Na alle glaasje rosé, handjes vol nootjes krijgen we zin in de salades waar we uren aan gehakt en gesneden en gemixt hebben. Waar is een landingsplekje?
De stuurman weet een vlonder op poten naast een weide. We meren aan, laden uit en scheppen de macaronisalade en de groenteslade eendrachtig op onze bordjes. Stokbrood erbij en nog een glaasje.
Het leven is goed aan het water.

Iedereen is al aan boord als mijn knuisten nog ballen voor wat komen gaat:  het donker en het tasten daarin…
Aan de westelijke hemel verschijnt de maan in haar eerste kwartier tussen de bomen.

Voort gaat het pruttelende bootje, voort gaat de schemering, als een almaar nauwer wordende hand die ons langzaam en zachtjes omsluit. Daar glijden wij tussen donker en licht, land en water en de maan glijdt zacht met ons mee.
Rita, ons boegbeeld, zet de fakkel in zijn ijzeren oog en ontsteekt het vuur.

Zo romantisch was een vaartocht nooit. Klotsende golfjes, een zachte zomerbries door de haren, handen slepend door water dat warmer is dan lucht, het avondlied van een vogel, de rosse gloed van de dalende zon.
Onze stemmen dempen vanzelf, af en toe een klaterlach.

 Duister sluipt over land en water, in de verte licht een torenklok, van Lutjebroek of Hoogkarspel, we kunnen nog zien, we hebben nog oog, er zijn nog herkenningspunten, maar helemaal helder is het ons niet.
We bereiken een donker bos met vaag de gedaanten van witte wezens.

We zijn voor de duvel niet bang. We drinken een slokje en lachen lach op lach. In de verte loeit een koe. Het donkert en duistert, stilte daalt neer en dan plots een oplaaiende vlam boven ons bootje. Het is onze fakkel die vlam heeft gevat, het bamboe omhulsel van het olievaatje. Nog even en de hele bamboestok vat vlam.

 Een kort moment van roerloosheid. De maan schijnt dubbel haar licht. Zo boven, zo beneden. 
Rita rukt de bamboestok los uit zijn ijzeren greep, zwaait de fakkel over ons hoofd en dompelt de vlammende kop onder water.
Er gebeurt niets.

 De fakkel brandt en blijft branden , een gloedvol, oranje, machtig fel vuur. Wij geloven het niet, barsten uit in kakelende schaterlach. Het water vliedt overvloedig, dompelt en dempt en dooft het dappere vuur. 
Donker is het, heel donker plotsklaps. Ook de maan is stilaan in donker vergaan.

Het bericht Gevaren verscheen eerst op Anne Vellinga.

Jos drinkt niet, hij vaart.
Jos hoeft niets, hij staart.

Kees daarentegen, niet te verwarren met Kees Versluis die er de goede naam voor heeft en inderdaad ook vaart (dit ter vulling van teveel wit, en het voorkomen van elkaar overlappende foto’s – zo kom je nog eens wat te weten wat nergens op slaat of wel), Kees daarentegen zit op De Stoel van Rik Felderhof.

Hoe heerlijk deze knalstoel ook zit voor de bezitter, voor de overige passagiers is het een obstakel voor handen, voeten en uitzicht.
Waar waar laat je zo’n stoel op een bootje zonder bergruimte?
En waar moet Kees dan zitten?
Jos achter, Kees voor? Kees wil zien wat komt.
Rita gaat als boegbeeld tussen de koelboxen.
Bovendien kan zij goed schenken in een wiebelboot. Opgelost.
Maar waar laten we De Stoel?

We passeren een café met de welluidende naam ‘De eerste Aanleg’. 
Ik ken het hier vanaf de wal! Echt niet van het zuipschuiten, hier loop ik langs naar mijn vriendin. Bij haar is De Stoel veilig.
Het is aan de kersverse schipper zijn schuitje met nagelnieuwe buitenboordmotor door een almaar smaller en ondieper wordend slootje te varen. Lukt!

Intussen zien we op de foto de plek waar de beste stuurlui staan, Kees en mijn kleurige vriendin.
Ze is de volgende dag  jarig en het toeval wil ook wat: ze was net haar tuinstoelen aan het plaatsen in een grote kring op het grasveld.
De Stoel komt als geroepen.

Intussen schuift het schuitje voorwaarts over de lange vaart, hier en daar een tegenligger, die passeer je rechts net als op de weg, geen probleem. Daarbij heeft de tegenligger ook ogen in zijn kop, drank aan boord en Bob als stuurman. We tuffen door een ondiep slootje, waarbij de motor de bodem raakt en ermee stopt. Het moment de kloet (vaarboom) ter hand te nemen. Jos kloet ons door de sloot. Daar verschijnt een tegenvaarder om de hoek.

Wij schuiven door de poort en belanden in Enkhuizen. We belanden niet.
We varen door de mooiste vaarwatertjes.
Dwars door het stadje.
Fraai zicht op wallekanten
Dwarse grachten
Oude huizen
Achterkanten van huizen……En zo zoek ik bijpassende woorden ter vulling van witruimte en ter plaatsing van de laatste foto van vandaag. Ik heb er 75, die ik niet plaats, dan ben ik een maand bezig.
Dan hier het lieflijke stadje Enkhuizen vanaf het water. Nu eens niet de plaatjes van de bekende ansichtkaarten, maar een doodgewoon doordeweeks grachtje met doodnormale huizen waar doodgewone mensen wonen.

Het bericht Verder varen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buurman, buurvrouw, man, vrouw in de auto, koelboxen en tassen achterin, stoelen in de boot, want ja, je moet ergens op zitten als je naar Enkhuizen vaart met 5 km per uur.

Eerst ergens heen rijden waar een steiger is om af te dalen en de boot te water te laten. Het is de eerste keer voor buurman om van de rest maar te zwijgen. Onderweg dreigen de stoelen uit de boot te bonken, maar we bereiken een stil plekje zonder toeschouwers, een weiland waar de auto geparkeerd kan worden en een steiger, alias daler. Zakken maar!

Het duurt even voor het bootje in het water ligt, de auto geparkeerd is, spullen uigeladen zijn en bootje ingericht. Met: 3 stoelen, 4 fakkels, 2 koelboxen, twee tassen met warme kniekousen en truien, kloet (westfries voor vaarboom) voor ondiepe stukken, vier mensen. 

Varen maar. Of nee, eerst plaatsnemen.
En dan komt het spannende moment of het bootje niet lek is.
Of de gloednieuwe, nooitgebruikte Suzuki 4cylindermotor wil starten.
Buurman had eigenlijk de hele dag in zijn uppie willen oefenen en dat hij dan ‘s avonds terug kwam vol Visserslatijn. Helaas waren daar buurvrouw de vrouw en Kees en Anne, en ja, die moesten en zouden en wilden met alle geweld mee. Dus.
Daar zit buurman met het splinternieuwe touw van de gloednieuwe buitenboordmotor in de hand.
Hij trekt, en trekt en ……..YES, hij doet het! Zacht als een pruttelende koffiepot.

 Gelukkig, het eerste obstakel is overwonnen, wat zeg ik 3 obstakels: opladen van de boot op de trailer, wegrijden over de weg met waaiende stoelen en tegenliggers, achteruitrijden richting water, omgekeerde hellingproef, bootje blijft drijven en motor doet het. We gaan!

Morgen verder, want het is een heidenser karwei een Blog van foto’s te voorzien….. er moet voldoende tekst tussen, anders gaan de foto’s over elkaar heen en kun je opnieuw beginnen. Deze zin is dan ook uitsluitend bedoeld als vulling om de laatste foto te kunnen plaatsen, die van het varen.

Het bericht Schuitje varen verscheen eerst op Anne Vellinga.