Klankdicht

Anne — Sat, 04 Aug 2012 07:59:08 +0000

Ik heb nog een gedicht. Het klankgedicht. Dat past vast beter bij mij en ik heb het toevallig net zelf beleefd, met een bootje over het water. Ik lees het gedicht.
Onder de maan schuift de lange rivier en over de lange rivier schuift moede de maan en onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee.
Gelijk de eerste zin raak ik het spoor bijster. Alles schuift door elkaar. De dichter had het makkelijk met zijn pen en papier in dat bootje op het water onder de maan. Sta maar eens voor een groep met datzelfde gedicht. Zonder papier. Al heb je dat papiertje met steekwoorden van Athy in de hand: Maan, Man, Rivier, Kano, Schuiven. Dan nog.
Terug naar het sprookje. Dat zit dan toch logischer in elkaar.
Ik schuif de sprookjeszinnen naar buiten, traag als een schuivende kano op een schuivende rivier. Het is volbracht. Alle acht. Het zijn er tien.
Nog maar een keer. Twee regels krijg ik er niet in. Die moeten op een papiertje. Morgen verder.
Morgenstond heeft goud in de mond. Tien sprookjesregels rollen uit mijn mond, traag als trekdrop, maar ik proef de letters, de woorden, de zinnen, de betekenis. Het is een saai gedicht, maar ik heb het er bijna in.
Het klankgedicht is toch wat interessanter om ten gehore te brengen. Ik lees nog een keer en zeg het dan regel voor regel op, uit het hoofd.
Zo schuiven de dagen traag als een rivier naar binnen en naar buiten. Ik begin de dag met lezen en dan opzeggen. Voordragen kan ik het niet noemen. Al klinkt mijn stem ontzettend gedragen. Dat is mijn stem niet. En een wonder is het zeker niet. Het is niet om aan te horen. Of heb ik echt zo’n trage sleepstem waarbij elk woord letter voor letter over de tong gaat?
Waar ben ik aan begonnen.
Mijn eigen verhaal heb ik bevestigd gekregen. En dat sterkt. Dankzij Marije en Athy.
Er is herkenning. Bij Kees.
En er zijn tips. Ombuigen. Leren met het hart. En moed houden….
Een marathon gaat ook niet in 1 dag.

Het bericht Klankdicht verscheen eerst op Anne Vellinga.

Uit het hoofd

Anne — Fri, 03 Aug 2012 06:46:00 +0000

Voor de workshop Verhalen Vertellen van Arnold Sandhaus moet ik een tekst uit het hoofd leren. Twee gedichten heb ik gevonden, van dode dichters. Ik lees het klankgedicht, ik lees het sprookje en wil ze uit het hoofd herhalen. Dit gaat niet. Dan maar zin voor zin. Eerst het klankgedicht. Wat eenvoudig lijkt, is moeilijk. Woorden schuiven over elkaar, raken door de war en verstrikt.
Ik probeer het sprookje. Dit zit zo vreemd in elkaar dat ik woorden en zinnen oversla. Ik wil geen ander gedicht zoeken, dan verlies ik tijd die ik beter kan besteden aan het trainen van mijn hersens. Zo moeilijk kan het niet zijn om tien zinnen te onthouden. Wel dus. Voor mij. In de tegenwoordige tijd. Vroeger is dood. Wat geweest is, is niet meer. Wat ik vroeger eenmaal zag en bleef zien, is opgelost als goud in kwik, een wortel in kokende soep.
Hoe leer je uit het hoofd?
Zin voor zin. Woord voor woord. Met ritme.
Dit werkt niet. Ik maak andere woorden in hetzelfde ritme, waarbij het ritme een monotone, gedragen, onnatuurlijke dreun wordt, als een hamer op een aambeeld, een tang op een varken.
Ik probeer het gedicht te zien als strip, elke zin is een plaatje en samen zijn ze het gedicht.
Ik verval nu in zinnen zonder einde, zonder weerga.
Na drie dagen ken ik die tien regels nog niet uit het hoofd.
Ik typ ze uit en leg ze onder mijn kussen.
Werkt niet.
Doe ik ook eens een workshop. Het wonder van de stem. Val ik stil.
Ik ben wat ik ben. Ik kan wat ik kan. Ik kan niet wat ik niet kan. Confronterend.
Mijn ijzeren geheugen is een bak oud roest geworden zonder dat ik het gemerkt heb. Niet bij de boodschappen, niet in gesprekken, niet als ik schrijf. Ik zal mijn moeder toch niet achterna gaan? Zij heeft nu 15 jaar Parkinson en Lewy Body, een aan Parkinson gerelateerde vorm van dementie. We schelen 24 jaar. Toen zij 9 jaar ouder was dan ik nu ben, werd het ontdekt. Wanneer begint aftakeling en waarmee?
Deze gedachten monteren mij niet op. Ik focus op het sprookje voor moeder en dochtertje.
Zij luisteren samen naar haar oud verhaal….. Die voel ik. Tot in mijn tenen. Daar laat ik het even bij. Morgen verder.
De volgende ochtend ken ik het hele gedicht. Maar niet voor lang. ‘s Middags op de fiets weet ik alleen de eerste regel nog en het witte en het blonde haar, geloof het maar, geloof het maar. Wat ik geloven moet is waar, maar raar.
Het sprookje zit vol struikelblokken, zinnen die niet logisch zijn,niet beeldend, niet kloppen, niet rijmen en ritme hebben ze ook niet. Ik moet een ander gedicht.

Het bericht Uit het hoofd verscheen eerst op Anne Vellinga.

vergeten Archieven - Anne Vellinga

Klankdicht

Uit het hoofd