Als ik een boot had, liet ik hem liggen tot alle stormen het land uit zijn en ik zelf in rustig vaarwater zit.
Ik heb niks met boten, maar deze ene speciale boot weet mijn aandacht vast te houden. Ik ben er twee keer op geweest, een keer in Enkhuizen en een keer in Medemblik. Ik heb geen verstand van boten en niet van havens, maar als je het mij vraagt is Medemblik beter, leuker, veiliger, huiselijker, vertrouwder, omhullender en rustig. Daarbij lig je in Medemblik goedkoper dan in Enkhuizen.
Dat heeft Man nog uitgezocht, of nee, die weet zulke dingen en meer van die merkwaardige dingen die je hooguit 1 keer in je leven nodig hebt en dan is het vroeg genoeg om het uit te zoeken. Hij hoeft nooit wat uit te zoeken, hij weet het al. Wat doe je hier dan. Docent worden en alles 100 keer uitleggen aan mensen die het niet nodig hebben op het moment van uitleg. Als je hardwerkende, enthousiaste leerlingen wilt, moet het hele onderwijs om. Scholen weg en overal een docent met 1 of 2 of 3 leerlingen en dan gaan ze op avontuur en dan moet er een boot van Nederland naar de andere kant van de wereld en hoe doe je dat. En vanzelf duikt dan ook de vraag op of die boot echt wel zo hoognodig naar de andere kant van de wereld moet.
Nee. Dat kan altijd nog. Die boot kan best even blijven liggen waar hij ligt. Die hoeft niet zo nodig verscheept te worden.
Zo, dat is dan weer een van die gedachten waardoor menig vrouw menig vriend en vijand een poot onder de stoel wegslaat. Jullie ook altijd met je vrouwenlogica. Zouden we met de boot naar Sri Lanka, gaat het weer niet door.

Toen ik in Medemblik op de boot was, leek het of ik op vaste wal zat. Niet dat geklots en gewiebel van het IJsselmeer er omheen en eronder. Ook niet al dat heen en weer geloop van passagiers en bootmensen en toeristen aan alle kanten.
Dat zal aan het moment gelegen hebben, aan het seizoen en aan de plek, maar toch ga ik voor Medemblik.
Ik bel de havenmeester.
Die vindt dat heel normaal. Dat een ander belt. Voor de boot van een huisgenoot. Dat is typisch des boots en des waters.
In het overtuigen van mij hoe leuk een boot is, is dit altijd het argument van Jan en Alleman en Man. Op het water is iedereen aardig voor elkaar en helpt elkaar. En waarom hebben ze dan land uitgevonden en Holland drooggemalen. Als het allemaal zo makkelijk is, laat de wereld dan gewoon onder water lopen. Hoezo angst voor de zondvloed, wees er blij mee.

De havenmeester is een meewiegend man. Dat zie je door de telefoon.
Ja, de boot kan rustig een jaar in de haven van Medemblik liggen. Zonder de eigenaresse aan boord. Dan kan ze wel een jaarabonnement nemen. Daar zijn ze mee opgehouden, maar mondelinge overeenkomsten zijn net zo goed op het water. De ligprijs gaat per vierkante meter en 26 x 4 = ongeveer 100, dus dat wordt ongeveer 2000 euro op jaarbasis en dat is heel wat goedkoper dan 35 euro per etmaal in het seizoen dat elk moment begint. En ja, het abonnement kan met terugwerkende kracht ingaan op elk moment vanaf 1 januari 2013. En het mag ook beslist worden als de eigenaresse er zelf is. En dan zal de havenmeester heel graag de boot op de juiste plek aanmeren achter de brug tegen een andere boot aan. Met deze havenmeester aan het roer ligt de boot tijden veilig voor anker en koopt mijn huisgenote tijd en rust.

Wat daar allemaal mee kan. Met tijd en met rust. Puur Zen.
Je kan besluiten nemen en erop terugkomen. Laat de gedachten maar stormen, de boot ligt luw.
Je kan de boot op het beste moment naar Sri Lanka laten varen door Kapitein Rob uit Alkmaar. Als er geen oorlog onderweg is en geen zeepiraten. Voor een boot gaat er niets boven veilig vaarwater.
Je kan de boot een zeewaardige behandeling laten geven. Ideaal als je ermee overzee moet. Kapitein Rob zal dit zeker toejuichen vanuit Alkmaar.
Je kan terug als Sri Lanka niks is. Dat kan. Alles kan omslaan in het tegendeel. Echt alles. Dat heb je in een wereld die draait op dualiteit. Eb en vloed, hoogtij en laagtij, zomer en winter, oorlog en vrede.
Je kan elk moment naar Nederland om zwoele of stormachtige boottochtjes te maken op haar eigen boot. Even los van de woelige baren aan de andere kant van de wereld.
Je kunt je vaarbewijs halen en dwars door Europa varen over brede rivieren en oneindig laagland en hoogland inkijken.
Ik zie het voor me. Als ik iets met een boot had, zou ik het zo doen.

Ik mail mijn huisgenote deze vloedgolf aan gedachten.
Zij mailt stormachtig terug. Laat nou toch de golfslag die door mijn gedachten is geslagen aan de andere kant van de wereld door haar zijn heengegaan. Geen wonder dat astrologen het zoeken in de sterren. Die stralen overal.

Ze heeft net een fantastische baan aangeboden gekregen en ook nog een groot huis met een tuin waar de poezen heerlijk kunnen opgroeien. Dat opgroeien kan nog enigszins voor verrassingen zorgen, maar dat merk je niet bij geleidelijke groei. Dat is met kinderen, dat is met Savannahs, ze doen er drie jaar over. Ineens denk je, ben jij zo gegroeid of is mijn schoot zo gekrompen?
Ze hoeft de boot niet als woning in Sri Lanka.
Hij dreigde zogezegd net een blok aan haar been te worden. Verkoop zo’n boot maar eens op stel en sprong.
Ze is blij met de havenmeester, blij met Medemblik, blij met mij.
Als de baan alles is en het huis ook, kan ze hem altijd nog verkopen of verschepen en als de baan niks is en het land ook niet, kan ze terug naar Nederland naar haar boot en haar personal coach.

Het bericht Varen, gevaren en vrouwenlogica verscheen eerst op Anne Vellinga.

Na alle glaasje rosé, handjes vol nootjes krijgen we zin in de salades waar we uren aan gehakt en gesneden en gemixt hebben. Waar is een landingsplekje?
De stuurman weet een vlonder op poten naast een weide. We meren aan, laden uit en scheppen de macaronisalade en de groenteslade eendrachtig op onze bordjes. Stokbrood erbij en nog een glaasje.
Het leven is goed aan het water.

Iedereen is al aan boord als mijn knuisten nog ballen voor wat komen gaat:  het donker en het tasten daarin…
Aan de westelijke hemel verschijnt de maan in haar eerste kwartier tussen de bomen.

Voort gaat het pruttelende bootje, voort gaat de schemering, als een almaar nauwer wordende hand die ons langzaam en zachtjes omsluit. Daar glijden wij tussen donker en licht, land en water en de maan glijdt zacht met ons mee.
Rita, ons boegbeeld, zet de fakkel in zijn ijzeren oog en ontsteekt het vuur.

Zo romantisch was een vaartocht nooit. Klotsende golfjes, een zachte zomerbries door de haren, handen slepend door water dat warmer is dan lucht, het avondlied van een vogel, de rosse gloed van de dalende zon.
Onze stemmen dempen vanzelf, af en toe een klaterlach.

 Duister sluipt over land en water, in de verte licht een torenklok, van Lutjebroek of Hoogkarspel, we kunnen nog zien, we hebben nog oog, er zijn nog herkenningspunten, maar helemaal helder is het ons niet.
We bereiken een donker bos met vaag de gedaanten van witte wezens.

We zijn voor de duvel niet bang. We drinken een slokje en lachen lach op lach. In de verte loeit een koe. Het donkert en duistert, stilte daalt neer en dan plots een oplaaiende vlam boven ons bootje. Het is onze fakkel die vlam heeft gevat, het bamboe omhulsel van het olievaatje. Nog even en de hele bamboestok vat vlam.

 Een kort moment van roerloosheid. De maan schijnt dubbel haar licht. Zo boven, zo beneden. 
Rita rukt de bamboestok los uit zijn ijzeren greep, zwaait de fakkel over ons hoofd en dompelt de vlammende kop onder water.
Er gebeurt niets.

 De fakkel brandt en blijft branden , een gloedvol, oranje, machtig fel vuur. Wij geloven het niet, barsten uit in kakelende schaterlach. Het water vliedt overvloedig, dompelt en dempt en dooft het dappere vuur. 
Donker is het, heel donker plotsklaps. Ook de maan is stilaan in donker vergaan.

Het bericht Gevaren verscheen eerst op Anne Vellinga.

Jos drinkt niet, hij vaart.
Jos hoeft niets, hij staart.

Kees daarentegen, niet te verwarren met Kees Versluis die er de goede naam voor heeft en inderdaad ook vaart (dit ter vulling van teveel wit, en het voorkomen van elkaar overlappende foto’s – zo kom je nog eens wat te weten wat nergens op slaat of wel), Kees daarentegen zit op De Stoel van Rik Felderhof.

Hoe heerlijk deze knalstoel ook zit voor de bezitter, voor de overige passagiers is het een obstakel voor handen, voeten en uitzicht.
Waar waar laat je zo’n stoel op een bootje zonder bergruimte?
En waar moet Kees dan zitten?
Jos achter, Kees voor? Kees wil zien wat komt.
Rita gaat als boegbeeld tussen de koelboxen.
Bovendien kan zij goed schenken in een wiebelboot. Opgelost.
Maar waar laten we De Stoel?

We passeren een café met de welluidende naam ‘De eerste Aanleg’. 
Ik ken het hier vanaf de wal! Echt niet van het zuipschuiten, hier loop ik langs naar mijn vriendin. Bij haar is De Stoel veilig.
Het is aan de kersverse schipper zijn schuitje met nagelnieuwe buitenboordmotor door een almaar smaller en ondieper wordend slootje te varen. Lukt!

Intussen zien we op de foto de plek waar de beste stuurlui staan, Kees en mijn kleurige vriendin.
Ze is de volgende dag  jarig en het toeval wil ook wat: ze was net haar tuinstoelen aan het plaatsen in een grote kring op het grasveld.
De Stoel komt als geroepen.

Intussen schuift het schuitje voorwaarts over de lange vaart, hier en daar een tegenligger, die passeer je rechts net als op de weg, geen probleem. Daarbij heeft de tegenligger ook ogen in zijn kop, drank aan boord en Bob als stuurman. We tuffen door een ondiep slootje, waarbij de motor de bodem raakt en ermee stopt. Het moment de kloet (vaarboom) ter hand te nemen. Jos kloet ons door de sloot. Daar verschijnt een tegenvaarder om de hoek.

Wij schuiven door de poort en belanden in Enkhuizen. We belanden niet.
We varen door de mooiste vaarwatertjes.
Dwars door het stadje.
Fraai zicht op wallekanten
Dwarse grachten
Oude huizen
Achterkanten van huizen……En zo zoek ik bijpassende woorden ter vulling van witruimte en ter plaatsing van de laatste foto van vandaag. Ik heb er 75, die ik niet plaats, dan ben ik een maand bezig.
Dan hier het lieflijke stadje Enkhuizen vanaf het water. Nu eens niet de plaatjes van de bekende ansichtkaarten, maar een doodgewoon doordeweeks grachtje met doodnormale huizen waar doodgewone mensen wonen.

Het bericht Verder varen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Buurman, buurvrouw, man, vrouw in de auto, koelboxen en tassen achterin, stoelen in de boot, want ja, je moet ergens op zitten als je naar Enkhuizen vaart met 5 km per uur.

Eerst ergens heen rijden waar een steiger is om af te dalen en de boot te water te laten. Het is de eerste keer voor buurman om van de rest maar te zwijgen. Onderweg dreigen de stoelen uit de boot te bonken, maar we bereiken een stil plekje zonder toeschouwers, een weiland waar de auto geparkeerd kan worden en een steiger, alias daler. Zakken maar!

Het duurt even voor het bootje in het water ligt, de auto geparkeerd is, spullen uigeladen zijn en bootje ingericht. Met: 3 stoelen, 4 fakkels, 2 koelboxen, twee tassen met warme kniekousen en truien, kloet (westfries voor vaarboom) voor ondiepe stukken, vier mensen. 

Varen maar. Of nee, eerst plaatsnemen.
En dan komt het spannende moment of het bootje niet lek is.
Of de gloednieuwe, nooitgebruikte Suzuki 4cylindermotor wil starten.
Buurman had eigenlijk de hele dag in zijn uppie willen oefenen en dat hij dan ‘s avonds terug kwam vol Visserslatijn. Helaas waren daar buurvrouw de vrouw en Kees en Anne, en ja, die moesten en zouden en wilden met alle geweld mee. Dus.
Daar zit buurman met het splinternieuwe touw van de gloednieuwe buitenboordmotor in de hand.
Hij trekt, en trekt en ……..YES, hij doet het! Zacht als een pruttelende koffiepot.

 Gelukkig, het eerste obstakel is overwonnen, wat zeg ik 3 obstakels: opladen van de boot op de trailer, wegrijden over de weg met waaiende stoelen en tegenliggers, achteruitrijden richting water, omgekeerde hellingproef, bootje blijft drijven en motor doet het. We gaan!

Morgen verder, want het is een heidenser karwei een Blog van foto’s te voorzien….. er moet voldoende tekst tussen, anders gaan de foto’s over elkaar heen en kun je opnieuw beginnen. Deze zin is dan ook uitsluitend bedoeld als vulling om de laatste foto te kunnen plaatsen, die van het varen.

Het bericht Schuitje varen verscheen eerst op Anne Vellinga.