http://hetnieuwepoezine.wordpress.com/bundel/

Bijna…
Je komt terecht in een tijdschrift dat zijn geboorte nadert, 1 maart is het uitgerekend: Po-e-zine.
Van pure opwinding was ik dat bijna vergeten, en ook dat ik 1 van de vaste medewerkers ben. Yes.
Je kunt er nu gelijk een gratis abonnement op nemen, want Pastuiven is ook de vader van dat tijdschrift en past precies in mijn Mannenlijn – alles voor iedereen. Hoe dat abonnement in zijn werk gaat, vind je vanzelf als je op bovenstaande link drukt, op weg naar mijn E-bundel.
Vrouwenlijn staat bovenaan, samenmet de Elfstedentocht.
Je klikt om te beginnen op Vrouwenlijn en  zie: daar is het hele verhaal achter elkaar. Wat een gemak!
Je kunt hem gelijk ademloos lezen of downloaden of uitprinten.
Zo is mijn cadeau gelijk jouw cadeau.

Pastuiven heeft nog een verrassing. (Laat Pastuiven maar schuiven)

http://issuu.com/pastuiven/docs/anne_vellinga_-_vrouwenlijn

Ook dit is het een kwestie van klikken op de link. Hier kun je kiezen hoe je het wilt zien. Bijvoorbeeld twee pagina’s tegelijk zoals bij een boek. Je kunt de bladzijden ook nog vergroten als je een bril nodig hebt, die heb je dan gelijk niet meer nodig. Wel gaat het dan bewegen en hoe je dat stil krijgt, geen idee.

Zo heb ik ongemerkt een novelle geschreven en is het ongemerkt mijn eerste e-bundel geworden en kan ieder hem gratis lezen, waarbij opmerkelijk detail is, dat mijn Vrouwenlijn gebundeld is door Pa…
Dat had ik niet kunnen bedenken toen ik zocht naar de oorsprong van de pijn in mijn linker schouder, dat mijn eerste novelle eruit zou komen.
Van een Indiaan leerde ik dat de dood op je linker schouder zit.
Ik begin te vermoeden dat daar veel mysterieu en wijsheid in schuilt.

Veel plezier ermee, en als je het leuk vindt, druk dan op het duimpje, dat zie je vanzelf.

Het bericht E-bundel Vrouwenlijn verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik herken het met schrik. Het is het uit elkaar gevallen boekje dat ze zo’n dertig jaar geleden voor haar moeder maakte, voor Moeke. Toen ging dat aan mij voorbij. Ik was jong uit huis, keerde menigmaal terug, maar was weg toen zij dat boekje maakte ter ere van het 55-jarig huwelijk van haar ouders, Pa en Moeke.
Toch heb ik dat boekje eerder gezien, een vrouwenweekend in Antwerpen met mijn moeder, haar zus en haar vriendin, Aal, Swan en San.

Ik noem mijn moeder Aal sinds ik mijn ouderlijk huis in Tiel verruilde voor het academisch ziekenhuis in Groningen, mezelf uitroepend tot zelfstandige, om al snel terug te komen met hangend hoofd, nadat ik een fles bloed moest wegbrengen en door mijn knieën zakte op het onmetelijk groene gras. Als rood ergens opvalt, is het op groen.
Ik mocht tijdelijk terug in het huis van mijn ouders, slapen in dezelfde kamer waar ik voor mijn zelfstandigheid sliep, een week of zes daarvoor. Mijn moeder was blij, zonder mij was er niks aan. Ik was ook absoluut geen verpleegster vond zij, wat haar recente opmerking tot een compliment maakt ‘jij kunt wel hoofdzuster worden’.

Mijn vader vroeg kostgeld aan de zelfstandige, die met water aan de lippen en vuur aan de schenen het eerste de beste baantje nam bij Verdugt, de giffabriek in Tiel.
De aanname was te danken aan het zelfstandig optreden voor de sollicitatie begon. De man die de sollicitatierondes deed, moest zo nodig weg toen ik aan de beurt was. Zo zat ik alleen in een kantoortje met een groot bureau en een joekel van een telefoon die oorverdovend begon te rinkelen en op mijn zenuwen werkte. Ik heb altijd een hekel gehad aan telefoons, helemaal als ik werkeloos zat te wachten. Ik nam op.
‘Met de sollicitante van Verdugt…’
De beller moest de man hebben. Ik ging in het onbekende gebouw op zoek naar de man die ik amper gezien had.
Hij kwam net het toilet uit, een moment waarop de man broek en hemd in positie brengt, een moment waarop de man liever niet gezien wordt door de toekomstige werknemer.
Ik werd aangenomen omdat er geen andere kandidaat was, ik nam aan omdat ik zo zelfstandig was.

Ik woonde thuis, had een baantje en sloot me aan bij de fabrieksjongens van Verdugt en de Betuwe die op hun brommers naar bands gingen en zichzelf de States noemden. Ik voelde me vrij als een vogel. Dansen was mijn lust en liefde; het heilige moment van de ontmaagding kwam in het Spijkerkwartier, de hoerenbuurt van Arnhem waar ik ging studeren en een studentenkamertje kreeg. Mijn inwijder was goed.
Voor the time being was ik terug bij af, terug bij mijn ouders, die ik voortaan noemde bij hun naam, Jan en Aal. Ik betaalde kostgeld. Ik moest voor 12 uur thuis zijn, ‘anders donder je maar op.’

Het vrouwenweekend was jaren later, ik was het huis echt uit. Het was in Antwerpen vanwege een aanbieding van de ANWB. Aal had ‘Moeke’ bij zich, het boekje. Het kan ook zijn dat haar zus, Swanny, het boekje mee had en als verrassing uit een van haar kleurige schoudertassen haalde. Het was opgedoken uit een kast na het overlijden van Moeke. Het vrouwenweekend was daarna, ter troost wellicht. Het moment was aangebroken dat ‘Moeke’ uit de kast kwam…

Het bericht Vrouwenlijn (2) – Uit de kast verscheen eerst op Anne Vellinga.