘Komop we gaan.’
Man sleurt vrouw het huis uit, een laatste zwaai, een toeter en weg is Waltraud, weg zijn wij.

Zo gauw Waltraud uit het zicht verdwenen is, om de eerste de beste bocht, barst ik los.
‘Waarom mocht ik mijn verhaal niet even aan Waltraud vertellen?’
‘Even?’ Man barst in lachen uit. ‘Dan zouden we nooit thuis komen, haha. Jij bent nooit uitverteld.’
Vrouw zwijgt beledigd. Man stuurt de bochtige bergweg af.
‘Maak er maar een blog van.’
‘Ja hoor, onder het mom van mijn blog kan jij alles straffeloos afkappen, lekker makkelijk.’
‘Wat zeg ik?’ Zonder ook maar een seconde aandacht te schenken aan vrouws grief, gaat Man onverstoorbaar door met zijn eigen gedachte. ‘Een blog? Zes blogs!’
Vrouw kijkt het raam uit naar rots, streelt met niet-pijnlijke hand pijnlijke arm.
‘Dat vind ik zo leuk aan jou.’
Vrouw kijkt niet op of om, vrouw spitst achterhoofd.
‘Anderen moeten naar Afrika, Nieuw Zeeland of de Maan en dan hebben ze nog geen verhaal,  jij ligt een halfuurtje slapeloos in bed met een hele lieve zere arm zonder ook maar een momentje te klagen en je hebt een goed verhaal.’
Vrouw klaart op. Man krijgt de geest.
‘Je hebt nu vier of vijf prachtboeken geschreven, maar die zijn te goed voor een debuut, uitgevers snappen na 1 pagina niet dat het pareltjes zijn. Weet je wat jij moet doen? Net zo’n boek schrijven als je columns en blogs, gewoon wat er gebeurt en wat jij eraan beleeft, maar dan in Duitsland in een Tweede Huis. Zo’n boek bestaat nog niet, want er is niemand die van een slapeloos uurtje mensen dagen in spanning kan houden.’ 
Vrouw stijgt. Man daalt.
‘Maar ik snap nog steeds niet hoe die kat in in dat afgesloten kamertje kon komen en er dan niet zelf uit kon.’

Het bericht Tweede huis (7) – De geest verscheen eerst op Anne Vellinga.