De aandoening was er ineens. Dat wil zeggen wij waren half juni terug uit Duitsland en de tuin was een jungle. Dan jeuken mijn handen, dus ging ik niet een uurtje, maar de hele dag aan de gang met snoeien en wieden. ‘s Avonds was ik moe en voldaan. De volgende dag had ik een zere rechterarm. Spierpijn. Logisch. Het rare, nog niet verontrustende, was dat er met de dag meer pijn bijkwam en ook meer onderdelen, tot al mijn ledematen tot in tenen en vingers zoveel pijn deden en zo stram waren dat er iets moest gebeuren, want ik kon niet meer bewegen en bewegen is mijn lust en mijn leven.

Gelukkig is Kees er en heeft Kees een BSR man in Eibergen, Ian. Deze man weet elke spierpijn eruit te krijgen met Body Stress Release. Kees mij in de auto gehesen en alleen al het zitten was niet te doen. Goddank hoefde ik de behandelbank niet op te klimmen. Ian heeft er eentje die rechtop staat met een treeplank. Daar kon ik opkomen en toen bewoog de bank vanzelf in de goede ligstand. Kleren konden aanblijven, want voor ik die uit heb en dan weer aan waren we een dag verder geweest.

De behandeling hielp niet, alles werd erger. Nog een keer naar Ian. Die zei: ‘Als het niet geholpen heeft, zit er iets in je bloed.’

Om een lang verhaal kort te maken want ik ben nu al moe van mezelf.
Huisarts liet drie buisjes bloed onderzoeken, prima bloed, alleen met een ontstekingsbezinksel. Conclusie: Spierreuma. Alleen Prednisolon kan verlichting brengen.
Daar ga je met je levenslange natuurgeneeswijzen, kruiden, baden, smeersels, voeding.
Na drie dagen voelde ik iets van pijnverlichting en na vijf dagen kon ik lopen! Een uur! Wat is lopen fijn. Dat wist ik van de 10.000 km met mijn moeder, maar 1000 meter door de tuin kan daar tegenop.
Daarna was ik bekaf.

De pijn en de stramheid zijn na twee weken prednison min of meer voor een behoorlijk deel van het etmaal opgehoepeld. De vermoeidheid is andere koek. En de duizeligheid. Twee uur op, twee uur in bed.

Mijn huisarts belde na een week om te vragen hoe het ging. Hij vond het boven verwachting; bijverschijnselen zijn normaal en vermoeidheid is geweldig, dan doe je niet te veel. Hij zei erbij dat hij op vakantie ging en 22 september terug is. Dan belt hij weer en kunnen we misschien al afbouwen. Dit kan 1 tot 2 jaar in beslag nemen en dan heb ik geluk want meestal duurt het vijf jaar. Ik heb sowieso geluk want spierreuma verdwijnt grotendeels in tegenstelling tot Reumatische Artritis dat er qua pijn en stijfheid op lijkt, maar veel ernstiger en levenslang is.
Mijn huisarts weet de patiënt goed gerust te stellen.

Tot mijn medische wondervriendin belde, zij is een medisch orakel op grond van ervaring met alle mogelijke aandoeningen, dus ook de mijne.
‘Ben je door een teek gebeten?’
Daar kon ik met gemak overheen.
‘Eentje? Door wel 50! In Duitsland werd ik dagelijks door ze besprongen en met mijn bijdehante tekenkaart heb ik ze er stuk voor stuk direct uitgeschoven met kop en poten. Nooit een vlek gehad.’
Doortastend als mijn medische wonder woman is, belde ze de arts die haar na jaren Lyme er definitief van verlost heeft. Ondanks een kilometer wachtlijst mocht ik meteen komen.

Dan is een rit naar Epe ver. Maar de man was buitengewoon geïnteresseerd in mij en vooral mijn ziektegeschiedenis. Vanaf mijn kindertijd. Hij viste kwalen en pijntjes op die zelfs mijn ouders niet weten. Van mijn slapeloosheid, tot galbulten en migraine en toen was ik nog maar 9. Hij noteerde van alles en na een uur had hij een idee.
‘Prednisolon vertekent je bloedbeeld.’
Waarbij ik teken zie die in mijn bloed tekenen en zijn vraag niet hoor. Gelukkig was Kees erbij. Hij duwde me van de stoel. Ik moest naar de behandelkamer om weer een buis bloed af te tappen. Ditmaal voor een analyse van mijn levende bloed. Dat kan alleen in een gespecialiseerd laboratorium in Duitsland. Zij moeten kijken of er anti-stoffen tegen de Lyme in mijn bloed zitten.
‘Zo niet, dan onderzoeken we verder wat de oorzaak is. Als we de oorzaak vinden, lossen we hem op en bent u gelijk van uw allergie verlost.’

Voor mijn slaapprobleem had hij ook een tip, zonder bloedproef.
Het zou kunnen dat u hypoglecemie hebt en dan schiet ‘s nachts nog wel eens de adrenaline omhoog en ben je klaarwakker al hebt je geen problemen of zorgen.’
Advies: rijstwafel met kaas voor het slapengaan. Mocht ik glutenallergie hebben, houdt die me niet uit de slaap.
En het werkt! Ik slaap voor het eerst in een eeuwigheid door als ik eenmaal slaap.

Een heel verhaal en veel wijzer zijn we nog niet. De levende bloeduitslag moet nog komen.
Maar mijn nieuwe MacBook Air heb ik hierbij ingewerkt. En jullie weten van de hoed, de rand komt nog.

https://www.rivm.nl/ziekte-van-lyme

https://www.reuma.nl/over-reuma/vormen-van-reuma/spierreuma-polymyalgia-rheumatica/over-spierreuma

Het bericht Hier ben ik verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sinds ik mijn handen minder was, genezen de wondjes op mijn handen sneller: kattenkrabben, hondenbeten, brandblaren, snijwonden. Doorns en splinters zijn lastiger, dan helpt soda nog wel eens en bij een half afgeknipt vingertopje draaide ik er het gekneusde blad van de smalle weegbree omheen. In no time zit zo’n topje weer vast, zonder litteken. Waarmee ik niet zeg dat je dat ook moet doen, ieder mens is anders en het ligt ook aan je weerstand van dat moment. Volg je eigen instinct en je dokter, al dan niet alternatief. Het is jouw lijf, jouw tempel.

Het gaat niet altijd goed. Afgelopen zaterdagavond maakte ik een inschattingsfout. De nieuwe dakplaten zaten erop en Kees was daar nog bezig de laatste kieren te dichten. De ruimte onder het nieuwe dak wordt onze slaapkamer. Als het raam erin zit. En een deur. En vloerbedekking. En een bed. Nu kun je er komen met een ladder door een gat in de vloer. Er staat een steiger op die vloer en er ligt een bult ongeregeld. Die ga ik eigenhandig wegwerken: hout, zaagsel, kapotte dakpannen, hele dakpannen, schroeven, spijkers, zagen, boren, stanleymessen, hamers, harde brokken pur in alle modellen, je zou ermee kunnen beeldhouwen.
Mijn handen hebben ogen en zijn handig in het vastpakken van splinterhout, kapotte zaagjes en glasscherven, ook als ze verstopt zitten in zaagsel en stof. De toekomstige slaapkamer wordt met de meter leger. Duikt er ineens een helderblauw bolletje op. Ik snap niet hoe ik dat over het hoofd kon zien. Geroutineerd pak ik het met blote handen beet.

Fout!
Mijn vingers gaan dwars door de blauwe bol. Het is verse pur waar Kees mee in de weer is, gelekt door een kier. Als de wiedeweerga veeg ik mijn handen af aan de scherpe rand van een stuk hout. Het meeste kleeft aan het hout, een dunne laag heeft zich al aan mijn vingers gehecht en als pur zich hecht, krijg het dan maar weer eens los. Dat zit vaster als het beste huwelijk. Ik zak door het gat op de ladder en haast me naar mijn pot groene zeep, het oermiddel dat zelfs verf uit keiharde kwasten krijgt, gewoon je kwasten erin zetten en de volgende dag spoel je de verf eruit. Ik steek mijn vingers in de pot met zeep en schrob ze daarna af met een schuursponsje. Doet niets, maar dan ook helemaal niets. Nada. Nothing.
De pur verandert alleen van kleur en consistentie: zwart en hard.
Ik haal mijn hulpmiddelen erbij: nagels, tanden, schaar en mes. Op niks af. Dan moet het maar blijven zitten, ik zal er niet dood aan gaan en het zal wel slijten en anders maar niet.

De volgende dag, het is dan zondag, ga ik met zwarte handen naar een tuincentrum voor plantjes in de ‘rotstuin’. Kees graaft de gaten, ik zet alles erin. Een streling voor het oog en dat is fijn tijdens een verbouwing.
Naast deze oase oogt het terras als een woestijn: hoe vaak ik het zand ook in de voegen veeg, het blijft een zandvlakte. Volgens de stratenmaker is dat normaal, want het zand moet gaandeweg 9 cm zakken in elke voeg en dat zijn er bij straatsteentjes nogal veel.

Ik kan niet langer wachten. Bezems en stoffers aan de kant, het zand moet aan mijn handen geloven. Ik veeg het de spleten in, druk het met mijn vingers omlaag en blijf net zolang vegen en proppen tot er geen zand meer is en ook geen kier. Als ik bezig ben, vergeet ik de tijd, die overvalt me als ik overeind wil komen, man man man wat word je daar stram van. Maar het resultaat mag er wezen. Vergenoegd veeg ik het zand van mijn handen. Ze voelen zacht. Verrast bekijk ik ze: alle pur is weg, mijn handen zijn brandschoon.

Het bericht Zand, zeep, soda verscheen eerst op Anne Vellinga.

Eenmaal thuis aan eigen aanrecht doe ik het wéér niet. Ik sudder en stoof niet, ik klop en ik schuim niet, ik smeer een rijstwafel en neem een appel. Zo aantrekkelijk als kringloopwinkels op mij werken, zo afstotend supermarkten en specialiteitenwinkeltjes. Kraampjes langs de weg kunnen ermee door. Vol gelukshormonen van het fietsen in de vrije natuur, vergaap ik me aan vers fruit zo van de boom, eieren van dartele kippen en even verderop zelfs biologische melk vers van de koe! Ik houd van puur natuur, dat smaakt van zichzelf. Ik heb heus wel eens een soufflé geprobeerd met geklopte eiwitten en Irish scones met zure melk en lasagna met heel veel. Dat gaat aardig ver. Alleen de lasagna is de moeite waard gebleven en die wordt dan ook alom geroemd om zijn uitgebalanceerde tongstrelende combinatie van paddestoeltjes en crème fraiche, spinazie, tomatenprutje, zoete pepertjes en nog meer hak- snij- en pruttelwerk, waardoor ik hem dus niet vaak maak.

Maarrr.

Sinds kort ben ik aan de courgette. Die vermeed ik altijd. Hij ziet er niet uit. Wat moet je met zo’n saai ding! Alleen al de vorm, de maat, de kleur, de schil. Dat denkt iedereen volgens mij, want waarom komen ze anders plotsklaps van alle kanten met courgettes naar me toe: vriendinnen, buren, kennissen en zelfs hele verre kennissen.
‘Vers uit eigen tuin, we hebben er zoveel, van slechts één plant! Net wat voor jou!’
Hoe ze daar bij komen???
Binnen een week heb ik twee van die enorme dingen op mijn herfsttafel.

Mijn nieuwste vriendin vraagt of hij lekker was. Als je ontluikende vriendschap niet op het hakblok wilt, moet haar courgette erop. Opgejaagd zoek ik een recept op internet. Vind een courgettegroententaart. Ik ga dat ding maken. Worteltjes raspen, bladerdeeg uitrollen, noten en nog wat, o ja, de courgette. Ik ben me daar bezig. Na een paar uur heb ik resultaat, best te pruimen, echt wel, maar ik proef er al mijn werk niet aan af.
Krijg ik toch wéér een courgette uit eigen tuin. Mijn vriendin heeft er een heerlijke soep van gemaakt, zo makkelijk:

Als dit niet duidelijk genoeg is:
Je doet je courgettebrokken in de pan en daar kokend water overheen tot ze net niet onder staan.
Vuur eronder, beetje magie erbij: maggi, tamari, ketjap of een bouillonblokje. Deksel op de pan en laten pruttelen.

Intussen heb je zelf even tijd om de staafmixer te zoeken die ergens achterin het kastje moet liggen. Als je hem hebt, maak je het stopkontakt vrij van stekkers die er nu eenmaal altijd inzitten van waterkoker, koffiezetter, melkkoker en broodrooster. Tegen de tijd dat je dat allemaal klaar hebt, pruttelt de courgette lang genoeg om het wonderapparaat zijn alchemistisch werk te laten doen.
Je gaat een beetje op en neer tot grote brokken kleine brokjes zijn en almaar fijner worden tot er geen verschil meer is tussen water en courgette. Dan is het soep en is het klaar!
Mocht je passie voor koken hebben, kun je gerust je fantasie erop botvieren met peper en kerrie, tamari en dille, uitjes en prei, kip en tofu, broodkruim, zure room, kaas, basilicum, citroenkruid of peterselie – maar dat hoeft allemaal niet. Het is lekker van zichzelf. Nu ja, beetje liefde erdoor en wat magie.

Eet smakelijk.

Het bericht Courgettesoep verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het zijn kloeke handen. Soepele handen. Handige handen. Aantrekkelijke handen dus. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden en zou ze het liefst even voelen, aanraken, vastpakken, maar ja, een vrouw die vandaag de dag andervrouws handen vastpakt? De schrik zit er nog in van de betonschaar in Arnhem.
Onder mijn onverdeelde aandacht komen de handen in beweging, dat wil zeggen, de vingers. Ze prieken in de handpalmen als krabbescheren, een erbarmelijk gebaar van zelfkastijding, waarbij de handpalmen langzaam maar zeker mijn blikveld indraaien. Bloedrood en gezwollen.

Mijn bezorgdheid snelt mijn tact vooruit.
‘Wat is er met je handen?’
Ze kijkt me aan met ogen zoals je de lucht wilt, felblauw en glashelder, maar als iemand je zo aankijkt, schrik je ervan.
‘Van de grond.’
Haar afgemeten toon temt mijn aanstormende vragen tot een armzalige echo.
‘Van de grond?’
‘Pyreneese berggrond.’
‘Pyreneese berggrond?’
Ik bedoel. Ik snap het niet en nu wil ik het weten ook.
Haar felle blik kijkt dwars door me heen richting Pyreneese berggrond. Haar stem zakt het dal in en klimt of ze de juiste hoogte zoekt.

‘Mijn huis staat daar. Op 1000 meter. Ik heb alleen bergen en rotsen om me heen en een beek. Daar haal ik stroom uit. Ik heb in mijn eentje de boerderij verbouwd en de grond bewerkt met mijn blote handen. Omwoelen, zaaien, oogsten, eten. Heerlijk. Een paar jaar geleden zat er iets in de grond wat onder mijn vel is gekomen. Plantenspul. Cactussen of distels. Mijn handen zwollen op als opgeblazen rode ballonnen. Ik heb daar geen dokter, maar iedereen op de berg wist raad. Zand, zeep, klei, honing, ossenvet. Zonder resultaat. Nu snijd ik het er steeds uit met een stanleymes.’
‘Een stanleymes?’
‘Daarmee kom je snel door je vel.’
Haar ogen fonkelen, haar wangen gloeien, haar handen jeuken.

De dokter komt als geroepen.
‘Woon je nu hier?’ stamel ik snel en hoopvol.
Ze lijkt me een interessante vriendin.
‘Nee, ik logeer een paar dagen bij mijn zus.’
‘Wie is aan de beurt?’ De dokter kan niet wachten.
‘Ga jij maar.’
Voor ze zich bedenkt en onverrichter zake terugkeert naar de Pyreneeën.
Ze springt op, de wilde vrouw. Haar rug spreekt onverzettelijke moed.
‘Goed dat je de dokter er even naar laat kijken!’
Bruusk draait ze zich om.
‘Waarnaar?’
‘Je handen!’
‘Daarvoor ben ik hier niet. Ik kom voor het uitstrijkje!’

Het bericht Wat is er aan de hand? verscheen eerst op Anne Vellinga.

De eerste maanden dat ze bij mij woonde, vond ik te moeilijk voor mij. Wat zou ik die jaren nu graag overdoen. Ik zou het anders doen. Ik zou minder met mezelf bezig zijn en meer met haar. Maar ja, dat kon ik toen nog niet.

Door de Parkinson was ze zo afhankelijk geworden dat ze niet alleen kon zijn. Ze struikelde over haar eigen voeten en had griezelige hallucinaties. Ze zag onthoofde mensen langs haar raam gaan en zag kinderen bungelen aan touwen in de boom voor haar nieuwe venster. Er moest iemand bij haar zijn en die iemand was ik. De tekenlessen die ik net was gaan geven in mijn atelier aan huis, moesten stoppen, want ik moest bij haar zijn. We verhuurden mijn atelier en dat bracht gelijk meer op. Tsja.

Daar zat ik aan tafel met mijn moeder. Wat ik ook vertelde, ze gaf geen reactie. De koffie die ze altijd zo graag dronk, lekte langs haar kin en maakte vlekken op haar truitje, dat ik moest wassen. Het broodje dat ik voor haar smeerde, kreeg ze amper in haar mond. Ze kon niet zelf naar het toilet. Ik moest haar billen vegen. Haar poep stonk verschrikkelijk van de medicijnen. Aanvankelijk moest ik ervan braken. Dat werd overgeven, een woord waar alles inzit wat ik leren moest.

Wat gebeurde, ging traag en was saai. Mijn avontuurlijke leven was ineens doodsaai en zou dat blijven tot haar dood. Dit was zo’n verschrikkelijke gedachte, dat ik hem niet durfde denken. Ik was verantwoordelijk voor mijn moeder tot haar dood. Dat kon net door de beugel.

Mijn leven draaide om haar en dan vooral om wat er inging en eruit kwam. Medicijnen, eten, drinken, poepen, piesen. Dat was het wel zo’n beetje en dat vulde de hele dag. Krijg een verstard oud vrouwtje maar eens van haar stoel getild, slepend naar het toilet en dan de broek uit terwijl ze bovenop je rug hangt en dan op de bril en ga zo maar door. Ik had de leerschool van het gezin gemist, nooit kinderen gebaard, nooit billen geveegd.

Na een poosje werd ik wat handiger in het manoeuvreren van haar en zij werd wat meegaander, al bleef ze kopjes thee wegsmijten, slaan en bijten. Ik was de aangewezen persoon om haar frustratie op bot te vieren en dat zou een paar maanden aanhouden.
Ik kreeg haar aan het schilderen. Ik zette haar gewoon op een stoel voor haar ezel, doek erop, verf op haar palet, kwast in haar hand en… ze begon! Zo sterk zat dat in haar lichaamsbewustzijn, want dat is het rare, het lichaam onthoudt alles. Als de kwast op de grond hing en ze de vloer begon te verven, was het tijd om op te houden. Dan gingen we op enige afstand kijken naar haar werk, zoals zij mij dat geleerd had, ooit. Dan keken we en vielen haar ogen dicht, want dat doet Parkinson als je er niets aan doet: het sluit de ogen en niet alleen van de patiënt. Het moment dat ik haar vroeg wat zij in haar werk zag, klapten ze open, want ‘Haar Werk’ resoneerde zo diep dat het de opgevreten hersenen te buiten ging. Dan keek ze en mompelde iets onverstaanbaars dat ik gaandeweg leerde decoderen.

Ze zag oorlogstaferelen, soldaten, geweren, doden en hekken. Die hekken drongen zich op. Er kwamen er steeds meer. Ze drukte haar innerlijk gevecht uit, haar gevangenschap, haar opgesloten ziel, gevangen achter ondoordringbare hekken. Gaandeweg leerde ik in gesprek met haar binnenste te komen door vragen te stellen over haar schilderijen, wat zij daar zelf in zag.

‘Waar zie je dat hek, Aal?’
Hand in hand lopen we naar haar schilderij. Als we ervoor staan, zwalken haar ogen onrustig over haar schildersdoek.
‘Nu is het weg.’

Ze staart naar buiten.
‘Daar staat een hele grote kerel.’
Ik hurk en houd mijn hoofd naast haar hoofd om haar blikrichting te vinden. Zwiepende takken, nergens een grote kerel.
‘Wat heeft hij voor kleren aan?’
‘Een stenen jas.’
Ik kijk door haar ogen. Achter de zwiepende takken is een bakstenenhuis met een puntdak met twee ramen.
‘Heeft hij glimmende epauletten?’ (moeilijke woorden zijn geen probleem)
‘JAAA!’
En dan: ‘Jij begrijpt mij.’

Voor haar die haar hele leven vertelde, was het gebrek aan communicatie het allerergst. En dat ze niets meer kon. Nog geen stukje papier afknippen. De eerste keer dat het niet ging, smeet ze de schaar van zich af, ik kon hem amper ontwijken, want kracht had ze, maar ze kon er niets meer mee. En dat deed pijn. Haar en mij.

Met een brok in mijn keel vraag ik wat ze nog wel kan.
‘Horen… zien…’
‘Dat kun je zeker Aal, nu misschien nog beter dan vroeger.’
Ze kijkt me aan. Ik voel dat ze me echt ziet. Voor het eerst sinds lang.
‘Jij ziet dingen die niemand ziet,’ ze staart in mijn ziel met een grote glimlach, ‘en je ziet heel bijzondere dingen van mensen.’
Ze glimlacht nog breder met haar tandeloze mond.

Nu ik het opschrijf springen de tranen in mijn ogen.
Misschien is waar schrijverschap het oplichten van het geheel door het ene detail. Misschien maakt het juiste detail het verhaal echt.

Het bericht Andere werkelijkheid – schrijven (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Nu ze comfortabel zit, gaat het suède tasje nogmaals open. Ze haalt er het volgende vreemde gevalletje met blaaspijpje uit. Haar mond gaat er hermetisch omheen. Na het nodige blaaswerk heeft ze een rechthoekig kussentje dat eveneens met zichtbaar genoegen beknepen wordt. Uitgeblazen en uitgeknepen kijkt ze mijn kant op.
,,Dit is een duur kussentje. Ik kan niet zonder.’’
Ze schuift het rechthoekje achter haar rug. Het wachten is op de volgende verrassing uit het kleine tasje met grote inhoud. En jawel, ze haalt er ditmaal een propperig ding uit dat buiten de nauwe behuizing van het kleine tasje uit zichzelf uitzet tot een langwerpig ding. Ze slingert het vreemde geval met de vaart der ervaring rond haar nek en klit hem vast met klittenband. Die zit. Ik verwacht nu een paar warme opblaas-sloffen. Het tasje blijft dicht, de mond gaat open.

,,Ik heb een whiplash.’’ Dat verklaart veel, niet alles. ,,Ik heb hem al 27 jaar, ik was 43 toen ik werd aangereden op mijn ski’s.’’
De som is eenvoudig, de whiplash niet.
,,Ik ben jaren onderzocht in ziekenhuizen die niks vonden, want die lieten mijn hoofd recht en dan zie je niks. Toen kwam ik in Amsterdam bij een leerling van Sluijter. Die wist van de hoed en de rand. Hij zette mijn hoofd schuin en meteen zag hij welke wervel beschadigd is. En dat is hij nog steeds. Ik heb in die 27 jaar alles gedaan, niets helpt. Ik heb nog steeds pijn, ben nog altijd moe van elke stap en ik word nog steeds draaierig van bewegende beelden. In de trein kan ik nooit bovenin zitten, dat zwiept teveel. Vandaag ga ik naar Eindhoven waar ze geluidsgolven door je spieren sturen. Dat zou helpen.’’

In Utrecht moet ze overstappen. Voor de trein stilstaat, doet ze haar brace af, laat de lucht uit de kussentjes en stopt alles geroutineerd in haar tasje. Ze is van het soort dat geen risico wil de aansluiting te missen. Ze begint te lopen voor de trein stilstaat. Zonder haar attributen is dat een hachelijke onderneming in de wiebelende trein. Haar hoofd schudt heen en weer op de wervel waar geen land mee te bezeilen is. Ze klemt zich aan een stang als de trein schokkend tot stilstand komt. Haar hoofd tolt. Op het perron wordt omgeroepen dat de trein naar Eindhoven ernstige vertraging heeft. Ze aarzelt geen moment en maakt rechtsomkeert. Ze gaat terug naar waar ze vandaan komt. Dan maar geen geluidsgolven. Die helpen toch niet.

Het bericht Whiplash verscheen eerst op Anne Vellinga.

KWINKSLAG – Jeroen Zwaal

Op een morgen was daar een sterk en krachtig werkpaard. Een echte Engelse ‘Shire’. Trots stond hij hoog op zijn benen. Gespierd was zijn lijf, zacht en gemoedelijk was zijn houding. Zwaarmoedig stond hij voor een ijzeren ploeg gespannen, met nog een hele akker te gaan. Hij stond stil en er was geen beweging in te krijgen. Hij keek aandachtig om zich heen. Alsof hij nog oude angst in zijn ogen had. Alsof hij zich herinnerde hoe ooit een ridder van zijn rug af was geworpen in een spannend gevecht en hij sindsdien deze ondankbare taak van het ploegen toegewezen had gekregen door een of andere boer die nergens te bekennen leek. Niemand die het echt wist, behalve dan het feit dat er geen ridders meer waren in deze tijd. De Shire was er stil, zwaarmoedig en eenzaam van geworden. Waar zijn toch die nobele ridders die strijden voor de belangrijke waarden en idealen in het leven van nu? Zo stond hij daar alleen, dagen aaneen, in maanden van stilte. Totdat hij iets hoorde. Zijn oren spitsten van nieuwsgierigheid; een eerste beweging na een lange tijd van stilstaan, die wel een eeuwigheid geduurd leek te hebben. Moest hij weer vluchten?

Op een middag zat een klein frivool vogeltje diep in het bos. Het was een Troglodytes (een Winterkoning) en deze Griekse naam betekent holbewoner. Hij zat rustig op een takje van een bramenstruik en floot een prachtige melodie. Zodra dit vogeltje floot, werden alle andere vogels in het bos even stil en luisterden ze aandachtig. Zo bijzonder was zijn melodie. Enerzijds vrolijk, anderzijds diepzinnig…maar altijd heel oorspronkelijk. Alsof dit vogeltje vooraf over elk riedeltje uitermate goed had nagedacht. En dat was ook zo. Bij elke solo gaf dit vogeltje een geheim van het oude donkere bos prijs, tenminste…voor wie er heel goed naar luisterde.

Dit vogeltje had zijn diepzinnigheid ontfutseld aan het bos, telkens als hij vragen stelde aan de nacht, wanneer hij ‘s avonds diep verscholen in het meest ondoordringbare gedeelte van het bos in een donker holletje bijna ging slapen. Al floot hij luid en duidelijk, toch was het een schuw vogeltje. Op een dag kwam het per toeval bij de rand van het grote bos uit. Voor het eerst in zijn leven zag hij een groot open veld en een horizon. Wat een ruimte! Het vogeltje werd er stil van, een beetje zoals de andere vogels stil van hem werden, maar dan anders. Deze stilte ging dieper.

Er gebeurde iets wonderlijks. Het schuwe vogeltje vloog het open veld in. En landde zonder omweg op de rug van de Engelse Shire, die al die tijd daar had gestaan. Ze waren voor elkaar gemaakt, zo vertrouwd zag het eruit. Meteen begon het vogeltje te fluiten en de Shire werd erdoor geraakt tot in het diepste van zijn ziel. De vrolijke melodie tintelde van zijn oren naar zijn hoeven; hij voelde weer spanning in zijn benen; kracht in zijn lijf; zijn hoofd kreeg weer ruimte en zijn ogen werden open. Ze aanschouwden het zonlicht op de akker en het perspectief van de horizon. Zonder er bij na te denken, kwam het paard in beweging, met het vogeltje op zijn rug. En zo maakte de ploeg zijn eerste sporen.

http://www.gedichten.nl/schrijver/Jeroen+Zwaal
http://www.howietheharp.nl
http://demonitor.ncrv.nl/verwarde-mensen/die-verwarde-man-in-de-krant-dat-was-ik

Het bericht Hoe word ik heel – Jeroen Zwaal verscheen eerst op Anne Vellinga.

Alle ribben liggen bloot, dakplaten, spijkers, schroeven, hamers, nieters, ladders, alles is aanwezig.
Is er geen kit.
Geen nood; haal ik even op de fiets.

Ik race heen, vul mijn fietstas, race terug.
Komt er van rechts een auto die naar links moet, maar vergeet voor te sorteren. Hij komt recht op me af. Je denkt dat je een keuze hebt, dat je kunt remmen met gevaar over de kop te slaan, dat je kunt versnellen voor de auto langs. Je reageert op reflex.
Ik gooi mijn stuur naar rechts. Val en lig klem tussen stuur en zadel en straat. Ik wil opstaan. Tot mijn verbijstering gaat dat niet. Ik krijg geen adem. Om mij heen stoppen auto’s. Mannen stappen uit. Komen op me af. Omringen me. Grijpen me onder de oksels beet. Hijsen me uit de fiets. Vragen of het gaat.
‘Ik krijg geen adem.’
‘Gaat u maar even op de stoep bijkomen.’

Staande naast mijn fiets voel ik me beter dan erin vastgeklemd. Traag maken mijn benen zich los uit de verstarring. Ik loop. Ik loop met mijn fiets in de hand. Ik stap op mijn fiets. Ik fiets, traag als in een droom waar je door stroop gaat.

Ik bereik de plek waar ik moet zijn. Stap af. De fiets verzet zich als ik hem tegen de muur wil zetten. Hans ziet dat er iets niet klopt. Hij komt naderbij. Kees komt erbij. Plotseling knallen tranen uit mijn ogen. Postuum. Heel eigenaardig. De mannen zijn op slag twee jongetjes die niet goed weten wat ze ermee aan moeten. Kees stelt voor dat ik even ga liggen. Dat blijkt niet te gaan. Met tien kussens in mijn rug breng ik de nacht zittend door.

Na een paar slapeloze nachten moet Kees weer naar het westen. Ik mag niet kunnen liggen, lopen kan ik wel. Ik loop naar een nieuwe dokter, een jonge vrouw die in opleiding is. Ze onderzoekt met de precisie van de beginnende idealist.
‘U hebt een rij ribben gekneusd, voor en achter, maar u hebt geen klaplong en het zit net te hoog voor een scheur in de nier. U hebt geluk gehad.’
Ze schrijft paracetamol voor in combinatie met ibuprofen. Ik houd niet van pillen, maar voor genezing is ontspanning nodig en dat blijk ik niet voldoende op geestkracht te kunnen. Ik ben een volle week onder invloed van de pijnstillers.
In deze week observeer ik knaagdieren in het kippenhok en ga ze steeds leuker vinden, maar dat is een ander verhaal.

Intussen blijft Hans lekker bezig.

Eindelijk is Kees er weer. En Enno. En Hans natuurlijk. En dan gaat alles van een leien dakje!

Het wonderlijke is dat mijn ribben ook nieuw voelen, of liever, dat ik een nieuwe verhouding heb tot mijn ribben. En dat in tien dagen.

Het bericht Gekneusde ribben verscheen eerst op Anne Vellinga.

Elke ochtend begin ik met het voeren van de kippen in het kippenhok.

Kom ik terug, is de antieke jaren dertig deur uit het slot gegaan en Lukkie is het huis uit. Hij kan overal zijn en ik zie hem nergens. Dat is ook moeilijk door de lange sliert van hortensia’s, woekerende klimop, doornige rozen, hagen en ander groen waarachter, waaronder, waarin hij zich verschuilen kan.

Hij is zo’n kat die niet reageert op lokaas, roep, fluit of rammelende kattenbrokjes. Buiten is hij de Man. Met Totem kon ik dwars door Amsterdam of Alkmaar lopen, hij volgde mij als een hond en als hij vooruit ging om de boel te verkennen bleef hij bij elke hoek staan en wachtte tot we samen richting kozen. Als er gevaar dreigde in de vorm van buldoggen of herdershonden ging hij tussen mij en het gevaar staan en als het iets te dichtbij kwam sprong hij erop om mij te beschermen.

Lukkie is anders. Lukkie is weg. Lukkie zoekt de weg naar ons huis, het huis waar hij geboren en getogen is, de plek waar hij de rattenvanger van Hamelen is. Geen mens kan hem vangen. Zelfs ik niet. Dat heb ik drie dagen geleden ondervonden.

Kees was er en dat was mijn geluk en jawel, Lukkie zag zijn kans schoon en sloop naar de voorkant van het huis. Eenmaal de huizen aan de overkant in het vizier ging hij hoe langer hoe sneller naar straat om ons huis te zoeken achter de horizon en ver daar voorbij. Achter de huizen vermoedde hij de buurman, de boomgaard, de sloot en de eenden en daarachter zijn thuis. Hij ging als een speer. Ik vreesde zijn verdwijning en kon hem nog net bij zijn nekvel grijpen, de plek waar zachtmoedige katten op reageren met overgave.

In de doodsnood van een wilde kat klauwt hij zijn nagels in mijn arm en probeert zich los te rukken. Dwars door de vlijmende pijn van tien messen voel ik dat het voorgoed is als ik hem nu laat gaan. Dat doe ik dus pas in huis. Hij herkent de kamer en rent de trap op naar de kast waarin hij zich veilig voelt. Voor het eerst ervaar ik dat hij geen kat is om zonder handschoenen aan te pakken. Ik begrijp nu waarom onze dierenarts die dingen altijd aandoet bij hem en dat er in zijn status staat ‘wilde kat’. Een kat is dodelijk.

Het bloed gutst uit mijn arm, zo snel en zoveel dat er een bloedspoor loopt van straat, door de kamer de keuken in. Ik kan niet tegen bloed. Ooit iep ik in Groningen met een fles transfusiebloed van het ene onderdeel van het academisch ziekenhuis naar het andere en viel flauw op het gras. Ik staakte op staande voet, of liever amechtig, de opleiding die ik daar volgde.

Mijn geluk is dat ik twee weken geleden een gekneusde rib opliep bij tuinwerk, ja hoe krijg ik het allemaal voor elkaar. Een vriendin blijkt te beschikken over een duo wondermiddel: Traumeel en een healing pad. Traumeel is een natuurlijke zalf die je kunt smeren op alles wat pijn doet, de healing pad hekst ze zelf in elkaar met zeewater en nog wat. Dit magisch middel zit in een doodgewoon plat diepvrieszakje. Mijn rib reageerde met genezing binnen een week waar mijn huisarts tien weken verwachtte.

Mijn grote geluk is dat Kees er is.

Om het bloeden te stelpen houd ik een rol closetpapier op mijn arm, de hele rol is onmiddellijk doorweekt, onvoorstelbaar hoe snel dat kan gaan. Kees dept onderwijl wond voor wond de scheuren, gaten en loshangende vellen met Traumeel.
Het bloeden stopt wond voor wond, een wonder.

Daarna wikkelt hij de healing pad om mijn arm, handig dat die in plastic zit, het blijft rondom plakken. De vlijmende pijn verzacht meteen.

Dit herhalen we de drie dagen dat hij er is en dan is mijn arm genezen, zonder tetantusprik, hechting, blauwe plek of lidteken.

Kees is weg. Lukkie is weg. Ik moet het alleen klaren.
Ik heb mijn les geleerd, maar handschoenen heb ik nog niet gevonden. Lukkie zal uit zichzelf moeten komen, maar hij weet de weg nog niet en hij beschouwt dit huis ook nog niet als zijn thuis. Hij zal Hoorn zoeken en misschien mij als ik afga op alle liefdesbetuigingen die hij mij gaf vanaf zijn geboorte. Zijn gejammer als ik terug ben van weggeweest, zijn volgen op de voet dan. Ik weet niets beters dan mijn aanwezigheid kenbaar te maken zoals hij het gewend is en ga wat rommelen in de tuin met een snoeischaar, zacht zingend in de hoop dat hij mij hoort en mij aanvaardt als kompas. Tussendoor loop ik een paar keer rond het huis, staar over straat, Lukkie, waar ben je? Is hij op weg naar Hoorn? Daar zijn boeken over…

Naast ons huis is een kerktuin en daarnaast een kerkje. Aan het eind van mijn Latijn ga ik de heilige tuin in, waar bordjes met Latijnse namen aangeven hoe alle planten verbonden zijn met Jezus en Maria en de Vader.

Ik roep de heilige familie aan om Lukkie te helpen de weg naar huis terug te vinden.

De kerkklok slaat zeven keer. Een uur is verstreken. Ik ga terug naar huis, achterom. Als ik de hoek om ga, zie ik hem, mijn hart slaat over, Lukkie! Hij loopt regelrecht de deur in die nog altijd open staat, trippelt naar boven, niet naar zijn kast, maar naar de badkamer. Daar duikt hij in het bad en daar ligt hij nu al de hele dag te baden in onschuld.

http://www.heelbv.nl/Heel-nl-Traumeel.html

Het bericht Katten verscheen eerst op Anne Vellinga.

En dan raken we pas goed met elkaar in contact.
Binnen vijf minuten zitten we volledig op één lijn over energie en groene stroom en boeren die wind opwekken en zonnekracht, hoe hun overschot direct naar de klant gaat voor veel voordeliger tarieven dan de gangbare. Hier houd ik van, het liefst was ik onafhankelijk van de economen die Nederland regeren en kapot maken.

Tomas van Duin, zo intiem zijn we al, is van de generatie waar ik vertrouwen in heb, studenten die niet streven naar macht, maar zich bewust zijn van de kwetsbaarheid van alles.

Ik val van de ene verbazing in de andere als hij me inwijdt in zijn leven als wereldreiziger, zijn werk voor Vandebron en dan is hij ook nog coach in de Energiemodule op de Bildung Academie. In het leven van Tomas hangt alles samen. De Bildung Academie is een post-universitaire opleiding waar de beste hoogleraren studenten voorbereiden hun eigen weg te zoeken in onze razendsnelle, complexe wereld vol tegenstrijdigheden die het leven kunnen maken of breken. In zijn bijbaantje bij Vandebron laat hij toevallige passanten kennismaken met groene energie rechtstreeks van de boer, waarbij hij de vrijheid behoudt om wereldreizen te maken, alles te zien en aan den lijve te ondervinden.

Met rode oortjes onderga ik een energietransitie die mijn vertrouwen in het leven, de mensheid, de wereld en de goden almaar groeien doet.
‘Waar blijf je?’
De vertrouwde stem van Kees zet me terug op de grond bij de uitgang van de AH. Hij heeft de boodschappen al in de auto gezet en was me kwijt.
Met een glimlach zet Tomas de websites waar alles te vinden is op een snipper papier:

http://www.vandebron.nl

http://debildungacademie.nl

Het bericht Energietransitie verscheen eerst op Anne Vellinga.