Wat het was, weet ik niet meer, misschien een ongebruikte, schone vaas, het grijze geval dat ze eens op een verjaardag gekregen had, maar bloemen kochten we niet, die waren best duur. Misschien was het een weckpot, mijn moeder weckte niet, maar ze kreeg wel eens een pot van een buurvrouw met glibberige boontjes erin.
Wat het ook voor een plasopvangding was, de opening was zo smal dat ik als een hoepel moest zitten om te zien of ik goed mikte. Ik had me achter het bed geposteerd, maar de dokter zag genoeg om tegen mijn moeder te zeggen dat ‘ze’ lenig was.

Mijn moeder en de dokter en de kan met plas gingen de trap af en ik wachtte in spanning tot de buitendeur dicht sloeg. Het duurde raar lang voor ik haar voetstap op de trap hoorde. Ze kwam binnen met een koninklijk gebaar en in haar handen een bordje met een boterham erop, met stroop. Een mijlpaal na zes weken groente, fruit en gelatinepudding. Alleen al zoals mijn moeder het uitsprak! Nog mooier dan die keer dat ik haar vertelde dat Ot en Sien een heerlijke boter-ham met een glas klok-ken-de melk tot zich hadden genomen. Mijn moeder zei toen dat ze kon horen hoe heerlijk dat was en smeerde voor mij ook een boter-ham-metje en schonk een glas met klok-ken-de melk in. Ik was een slechte eter, maar dit ging erin. Deze boterham was zonder boter, de stroop zakte er dwars doorheen. Ik likte mijn vingers erbij af, kreeg acute buikpijn en mijn moeder zong haar Groningse toverlied, terwijl ze op een speciale manier over mijn buik wreef:

Ik werd wakker van een geur die mijn neus prikkelde, mijn keel, mijn buik, mijn alles, een heerlijke geur, een hartige geur, een geur die zin gaf. Mijn moeder zat op mijn bed met mijn eerste kopje soep, tomatensoep waarvan ze alle vetogen had gelepeld tot er geen enkel oogje nog in dreef.
Met tranen van geluk at ik het.
Dit was het begin van de week dat ik aan moest sterken, de fijnste week van mijn leven. Elke dag bracht nieuwe tranen van geluk en verdriet en emoties die niet te benoemen zijn – niet van de boterham met stroop, niet van de magere soep, zelfs niet omdat ik mijn kamertje elke dag een kwartiertje langer uit mocht, het kwam door mijn vader …

Het bericht Het meisje dat van lezen hield – zonder boek (4) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Als bijwerking van de hoest heeft man keelpijn. De apotheek ziet Man alweer met blijd gemoed aankomen. Jawel hoor meneer, daar hebben we ook iets voor, Trachitol.

De ziekte zakt niet. Integendeel, hij stijgt. Waren het eerst de longen en de borst en toen de keel, nu steekt de neus op. Er komt geen adem door. De vaste apothekersassistente van Man komt aan met drie soorten neusspray, voor baby’s, iets sterkers en iets als niets helpt. Man neemt ze en begint met de sterkste.

Nu zet de hoofdpijn op. Paracetamol. Dat helpt niet. Ibuprofen 200. Helpt niet. Apothekersassistente moet steeds dieper de kast in om het op Man toegespitste middel eruit te vissen, Ibuprofen 400.
De dubbele dosis helpt. Even.

Nu wordt Man wakker met een misselijk gevoel.De apotheekdame vermoedt dat dit kan samenhangen met de ibuprofen. Een maagbeschermer is nu het aangewezen middel, maar dat kan alleen op voorschrift van de huisarts.
Daar zit Man mooi mee. Daar is hij al geweest met zijn longontsteking, die griep was en de pijn in de longen was geen pijn in de longen, maar pijn in de spieren waarmee Man hoest. Man moet de griep uitzieken. Niets aan te doen.
Man heeft geen oren naar uitzieken en er ook geen tijd voor, dus heeft hij het heft in eigen hand genomen, samen met de apotheek die de kasten en laden niet voor niets vol heeft met hulpmiddelen voor mannengriep.

Op het juiste moment schiet Man te binnen dat vrouw maagbeschermers van dezelfde huisarts heeft gekregen, die vrouwen duidelijk een voorkeursbehandelplan geeft. Zij heeft iets met haar schouder en haat pillen, dus wat moet zij met maagbescherming.

De volgende dag begint Man met de maagbeschermer, de nodige snuiven neusspray, hoestdrank, hoestpil, keelpil, pijnpil. Moe van het slikken en snuiven zakt de arme man tegen de beddenplank. Het dreigt hem echt boven het hoofd te groeien.

Nee, hij hoeft geen slappe thee met een beschuitje, geen geschild appeltje, geen geperste sinaasappel en ook geen kippensoep.
Man is misselijk en moet niet aan eten denken.

Het bericht Griep verscheen eerst op Anne Vellinga.