Bewegen is mijn oplossing voor alles. Ik pak de fiets. Nu heb ik op dat moment een broek aan zonder lusjes, maar met een broekzak links van de linkerknie, een rare broek dat geef ik toe. Ik stop het koperdraadje in die afgezakte broekzak en fiets onbekommerd door paden en lanen. Vijf minuten. Krijg ik me toch een zere linkerknie! Alle pijn die ik er ooit had, manifesteert zich tegelijkertijd. Alle keren dat ik op deze knie viel, de druppel kokend water die er een gat in boorde, ja, dat kan, de keer dat mijn linkervoet klem zat tussen de deuren van de trein.
Aan het eind van deze reeks is mijn knie pijnvrij.

Die middag heb ik een afspraak met mijn osteopaat.
Gerben zoekt de oorzaak van de pijn. Hiertoe manipuleert hij alle gewrichten naar alle kanten.
‘O ja, jij bent die vrouw met die soepele gewrichten.’
Bij zulke gewrichten hoort geen bevroren schouder. Er moet een andere oorzaak zijn.
Ik denk aan Koot en Bie ‘houd je erbuiten Kokkie’ en laat de cryptococcus erbuiten. Ieder zijn vak.
Gerben denkt dat het mijn linker nier is.

Gerben gaat regelrecht naar de pijnplek: mijn schouder. Na zes maanden onbeweeglijkheid hangen mijn armspieren erbij als uitgerekt elastiek van een onderbroek uit de 18e eeuw, wat aanvoelt als kronkelend spaghetti. Gerben doet of mijn schouder een tandrad is en zet elke spier op zijn plek.
‘Ik wijs je getraumatiseerde spieren de weg.’
Dat geeft vertrouwen dat er een weg is.

Hij geeft een nieuwe oefening: liggen op rechterzij, linkerarm op zijkant en tillen maar.
Dat gaat dus niet.
Hij tilt mijn arm. Dat gaat dus wel.
Hoe kan dit?
‘Je gewricht is onbeschadigd, maar je hebt geen spierkracht meer.’
Hij geeft een oefenschema. Zodra het gaat, gewicht toevoegen, gewoon een flesje water.
Al gauw krijg ik een nieuwe vorm van pijn: spierpijn!
Heerlijk.

Zo ben ik drie weken zoet met koperdraad en oefenen.
Dan is De Grote Dag: back to Gerben.
Uitkleden, staan, liggen, testen, inmiddels routine voor mij.
Bij Gerben zakt de broek af. Figuurlijk. Want.
Ik ben onvoorstelbaar veel vooruit gegaan in drie weken.
Hij gaat naar zijn computer om te checken wat hij in hemelsnaam de vorige keer met me gedaan heeft.

Leg er de vinger maar eens op. Je weet niet wat helpt. Al heb je het aan den lijve ondervonden.
De fysio, de osteo, het koperdraadje, alles tezamen of de tijd…

Het bericht Arm verscheen eerst op Anne Vellinga.

Twee levens.
Als lezer lees je er gauw overheen, als levend wezen leef je er overheen, jaren. Eindelijk is het zo ver. Het moment is daar. Of liever Hier en Nu. Het floept eruit. Twee levens. En dat is het echt. Ongelooflijk hoe helder ik terug kom van deze kerstvakantie zonder sneeuw en met een zere arm.
Tsja. Het komt uit de lengte of uit de breedte. Een mens kan niet alles hebben. Dat is het jammere, want nu steekt mijn arm ten teken dat ik moet stoppen, terwijl ik net loskom, de verhalen opborrelen en ik het liefst alles achter mekaar zou opschrijven…

Vanaf de eerste dag in mijn andere leven wou mijn linkerarm niet meer. Ik dacht dat dat onwillige, krakende, stijve gevoel, spierpijn was – maar zelfs na een flinke rit op een bokkend paard heb je niet zolang spierpijn, zeventien dagen. Ik hoopte stiekem dat mijn arm het hier weer gewoon zou doen.
Niet dus.
 
Eerst maar eens naar mijn dokter – morgen hoop ik weer voluit te schrijven – of nee… stap voor stap – want zo gaat dat in mijn tweede leven en het wonderlijke is, dat in dat stap voor stap een geheim schuilt…

Voor de kaartgekken een landkaartje van de plek waar het tweede leven zich afspeelt.

Het bericht Tweede leven verscheen eerst op Anne Vellinga.