Als lezer heb je geen idee hoe Tonke er uit ziet en als boekhandel ook niet, zeker niet in de tijd dat ik werkte in kinderboekwinkel De Bellenboom in Nijmegen. Mijn vriendin Dineke runde deze oase met verve. Ze was haar tijd kilometers vooruit en wist tal van schrijvers naar haar winkel te lokken. Tonke Dragt zou de kers op de taart zijn. Maar ja, Tonke stond als mysterie bekend. Ze wilde zich nergens laten zien. In een vlaag van moed en vertrouwen en geloof en hoop en liefde belde Dineke haar op, Tonke Dragt! Tonke was zo geraakt dat ze brak met haar principe niet in de openbaarheid te treden. Ze wilde ons kleine boekwinkeltje bezoeken! Dineke blij, ik blij, iedereen blij. Maar, wat moesten we aan? Voor mij was het niet zo moeilijk. Ik droeg in die tijd altijd iets met blauw, dus dat werd blauw. Dineke daarentegen wilde als eigenaresse extra goed voor de dag komen, dus die ging op sjouw in Nijmegen en kwam terug met drie tassen vol mogelijkheden en een lege portemonnee. Maar.

De avond voor Tonke komt leest ze ter voorbereiding voor de honderdste keer De brief voor de Koning. Bij lezing van Tonkes verhalen wordt een geheimzinnige snaar geraakt en zo staat Dineke de volgende ochtend met bibbers voor de spiegel in telkens een ander ensemble. Niets staat. Het past niet bij Tiuri en dus ook niet bij Tonke. Met de moed der hoop trekt ze haar meest ridderlijke outfit aan, een rode rok met een wit truitje en een zwart vestje. Hijgend komt ze de winkel binnen.

‘Anne! Help! Ik heb geen idee hoe Tonke er uitziet en het is oerstom als ik haar niet herken.’
Dus ga ik op de uitkijk staan, terwijl zij Tonkes boeken op de tafel uitstalt, een stoel zoekt, thee zet en koffie voorbereidt. Je weet niet wat zo’n geheimzinnige schrijver drinkt!

Van verre zie ik Tonke komen. Een vrouw alleen. Lopend over de stoep. Zoals er al een hele stoet is langsgelopen. Maar dan onvergelijkbaar anders. Fier. Ik weet meteen dat zij het is. Het kan niet missen. Ons idool draagt hetzelfde riddertenue als Dineke: rood-wit-zwart.

‘Tonke,’ giechelt Dineke zenuwachtig, ‘we lijken wel een tweeling.’
Tonke lacht ontwapenend.
‘Ik heb iets met tweelingen. Mijn debuut is niet voor niets ‘Verhalen van de tweelingbroers.’

Al gauw loopt het boekwinkeltje vol. Ouders, kinderen, een oudere dame die Tonke nog kent van het Jappenkamp en zelfs een paar straatmuzikanten. Tot onze verbazing is Tonke veel gemakkelijker en gezelliger dan wij vreesden. Ze drinkt thee èn koffie, eet brood èn koek en bij de muziek klapt ze het ritme mee.
Als iedereen weg is, wisselen we geheimen uit die geheim moeten blijven.

Over de verfilming van het boek kan ik kort zijn: dat lees je overal.
Tonke zegt er zelf van: „Toen het in de krant stond, begon ik het pas te geloven”.
Als je de uitzending van Een Vandaag gaat bekijken, zie je haar niet, daarvoor moet je mijn oeroude kiekjes bekijken, maar je voelt wel wie ze is, waar ze voor staat, haar huis, haar wezen en daar gaat het om.
In de uitzending zie je ook Paul Trijbits, de Nederlandse filmproducent die vanaf zijn kindertijd verliefd is op De brief voor de Koning en dus op Tonke. Hij maakt de serie voor Netflix. Het is typisch Tonke dat ze er vooraf graag en vaak met hem over wilde spreken en ook dat ze hem al gauw alle vertrouwen gegeven heeft.
We kunnen ons verheugen op het resultaat. De opnames in Nieuw-Zeeland zijn al afgerond. In Praag wordt dit jaar gedraaid. Tiuri wordt gespeeld door een nu nog onbekend acteur, Amir Wilson.
O ja, Tonke zei ook nog dat ze nu wel door moet gaan met leven, ze wil de film zien!

Hier kun je Tonke zien/niet zien. Veel plezier!

https://www.npostart.nl/eenvandaag/19-01-2019/AT_2109351

Het bericht Het geheim van Tonke Dragt verscheen eerst op Anne Vellinga.

Renske en Maud zijn hartsvriendinnen die geen blad voor de mond nemen; dat kun je beleven op RM bananas, hun youtube kanaal waar ze elke week een nieuw filmpje op zetten, gefilmd, geregisseerd, geëdit en van muziek voorzien door Sietske Joosten, de grote zus van Renske (12).
Het bijzondere is, dat Sietske telkens begint met een half minuutje ‘chaos’ van de acteurs en DAN, dan begint het echte werk!
Het kon niet uitblijven dat Sietske een eigen kanaal begon, eergisteren. In haar eerste filmpje tekent ze een gezicht in vliegende vaart, je ogen kunnen het haast niet bijhouden, enig om te zien.

Ze vinden het alledrie geweldig als iedereen abonnee wordt en een blauw duimpje stellen ze bijzonder op prijs.
Hierbij de linken naar de beide kanalen. Geniet ervan en duim ze!

RM bananas: https://www.youtube.com/channel/UCj81B2zKm–eQ7wnWxXf_jw

Sietske Joosten: https://www.youtube.com/channel/UCBeMQ9TNmrc_ylV_jDWudjw/videos

Als je mijn favoriet wilt bekijken, doe dat dan via de youtube knop, dan kun je een blauw duimpje geven

https://www.youtube.com/watch?v=kdZBRuoqjy8

Het bericht Jong talent verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik ben van de verhalen en na een kwartier is duidelijk dat Fiona dat niet is. Zij is een kunstenaar met visie en vragen en dat geeft een film als een doolhof. De rode draad ontbreekt en je komt nooit in het centrum zoals bij een labyrint het geval is.
Maarrr, ze weet mijn aandacht vast te houden, verrast en roept vragen op en daar houd ik van.
Waar heb ik anderhalf uur naar zitten kijken?

Een man die het midden houdt tussen jong en oud, licht en donker, knap en lelijk, een doodgewone man dus, krijgt een onduidelijk ongeluk en verliest daarbij zijn geheugen. Een vertrekpunt dat alle kanten op kan en vele ontwikkelingen in zich heeft, maar die vinden niet plaats en dat geeft meteen aan dat het Fiona daar niet om gaat.

De filmische beelden die ze laat zien, hebben amper verband met elkaar en dat is wennen. De man bevindt zich op wisselende locaties. Ik herken Parijs, Nederland, Duitsland en Griekenland en heb af en toe moeite hem te herkennen met baard, snor of Zappa-sikje, nu eens in glad pak met glad haar en dan weer als zwerver op teenslippers met met pyjamabroek en vuil onderhemd.

Als het uitsluitend over MP (Missing Person) ging, had ik hem wel steeds herkend, waarschijnlijk, maar fictie wordt afgewisseld met journaalbeelden van tsunami’s, volksoproer en geweld. Ik raakte de draad kwijt, de man, de plaats, de tijd, de weg…

tot ongeveer halverwege de film, dan krijg ik door dat ik met oude ogen naar een nieuwe film kijk. Dat ik me voel als MP die overal rondzwerft en alles opnieuw moet ontdekken. Dit is het moment dat Fiona mij te pakken krijgt. Ik word deel van haar film, haar visie en vraag naar identiteit.

Bij de volgende journaalbeelden zie ik de kritische blik waarmee Tan naar de wereld kijkt: hoe de ene mens de ander kapot slaat met een knuppel, hoe we hierbij ons verleden kwijt raken, onze moraliteit, ons hart en onze identiteit.

Precies op tijd sta ik open voor de zeggingskracht van Fiona Tan, het moment dat MP een ‘echte’ zwerver ontmoet, een blinde die lootjes voor 5 euro verkoopt. Hij koopt er eerst één, geeft vier euro, wat de blinde onmiddellijk voelt. Vervolgens zoekt MP in zijn broekzak en vindt een tientje, warvan hij twee lootjes koopt. Had ik mijn moment van enlightment niet gehad, was ik muggenzifterig uitgestapt, zo van ‘hoe komt hij aan geld?’. Nu kijk ik openminded naar het tafereel dat zich gaat afspelen: de blinde geeft in een mimeact een staaltje filosofisch inzicht ten gehore over de vraag wat MP verwacht van het lot, het leukste stukje film, maar dat kan komen omdat ik daarvóór blind keek.

Er zijn meer boeiende ontmoetingen.
In Parijs met een dame met wie MP een relatie had waar hij zonder afscheid uitstapte, een dame die hij nu niet herkent en haar zijn geheugenverlies uitlegt, wat zij niet gelooft en op haar beurt abrupt uit de ontmoeting stapt.
In Duitsland met een Japanse die stelt dat ze graag opnieuw zou beginne, waarop we beelden voorgeschoteld krijgen van allerlei mensen die antwoorden op de niet gestelde vraag wat ze zouden willen als ze konden kiezen. Wat zou jij kiezen?
In Nederland met de vrouw met wie hij getrouwd is, gespeeld door Rifka Lodeizen, een slap stuk film waar weinig filosofisch uitkomt.
Ook nog ‘ergens’ met een vrouw die denkt dat ze hem herkent, waarop hij de nacht wild met haar doorbrengt, waarop zij ontdekt hem helemaal niet op een feestje ontmoet te hebben, wat dan weer uitmondt in de filosofische vraag of je iemand moet kennen voor je iets met hem hebt.

Zo komen er telkens vragen voorbij die door willekeurige lieden beantwoord worden en toch het gevolg hebben dat je zelf gaat nadenken over je eigen grootste angst, diepste verlangen, identiteit.

Dat is knap van Fiona Tan, dat is de intrinsieke waarde van deze film zonder begin en einde.

Hier de trailer:

Het bericht Film – History’s Future verscheen eerst op Anne Vellinga.

De zaal zit vol, desondanks blijft het ijskoud want de verwarming is uitgevallen, aldus een warmbloedige Surinaamse die dit lachend voor de niet werkende microfoon komt vertellen voor de film begint. Wij verwachtten een glas brandewijn ter warming-up, maar nee, we krijgen tijd onze jas van de kapstok te halen.

Wij kunnen ons in de gegeven omstandigheid voorbeeldig inleven in het verhaal over de oude dame-met-vreselijk-verleden die in een krakkemikkig busje huist. Op de vlucht is ze ook nog, maar dat besef je pas aan het eind, al dacht ik het gelijk al, want anders hoor je niet zo’n knal als begin van de film en zie je niet zo’n bloedvlek met ster op de voorruit.

Ze parkeert de bus met buitengewoon stinkende inhoud op de oprit van schrijver en toneelspeler Alan Bennett, een slome kerel die alles laat gebeuren wat gebeurt en niet uitgeschreven raakt over de stank die hij in superlatieven verwoordt. Zo’n man, zo eentje die te lam en te lui is om zelf iets te beleven, dus van contact met de oude dame komt het echt niet, maar toch ontstaat er een subtiel netwerk van verbindingslijntjes en dat maakt de film interessanter dan menig spectaculair gebeuren zoals de Revenant die ik vorige week zag.

De oude dame wordt gespeeld door Maggie Smith die het fenomenaal doet als eigengereid stinkend oud wijf met adelijke trekken. Goed dat Hytner die heeft gecast, ze is nog echter dan de Lady.

Klappertandend komen wij de ijskoude zaal uit, snakkend naar een bakkie troost van de zaak. Vergeefs. Wat van de Lady een ervaring maakt tot op het bibberende bot.

http://www.cinemaoostereiland.nl

Het bericht The Lady in the Van verscheen eerst op Anne Vellinga.

Bij de echte jabbertalk stoot je klanken uit die je nog nooit hebt uitgestoten en nooit meer zult uitstoten. Jabbertalk vraagt om aanwezig zijn in het hier en nu. Wat bijvoorbeeld het geval is als je woedend bent. Op dat moment is jabbertalk een keiharde aanrader: &$#$c*%!!! Leg al je emoties erin, beweeg met vuur en vlam in klank en gebaar, schoon de beerput zonder het gevaar van uitspraken die je eeuwen worden nagedragen. Jabbertalk is niet te onthouden, niet te immiteren en niet na te dragen.
Dat maakt het ook tot begerenswaardige taal in de liefde. Het behoedt voor het doen van loze beloften en lege liefdesbetuigingen.

Nood is het aangewezen moment voor jabbertalk. Hartelozen horen er wartaal in en beginnen bij gebrek aan hart hakkelend een referaat vol reglementen.
Dan jabbertalk, ook voor stotteraars de ideale taal, letters die niet willen, sla je over. Heb je probleem met Arabisch, Chinees, Russisch? Ga over op jabbertalk.
Ideaal in alle takken van het nieuwe fluisteren, zoals poezenfluisteren, paardenfluisteren, vogelfluisteren, babyfluisteren, dementenfluisteren en politicifluisteren. Jabbertalk is het. Leg  je hart erin en zoem het uit!

Het geheim van jabbertalk is de communicatie met jezelf, ofwel de communicatie die nogal eens vergeten wordt. Het Hoofd staat gewoonlijk in de weg. Het Hoofd staat op eenzame hoogte. Jabbertalk is zakken, diep zakken, hoofd uit, lichaam in, met een beetje geluk kom je in je hart en je buik, de plek waar poes en dementen wonen.

Opmerkelijk is dat ik de enige taal die geen toneel is, geleerd heb op de toneelschool. Toen het toneel werd, ben ik van school gegaan.

Jabbertalk is de makkelijkste en moeilijkste taal die er is. Zie bijvoorbeeld hoe lastig jabbertalken zelfs voor kinderen is, wellicht omdat ze zijn opgegroeid tussen communicerende glasplaten.
http://www.youtube.com/watch?v=ol5TyM9oc8A

Ander voorbeeld:
http://www.youtube.com/watch?v=jxBECB7KUew&feature=related

Aldus voorbereid vanavond kijken naar Nothing Personal, Ned. 2, 015-1.35, over een vrouw die zwerft in Ierland, geen verleden, geen toekomst en een verbond aangaat met een man in een verafgelegen huisje. Geen vragen.
Een prachtige film waarin lichaamstaal belangrijker is dan woorden, met Lotte Verbeek en Stephan Rea.

Het bericht Jabbertalk en Nothing Personal verscheen eerst op Anne Vellinga.