gastblog Archieven - Anne Vellinga

Pierre Plum – Oude dag

Anne — Sat, 23 Mar 2013 08:12:28 +0000

Ik ken Pierre Plum pas kort, het lijkt een leven. Hij woont in Gent, waar ik in jonge jaren vermetel heen trok naar een kasteel, waar ik korte tijd ging wonen en werken als tuinarchitect. Zonder opleiding. Zonder geld. Vol dromen. Ik ontmoette vreemde snoeshanen in Gent. Pierre was daar niet tussen. Ik ken hem pas, ik zei het al.
Pierre schrijft of hij praat met je aan een tafeltje in een serre of een bankje in de tuin van een kasteel, gemoedelijk en schijnbaar eenvoudig over heel gewone dingen, die je vergeet te zien. Zo ontdekte hij gisteren dat een kat een navel heeft, logisch als je nadenkt, maar een ontdekking als je het ineens ziet.
Ik ben verheugd dat deze man van Gent met zijn originele kijk vandaag onze gast wil zijn. Hier is Pierre Plum.

Jong kon ik mij geen voorstelling maken van mijn oude dag. Ik wilde wel vlug een partner hebben, alleen vond ik het leven ondraaglijk. Er moest voor mij gezorgd worden, anders zag ik mij vereenzamen en verpieteren: iemand die zich niet meer waste, geen kranten las, radio hoorde of tv keek, nooit kookte maar ‘s nachts razzia’s op frituren ondernam, een paria die op bierkaartjes gedichten schreef.Dus als ik fantaseerde over mijn oude dag, kwam er altijd een vrouw in voor die voor mij zorgde. En, die fantasieën waren meestal het tegendeel van wat ik als vrijgezel vreesde.

Eén terugkerend beeld waaraan ik veel genoegen beleefde, als achttienjarige, was dat ik in een huisje woonde aan de rand van een dorp, op een zomeravond, en mijn vrouw en ik zaten op onze omgekeerde biezen stoelen, de leuning vooruit, onze benen erlangs gewoon op het trottoir naar de voorbijrijdende auto’s te kijken.
Of, als ik mijn fantasieën wat uitwerkte naar een wielerwedstrijd te kijken.

Dat stelde mij gerust: mensen die daar hun plezier in vinden, zijn zo niet gelukkig, toch tot rust gekomen. Twee oudjes zo op een zomeravond aan de rand van een dorp, van een bos ook, die op zo’n eenvoudige manier kunnen genieten, hebben het gemaakt als koppel.

Ik droeg steevast bretellen boven een houthakkershemd en mijn vrouw een bloemenjurk met zeer grote bloemen: gele en rode pioenrozen. Een bescheiden fantasie om het onheil van de vereenzaming en verkommering af te wenden. We dronken meestal koffie met cichorei en tafelbier, van zeer gering alcohol gehalte. We groetten de voorbijkomende dorpelingen: dag Emmeke, dag Odiel, hé Blondeel hoe is’t nog met de vrouw? Stanny, ik zie u morgen bij mank Louitje voor de pietjesbak.

Een slome maar heerlijke tijd. Wij verstonden elkaar met één woord meestal zonder.

Ik had een carrière als grafdelver achter de rug, mijn vrouw legde soms de kaarten, bemoedigde de dorpelingen, sprong in als er een boerin ziek was, verkocht fruit op de markt, zong soms in de café. Grafdelver leek mij de ideale bezigheid om mijn asociale neigingen wat te beteugelen, mijn obsessie met de dood een aanvaardbare vorm te geven.

Niet ver van het dorp was er ook een spaarbekken, waterreservoir voor de wijde omgeving waar we in het geniep gingen zwemmen op warme nachten. Ook weer asociaal om in het drinkwater van de gemeenschap te zwemmen, maar zo zit ik in elkaar.

Het heeft niet mogen zijn: ik ben een reiziger geworden: Parijs. Amsterdam, Berlijn, Genua, New York: het lijkt erop dat ik niet ver genoeg kan lopen om het dorp te ontvluchten. En ook mijn vrouw legt de kaarten niet, vervangt geen zieke boerinnen, verkoopt geen fruit op de markt, maar draagt wel soms een bloemetjesjurk, geen pioenrozen, kleinere, fijnere bloemen maar toch…
In mij leefde ooit de ambitie om een normaal, geïntegreerd mens te zijn, met een vrolijke, zorgzame vrouw. Ik heb mijn fantasie maar zeer gedeeltelijk kunnen realiseren. De goede helft, zowat.

Het bericht Pierre Plum – Oude dag verscheen eerst op Anne Vellinga.

De heer heeft goede zin vandaag door Jacques Graus

Anne — Mon, 09 Jul 2012 06:46:07 +0000

Vandaag is mijn schrijfvriend Jacques Graus onze gastschrijver. Jacques Graus (1946) is neerlandicus en hypnotherapeut, een combi die ons meteen op het goede been zet. Jacques heeft oog voor de werkelijkheid achter de werkelijkheid. Waanzin weet hij om te draaien tot de zin van waan. Hij schrijft in alledaagse woorden over de essentie van het bestaan. Jacques heeft verschillende romans geschreven. De vluchtende Geest is zijn meest recente titel. Het idee dat eraan ten grondslag ligt, is het stoppen van het verouderingsproces met de kracht van de geest en de hulp van planten. In het stuk dat wij vandaag van hem publiceren vertelt hij over zichzelf en zijn stokoude vader.

De heer heeft goede zin vandaag

Met de klapper geopend op mijn knieën, kijk ik naar zijn schransende mond. Nog altijd alsof het Hongerwinter is en hij een onverwacht maal heeft bemachtigd. Het is de zin in zijn leven geworden. Vooruitkijken naar de volgende maaltijd. En zolang er vooruitzichten zijn is er kwaliteit van leven.
Zoals hij zijn tanden zet in zijn boterhammen, bijten mijn ogen zich weer vast in de verslagen van de afgelopen dagen, opgetekend door de dames van de Thuiszorg.
‘De heer wilde niet gedoucht worden.’ De derde opeenvolgende week al. Heb ik hen eindelijk zover dat ze hem eens in de week willen douchen en dan geven ze het na de eerste snauw van mijn vader op.
‘De heer is weer mopperig, vandaag.’ Ik kijk naar zijn ogen, terwijl hij met dezelfde gretigheid als bij de eerste hap, de laatste naar binnen werkt. Het is de blik van een vleesetende reus. Het lijkt ook geen voedsel dat hij verslindt, maar tijd! Alsof hij de tijd die hem rest in een onverhoedse hap te grazen wil nemen, zodat eindelijk dit ondermaanse en ondermaats bestaan een halt toegeroepen wordt en hij zijn plaats in de hemel mag innemen, naast mijn nu precies twee decennia geleden overleden moeder.

‘Ik begrijp er niets van wat ze hierboven met me voor hebben,’ zegt hij vaak. ‘Iedereen van vroeger is intussen al gehaald en mij laten ze hier zitten, met niets dan pijn in mijn lijf. Dement word ik niet meer, heeft de dokter gezegd. Daar ben ik te oud voor. Waar heb ik dat aan verdiend?’
Hij is weer rustig. Na een vloekgolf over zijn omgestoten kop melk.
Dan zegt hij plotseling: ‘Ik ga naar bed.’ Ik kijk op de klok. Nog geen halfzes. En reken.
‘Zal ik u ophelpen?’
‘Nee, kan ik zelf!’
Aan zijn hele lijf is te zien hoe hij om te beginnen de wil om op te staan mobiliseert. Zoals hij vroeger alle onderdelen van zijn dienstpistool schoonmaakte en in elkaar zette, om het opnieuw tot iets potentieel weerbaars te maken.
‘Waar is mijn stok?’ Zijn ogen verstarren in hun kassen, vastbesloten er nog minder mee te willen zien dan zijn visuele vermogen toelaat. Ik kijk rond. Een van zijn drie reservepoten, die in versletenheid niet voor hem onderdoen en voortdurend zoek zijn, zie ik met de krul over een stoel hangen.
‘Hier is uw kreun en toeverlaat,’ zei ik onlangs nog. Waar hij zelfs even om moest lachen. Een grap herhalen is echter geen optie. Dat stookt zijn vuurtje alleen maar op. Telkens iets nieuws verzinnen is de boodschap. Elk bezoek een geniale gedachte.
Zonder iets te zeggen, sta ik op en loop, voor hem langs – ‘Voorzichtig, godverdomme, je trapt godverdomme op mijn voeten!’ – naar de stoel en neem de toverstok in mijn handen.
‘Heb je hem?’
Ik zwaai ermee voor zijn neus.
‘Nu is het uit met dat gegodver,’ voeg ik er bestraffend aan toe.
Hij is intussen van onderop begonnen met het losknopen van zijn hemd. Het bovenste knoopje zal wel weer tot het nodige gevloek leiden.
‘Als u nóg eens godvert, ga ik u kietelen!’ verras ik zowel hem als mezelf. En voeg, na de stok tegen de tafelrand te hebben gezet, de daad bij het woord.
‘Weg, weg, verdomme,’ zwaait hij met zijn armen.
‘Weer een vloek? Dan slaat het kietelmonster nog dodelijker toe!’ En ik laat mijn vingers als een tromroffel over de zijkanten van zijn borstkas, onder zijn armen, gaan. Hij capituleert vrijwel onmiddellijk.
‘Weg, lange,’ laat hij mijn bijnaam volgen die hij allang niet meer heeft gebezigd en die alleen mijn broers voor mij in petto hebben. Hij heft zijn gezicht naar mij op. In duidelijk gespeelde angst voor nog meer kietelterreur. Mijn handen, die nog altijd zijn bovenlijf beroeren, een warm lichamelijk contact waar hij als vader nauwelijks toe in staat bleek, beginnen zich met steelse na-kneepjes terug te trekken, ervoor beducht dat ze als stiekeme liefkozingen ontmaskerd zouden kunnen worden. Hij laat het echter gebeuren, terwijl zich een verbaasde ontspanning op zijn gezicht aftekent.
Voetje voor voetje, hij heeft zijn steunkousen nog aan, loopt hij naast me op. Zoals we nog niet zo lang geleden samen buiten in het zonnetje liepen.
‘Wat zullen de mensen wel niet denken?’ zei hij toen. ‘Niets,’ antwoordde ik. ‘Hoogstens: kijk die twee zestigplussers eens!’
Zijn broek heb ik hem, onder maar één voorzichtige vloek, uitgetrokken. Ik bekijk hem eens goed, mijn bijna honderdjarige vader, in zijn onderhemd en met een dikke luier tussen zijn benen. In mijn opleiding tot therapeut leerden we hoe we cliënten konden helpen die een grote angst voor iemand hadden. ‘Stel je deze man of vrouw eens voor met een luier om. Denk dan opnieuw aan je angst.’

Tien voor zes. Zijn kleren liggen precies waar hij ze hebben wil, zodat hij ze morgenvroeg direct kan vinden. Zijn stok ligt dwars over de commode. Naast beide andere, zie ik nu. Bij het opstaan zoekt hij meteen steun bij dit meubel en grijpt dan tegelijkertijd een van zijn houten metgezellen. Hij laat zich met zijn dikke, ingepakte bibs op het bed zakken. Een walmende geur stijgt van onder hem op, als bij bepaalde zwammen waar je per ongeluk op trapt. Hij vraagt of ik zijn voeten wil oppakken en in bed tillen. Ik voel de diep in zijn benen snijdende steunkousen, waar ik me ook niet aan waag. Dat zijn de zorgen van de Thuiszorg. Die voor hij ‘echt’ gaat slapen nog langskomt. Waarbij weer de nodige ‘godvers’ door de kamer zullen vliegen, zonder dat hij ervoor gekieteld kan worden. Zoals hij er nu bijligt, ontroert hij me meer dan ooit. En ik besluit dat ‘mijn vrouw’ maar even moet wachten op de afgesproken plek. Namen spoelen weg tussen de plooien van zijn hersenen als straattekeningen in de regen. Als zij er niet bij is, vraagt hij: ‘Is ‘je vrouw’ niet meegekomen?’ Om er meteen aan toe te voegen: ‘Nee, natuurlijk niet. Zij zal wel denken: wat moet ik bij die vervelende vent, ik ga liever boodschappen doen.’

Ik vraag of ik hem nog een verhaaltje voor het slapen gaan zal vertellen. Hierop maakt zich een lach in hem los, zonder lachrimpels op zijn gezicht. Alsof uit zijn diepste binnenste iets opwelt wat met kracht door zijn keel en mond gestoten wil worden. Als het gehuil van een wolf. Zo lachte hij ook toen ik hem onlangs plaagde, als reactie op zijn opmerking dat ik best wat vaker zou kunnen komen, nu ik met vervroegd pensioen ben. En toch niets anders te doen heb! Ik zei lachend: ‘U, u hebt langer niéts gedaan, dan gewérkt in uw leven!’
Politiemensen mochten met 60 al met pensioen. Er ontsnapte hem toen net zo’n holle oerlach. Zo zal het Homerisch gelach begonnen zijn. Niet in de omstanders, maar juist in de persoon om wie gelachen werd. En ik besef plots dat als mijn vader sterft op honderdjarige leeftijd, in 2012, het eind aangebroken is van een wereldtijdperk, net als bij de Maya’s. Welke rampen staan ons dan te wachten? Donderen en bliksemen laat hij het nu al!
‘De heer heeft goede zin, vandaag,’ las ik nog, voordat ik de klapper dichtsloeg.
‘Jij bent me er een,’ hikt hij. ‘Laat me asjeblief niet lachen. Ja, vertel me maar een verhaaltje.’
‘Over Klein Duimpje?’ vraag ik. Nu wordt zijn lachen pas echt lachen.
‘Ja, over Klein Duimpje.’
Voorzichtig trek ik de dekens over hem heen. Mijn ene hand laat ik rusten op zijn schouder. Met de andere strijk ik zacht over zijn hoofd. Zijn haren, waar je nooit aan mocht komen. Nu is hij enkel oor, voor die zoon van hem die op een dwaas moment in zijn leven met Klein Duimpje aan komt zetten.
En ik vertel over het kleine kereltje dat vocht tegen vadertje tijd, en op het moment dat het geen uitweg meer wist in een boom klom om ergens een lichtpuntje te ontdekken.
‘Dat deed ik ook altijd,’ fluistert hij opeens. ‘Ik klom ook altijd in een boom.’
En zie, zijn ogen vallen dicht. Terwijl uit de verte zich zijn snurken al begint aan te dienen. Zoals zijn dienstmotor, een zware Harley Davidson met zijspan, zich aandiende, waarop hij meer dan een halve eeuw geleden trots als een aap kon zitten. En waar het ongeduldige kind dat ik vroeger was, reikhalzend naar uit stond te kijken.

Zie: http://www.youtube.com/watch?v=dZoBnBg6RpU voor de boekpresentatie van De vluchtende Geest.

Het bericht De heer heeft goede zin vandaag door Jacques Graus verscheen eerst op Anne Vellinga.

Strechbroek – Kees Versluis

Anne — Sat, 17 Mar 2012 07:10:47 +0000

Vandaag is het gastblog aan Kees Versluis, met wie ik op de ‘lagere school’ zat.
Hij vond mij via Schoolbank. En nu is hij hier op het Blog.
Kees is inmiddels bekend door zijn unieke reacties. Hij heeft ook mooie verhalen voor ons in petto. Hier komt hij.

Ik ben helemaal weg van DIGO broeken.
Ik houd niet zo van merkkleding, en vooral niet om mee te showen, opdat men kan zien dat ik een broek aan heb van 200 Euri. Maar deze broeken zitten zo lekker.Vroeger droeg ik Duncan, maar die zijn gestopt met de fabricage. Helaas DIGO broeken zijn moeilijk aan te komen.
Dus heb ik ‘geGoogled’ en vond een groothandel.
De vriendelijke meneer aan de andere kant van de lijn zei:” Waar woont U? ”
Ik zeg dat ik in Delft woon.
Op alfabetische volgorde begint hij plaatsen te mompelen.
“Dat schiet niet op”, denk ik.
“Ik heb ze ooit een keer bij de Makro gekocht”, opper ik in de hoop dat hij anders gaat denken.
“Oh, bij de Makro in Delft zijn stretchbroeken in de aanbieding op dit moment”, zei de meneer.
“Dank u wel, dan ga ik daar even kijken”.
Tiny, onze schoonmaakdame komt net binnen en ik vraag haar of ze iets weet van stretchbroeken.
“Nou, je moet ze een maatje kleiner kopen omdat ze anders gaan lubberen na het wassen”.
Voordat mijn werktijd afgelopen was, fiets ik erheen om zeker te zijn dat ik met mijn moeilijke lengtemaat mijn kansen zal vergroten. Gedesoriënteerd door een massale verbouwing kom ik per ongeluk op de afdeling waar er pallets vol van staan. Ik begin te graaien in de stapels en neem voor de zekerheid toch 2 broeken in mijn eigen maat mee. Daarna nog een broek 2 maten kleiner en één 3 maten kleiner.
Er uit komen richting kassa is een crime voor mij, net als de weg vinden in een ziekenhuis.
Vlug race ik naar huis. Tijdens mijn beurt om te koken probeer ik even mijn eigen maat en die is echt te groot. En 3 maten te klein zit echt lekker, ik houd hem aan om te voelen of hij lekker blijft zitten. Na het eten ga ik weer naar de Makro op de fiets.
De twee broeken ruil ik bij de Klantenservice en ik krijg kontant geld dat ik meteen in mijn kontzak stop.
Nu weet ik de weg naar de broeken en loop er snel heen, laverend om mensen met gigantische boodschappenkarren.
FU*))^#$^T&*&CK, de pallets zijn weg.
Ik vraag aan een medewerker waar die broeken zijn gebleven en hij zegt dat ze nu boven zijn. Daar aangekomen zie ik een paar pallets staan met alleen blauwe broeken.
Een mevrouw is aan het zoeken in de stapel.
“Weet u misschien of de zwarte broeken ergens anders zijn?”
“Nee”, zegt ze, “ik zoek alleen blauwe”.
Ik zoek een winkelbediende en vraag of er geen zwarte broeken zijn.
“Die komen er aan meneer!”.
Eén voor één komen de pallets met zwarte er aan.
De mevrouw van de blauwe broeken zegt: “Heeft u die net in de winkel aangetrokken?”
“Nee hoor, die heb ik thuis al gepast en aangehouden.”
“Maar het merkje zit er nog op, zal ik het er even af halen?”
“Ja graag, dank u wel hoor mevrouw.”
Ik zoek er twee zwarte uit en ga op zoek naar de kassa. Dit keer via een andere weg loop ik in de richting van de kassa’s.
Als ik er bijna ben hoor ik: “Meneer, wilt u even met mij meelopen?”
“Waarvoor dan?”
“We willen even controleren of u die broek niet heeft ontvreemd ”
“Broek? Broek-en!”, zeg ik wijzend op de drie broeken in mijn hand.
“Nee, u heeft net zo’n nieuwe broek aan als over uw arm en ook nieuwe schoenen.”
Inwendig moet ik lachen.
(Als ik wisselgeld en retourbon zou laten zien is het opgelost, maar dat doe ik juist niet.)
“Waar gaan we naar toe?”, vraag ik.
“Met mijn collega van de beveiliging gaan we naar de heren-afdeling!”, zegt de niet onknappe jonge vrouw.
“Mag ik geen nieuwe schoenen aan in de Makro?”
Ze zegt niets terug en lacht een beetje.
De man voor me kijkt heel ernstig, hij is zich bewust van zijn verantwoordelijkheid.
“Deze schoenen zijn al twee jaar oud, mooi zijn ze nog hè?”
Ze lacht weer en ze is leuk als ze lacht.
“Denkt u dat ik in mijn onderbroek ben gekomen?”, vraag ik aan de jonge vrouw.
“Nee, u kan zich wel in de winkel omgekleed hebben en uw oude broek boven hebben laten liggen.”
Nu moet ik hard lachen en zeg: :”Ik heb trouwens geen eens een onderbroek aan!”
Boven aan de roltrap gekomen gaat de jonge vrouw naar een Makro medewerker en vraagt: “Heb je een broek gevonden?”
“Nee”, zegt de Makro medewerker.
Ik haal het wisselgeld uit mijn kontzak en zeg: “Dit is het wisselgeld van de Klantenservice, en hier is de ruilbon.”
De Makromedewerker verontschuldigt zich en zegt: “Sorry hoor meneer!”
“Jullie doen toch jullie werk en ik wil best meewerken.”
“Fijn, dat u het zo sportief opvat.”
Wedden dat ik volgende keer vergeet het prijskaartje uit mijn pas gekochte jasje te knippen?

Het bericht Strechbroek – Kees Versluis verscheen eerst op Anne Vellinga.

Schilderles

Anne — Thu, 08 Mar 2012 07:10:31 +0000

Hier is Pip, onze gastblogger van vandaag, vrouwendag ook nog. Pip schrijft graag en is daar bescheiden over, ze noemt haar stukjes ‘Kruimels’. We zitten samen op de Blauwe Schuit. Het viel enigszins op dat ze om me heen draaide als een kat om de hete brij. Waaruit bestond de aantrekkingskracht?
Seks, drugs, rock & roll?
Hier de onthulling van de hoed en de rand. Pips Kruimel van vandaag.

Pip

DE SCHILDERLES

Allemaal nieuwe gezichten op de eerste schilderles.
Het is dinsdagmorgen en ik sta wat gespannen achter mijn schildersezel.
Wat een hoop geluiden en drukte. Hoor ik daar nu een föhn? Dat kan toch niet, dit is acryl met gemengde technieken en dan gebruik je geen föhn. Oh, gelukkig de herrie stopt en ik hoor iemand zeggen dat het verhaal over de poezen nu in de krant stond.
Zo grappig want ze heeft dat verhaal ook op les al verteld.
Mijn belangstelling is gewekt , welk verhaal, wie is ze en zit ze hier op les?
Is er iemand in de zaal die columns schrijft, dat wil ik uitzoeken.
Ik vraag mijn buurvrouw of zij weet in welke krant het poezenverhaal staat.
Mooi, die krant heeft buurman, dat gaat goedkomen.
Niet dus, de krant ligt al in het konijnenhok.
Het is weer dinsdag en ik ga opgewonden naar de schilderles. Goed opletten nu.
Ja, hoor daar fluistert een andere buurvrouw al, zij schrijft columns en wijst naar een vrouw.
Oké, ik weet nu wie zij is en nu is het nog een kwestie om in contact te komen. Naar haar toe lopen, hoi zeggen, iets positiefs over haar schilderij zeggen lukt me niet. Zoveel kennis heb ik nu ook weer niet. Mooie kleuren, dat hoor ik altijd al en dat voelt dan alsof dat het enige positieve aan het werkstuk is.
Erop af gaan en gewoon naar haar toe lopen. Er schiet me vast wel iets te binnen als ik bij haar sta. Op dat moment komt er een dame in en rolstoel het lokaal binnen met begeleidster. Het blijkt Anne haar moeder te zijn en mijn kans is weer verkeken en ik loop terug naar mijn schildersezel.
De moeder vertrekt en dan zie ik mijn kans schoon en loop recht op Anne af.
‘Wat leuk dat je moeder je kan zien schilderen,’ zeg ik.
Zo, ijs gebroken en we babbelen wat af. Anne vertelt nu zelf over haar columns en verhaaltjes. Ik vind het zo boeiend allemaal.
In mijn enthousiasme vertel ik over Jelly, mijn redacteur.
Wow, heel dapper van mezelf want een redacteur staat natuurlijk wel heel professioneel en dat ben ik dan weer niet.
Inmiddels de derde schilderles en ik kan nu zo op Anne aflopen en haar visitekaartje vragen, dat heeft ze de vorige keer beloofd. Anne is open en makkelijk te benaderen voor mij en dat is mooi meegenomen. Ik bied zelfs aan om haar te schrijven hoe ik mijn weg moest vinden om contact met haar te maken.
Achteraf betreur ik dit want de onzekerheid giert alweer door mijn lijf.
Zou ze dat nu echt wel leuk vinden?
Nu heb ik net op haar blog gekeken en ben enorm onder de indruk.
Wow, alles bekeken en ik vind het echt geweldig.
Ik druk nu eerst op de knop verzenden want anders komt dit verslagje niet bij Anne terecht, maar: beloofd is beloofd.

Pip

Voor je het weet sta je er zelf in, wel met toestemming natuurlijk. Via de gastblogs en de reacties kan iedereen die het wil zichzelf kenbaar maken. Vind ik leuk!

Het bericht Schilderles verscheen eerst op Anne Vellinga.

Gastblog

Anne — Tue, 14 Feb 2012 17:30:15 +0000

Vandaag kreeg ik bij wijze van Valentijnverrassing een sfeervol winterverhaal van een van onze medebloggers, Gerard Blom. Als je het hardop leest, hoor je de dichterlijke klanken en het ritme.

WINTERSLAAP

Voorwaar, na nachtelijk duister en geruis der bomen, dat grommend overgaat naar donker dreunend geraas van de wind, is het grauwe daglicht langzaam naderbij gekomen. Het kletteren van de regen op de daken wordt nu afgewisseld met venijnig tikken van hagelstenen waarna de wereld nu een ander gezicht vertoont, als een paljas met witgeschminkt gelaat. Jawel, het is winter en de goden der natuur spelen hun eigen spel met onvoorspelbare grilligheid in de wisseling van temperaturen.
Was het gisteren nog wat louwig weer met jachtige wolken die de matig lichtgevende zon af en toe verdonkerten, vandaag is het niet anders dan een grijzig grauwe lucht met krijsende meeuwen op jacht naar wat hen als eetbaar voorkomt.
De straten worden door de nu vallende sneeuw langzaam bedekt met een lichte witte deken. Degenen die nu hun huis en haard verlaten en om den brode her- en derwaarts trekken, maken met hun voetstappen en wielen van hun voertuigen gedempte geluiden. Ze veroorzaken ondiepe sporen in de sneeuw die ook weer wordt opgevuld alsof er nooit iemand langsgekomen is. De verenpracht van de meeuwen met ons idee van helder wit, steekt nu gelig af tegen het witte van de sneeuw, nu zo blank en maagdelijk zichtbaar wit. Een paar kinderen in jassen,laarzen, handschoenen en een muts pogen met aanloopjes glijdend vooruit te komen. Hun roepen komt met wasemwolkjes uit hun monden. Echt koud is het tot nu toe nog niet geweest, en ijs nog niet op de sloten verschenen.
Zo komt me nu herinnering aan vroeger dagen met een beeld daarvan naar voren. Sneeuw in dikke pakken langs en op de straten. Auto’s die je de weg af ziet glijden om tegen sneeuwhopen tot rust te komen en niet meer weg. De mensen daaruit te zien komen om, amper zichtbaar in de sneeuwbuien, moeizaam naar een of andere bestemming weg te zien glijden.
Zelf heb ik de zekerheid van een goed geplande mondvoorraad voor minstens een, dan wel twee weken in huis te hebben. Aangezien de avond kort is en de vorst duidelijk aanwezig, is de drang naar geborgenheid onder de donzen dekbedden een prettige gedachte.
De wereld is nu volledig beperkt tot vier muren en een dak. Mijn lief en ik voelen ons de enigen nog op aarde.
Ach, wat is zo´n winter me toch lief

Tekst Gerard Blom, winter 2012

Het bericht Gastblog verscheen eerst op Anne Vellinga.