Precies op het kruispunt van deze drie wegen lag een viltstift, en wel een van het soort dat man gebruikt om zijn puzzel uit de krant op te lossen, zo’n gladde viltstift zonder uitsteeksels, want uitsteeksels vindt hij onhandig. Zonder nou die viltstiftenfabrikant, man of de wereldbevoling tegen te willen spreken, moet ik hier toch even melding maken van het onhandige van deze handige pennen. Het onhandige van zo’n viltstift zonder uitsteeksels is dat hij van het aanrecht rolt als iemand de uitgeknipte puzzel met de pen er bovenop ietsje te snel op het randje legt. Dan glijdt zo’n glad ding als een paling een of andere kant op, in dit geval over het randje op de grond.
Dus.

Zie hier het resultaat van al die omstandigheden die in een normaal, geregeld leven zonder wennen nooit voorkomen.
Ik ren naar wasmachine, vriendin en moeder, naar drie kanten tegelijk, en precies op het ongelukkigste punt, daar waar de stugge houten vloer overgaat in een betegelde traptrede naar de iets hoger gelegen zwart-wit betegelde keukenvloer van keiharde vloertegels, ligt die aalgladde pen. In mijn besluiteloze haast glijdt mijn voet over die pen en voor ik het weet, of liever, ik weet het eerder dan dat ik het voel, val ik. Zie je het voor je? Aanstormende vrouw, kakelvers terug van vakantie, klapt recht vooruit op de stenen vloer, zoals een boom valt, of, laat ik mezelf niet met een boom vergelijken, zeker niet pal na een vakantie met veel Wurst, Grill, Torte, Kuchen – dat was mijn geluk nog, die bumpers, lovehandles en stootkussens, maar laat nou een onderdeel aan mij dun zijn, echt heel dun, zo dun dat geen armband mij past, elk horlogebandje is te wijd, dus horloges draag ik nooit, geen rolex is aan mij besteed, wat nog weer een geluk is, waar was ik gebleven, o ja, laat nou het allerdunste aan mij de klap breken – mijn pols dus, en wel de slapste van de twee, degeen die ik het minst gebruik, de linker, de instinctieve volgens de handleeskunde.

Nou, die instinctieve dunne pols breekt de val, dat dunne was gelijk over, nog voor ik overeind gekomen was, nog voor de wasmachine haar laatste draai maakte, mijn vriendin had doorgetrokken en mijn moeder haar laatste snurk eruit had, was mijn pols dubbel zo dik en dat voelde ik tot in mijn elleboog, mijn schouder, borst, heup, knie en teen. Van dat liedje, erg leuk om in Polen met een stel boeren te zingen, wat ik een keer gedaan heb, maar de werkelijkheid is anders. Au.

De rest ging snel. Wasmachine en vriendin aan lot overgelaten, mezelf opgeraapt en snel naar mijn moeder voor die uit bed zou vallen met haar hele dunne lijf en leden en botten en neus en kaak. Ik kwam precies op tijd. Ze deed net de ogen open, klaar voor een aktieve, gezellige, ontspannen middag met dochter die haar een hele maand in de steek had gelaten. Klokke 14.30 was het. Slechts 1 minuut was verstreken.

De middag duurde vele minuten, heel vele. Edoch. Alles is gelukt op een manier waar heel Nederland zich buikpijn van zou lachen, niet wetend dat de hoogstmerkwaardige capriolen waarmee moeder getild, getakeld, verplaatst, gevoed, gekleed, gewassen werd geen slapstick was, maar om de linkerpols te ontzien. Dit als tip voor geval je een keer moet optreden op een jubileum of kinderfeestje.

Vannacht werd ik twee keer wakker van een pijnscheut, maar dat kwam omdat ik in mijn bewusteloosheid op die arme arm was gaan liggen. Vanochtend zou ik dan eindelijk na de Pinksteren even de dokter polsen, toen Kees bedacht dat ik ergens deze week naar de tandarts moest. Maar wanneer? Voor de zekerheid belde ik even op om 10.14. Moest ik er om 10.30 zijn. Met mijn rechterhand aan het fietsstuur was ik precies op tijd. Was het geen simpele controle van de tandarts, was het een urendurende behandeling door de mondhygieniste. Wat een mazzel, dankzij haar werkzaamheden aan tandwortels, tandrandjes en tandvlees, ongelofelijk hoeveel onderdelen er behandeld kunnen worden door zo’n mondhyena, vergat ik mijn pols totaal. Weg pijn in de pols. Alweer een tip. Mocht je verrekken van de pijn, en dat verrekken is hier heel letterlijk, ga naar de mondhygieniste. Pijn weg, definitief, echt, en spiegelgladde tanden op de koop toe.

Hoe het in Duitsland toegaat bij de tandarts: https://annevellinga.nl/2012/05/30/duitse-tandarts/

Het bericht Wennen is moeilijk verscheen eerst op Anne Vellinga.