Ergens ter hoogte van dit antieke schouwspel zagen wij in de verte iets hobbelen dat niet thuis te brengen was. Aal dacht aan een paard en wagen met een man op de bok, ik dacht aan een woonwagen. Naarmate we dichterbij kwamen, tekenden de contouren zich scherper af en moesten het twee mensen zijn met kolenzakken op hun rug. Zoiets als Cheryl Strayed in Wild.

Dit boek was nog niet geschreven en Cheryl had haar moeder en man nog niet verloren.

Overigens wel een boek om meteen te halen en te lezen, ontroerend mooi.

Afijn, Aal en ik liepen onze eigen pelgrimstocht en Aal wist het nu.
‘Een vader en zoon,’ zei ze.
Het bleken twee vriendinnen te zijn, gebukt onder twee kolossale rugzakken.

‘We hebben vorige week geoefend, maar toen we gisteren voor het echie gingen hebben we toch wat meer meegenomen, want we gaan drie weken en ja, dan wil je toch ook een koekenpan mee en een koffieapparaat en genoeg sokken en andere schoenen dan deze loodzware bergschoenen! Wat ben je bij de tent zonder slippers en als het regent moet je laarzen hebben en sandalen voor als je de stad ingaat.’
Herfst of nazomer, zij hadden een tent mee, slaapzakken, een kooktoestelletje, boeken en zelfs een pyjama voor als ze er ‘s nachts uit moesten op de camping. Ze gingen naar Ommen, daar was een hele leuke waar ze misschien een paar dagen zouden blijven.

We nodigden hen uit voor een kop koffie in de eerste gelegenheid die in het verschiet lag, een kilometer verderop. Toen wisten we alles van hen, ze moesten heel wat kwijt.
De herberg had een houten vloer met een geweldige akoestiek. Elke voetstap hoorde je erop. Wij gingen geluidloos zitten, onze rugzakjes zachtjes tegen een tafelpoot. De meiden gingen hun rugzak ook even afdoen; eerst de buikriemen los, dan de schouderbanden verlengen en schudden maar.
Een klap! Alsof een olifant neerkwam.
Aal en ik hebben de rest van de week lol gehad met alles wat er nog meer in de rugzakken zat, onze improvisaties werden zo idioot dat we telkens slap van het lachen tegen elkaar aan hingen.

De eerste jaren hadden de slaapadresjes uit het boekje altijd plaats. We spraken nooit af en konden altijd terecht bij de eerste die we probeerden. B&B was nog niet hot.
Het is lang geleden en kort. Ik zie alles nog voor me, terwijl we nog geen fototoestel hadden en ook geen telefoon. Hadden we niet nodig, de beelden hechtten zich regelrecht in ons hart en daar zitten ze nu nog.

Maarrr…
In Limburg kwamen we voor het eerst op een adresje dat vol was, dat wil zeggen het enige gastenbed was bezet. Moesten we vijf kilometer lopen naar het volgende adres en dat had ook al iemand te slapen. Dat voel je dan wel. Als je de hele dag gelopen hebt, is ineens elke kilometer te ver. Dankzij het boekje van Vrienden op de Fiets dat we voor nood mee hadden, vonden we toch nog een adres op loopafstand. We haalden het. Alleen hadden we amper de kracht onze hand op te tillen voor de bel. Toen de Vriendin van de Fiets vroeg waar onze fiets was, konden we alleen ons hoofd schudden. Na een terechtwijzing of drie kregen we toch een matras op de grond in een kamertje zonder raam. De druppel was dat de dame bij het karige ontbijt tegen mijn moeder zei ‘dat u op uw leeftijd nog loopt’. Op misprijzende toon ook nog.
De wet van Cruijff trad in werking en dankzij dat naargeestige mens hebben we toen ons eerste mobieltje gekocht en een fototoestel. Aal ging foto’s maken, ik dia’s. Kun je nagaan in welk tijdperk we leefden. De foto’s hebben mijn moeder overleefd.

Ik hoor nòg Aals stem:
‘Kun jij een mooi fotoalbum voor mij kopen, Anne.’
Ik vond een panoramisch geval dat na een paar foto’s al te zwaar was om te hanteren. Desalniettemin wilde Aal een zelfde album toen het vol was en toen dat vol was had V&D de kleur veranderd.

De albums lagen verstoft in een doos van de erfenis.
Die heb ik uitgepakt.

word vervolgd

Het bericht Pieterpad ~ lopen met mijn moeder (7) verscheen eerst op Anne Vellinga.

De volgende valpartijen waren met mijn fietsje. Dit werd geweten aan de blokken op de trappers, omdat de fiets op de groei was gekocht. Mijn groei ging uiterst traag. Mijn hele schooltijd was ik de kleinste van de klas. Ik weet niet anders of ik was de laatste van de gymrij die altijd van groot naar klein ging. heel onlogisch, want dan ziet de kleinste niets. O ja, die blokken bleven jaren op mijn fiets. Dus.

Vervolgens viel ik met de schaatsen, wat door de (te grote) schaatsen kwam. Ook deze waren op de groei gekocht, maat 39, een maat die ik nog steeds niet bereikt heb.

Toen we op vakantie naar het verre buitenland in de Ardennen gingen, waren het de gladde stenen van de Ourthe die mij ten val brachten en toen we jaren later de Alpen introkken, was het de verraderlijke steenslag op de berg. Waarom die stenen het altijd op mij voorzien hadden, was een raadsel, maar zo waren er meer raadsels, zoals het onopgeloste raadsel waarom muggen en horzels het altijd op mijn broertje voorzien hadden en op mijn moeder, terwijl mijn vader en ik verbaasd toekeken naar de zwermen rond hun hoofd. Op foto’s uit die tijd zie je mijn broertje steevast in Arabische dracht voor we die dracht ooit gezien hadden. Je zag er op voorhand wel aan dat zulke kledij noodzakelijk is in gebieden met steekmuggen dan wel stuivend zand.

Toen ik met mijn moeder LAW’s ging lopen, viel ik dagelijks, ditmaal was dit te wijten aan het routeboekje dat ik al lopend (en stilstaand voor de foto) las omdat ik geen leesbril nodig had en mijn moeder wel. Door dat routeboekje zag ik niet waar ik mijn voeten zette.
Twee foto’s uit het zojuist teruggevonden fotoplakboek van mijn moeder illustreren dit. Haar handschrift en opmerkingen zie je eronder.

Op de volgende foto zie je het boekje in mijn zak, terwijl ik veilig geketend sta aan de railing van een pont om er voor te zorgen dat ik niet in het water val.

Na zo’n week van vallen en opstaan gingen we met de trein huiswaarts, waarbij ik terloops nog even viel op de stations van Assen, Doetinchem, Nijmegen, Maastricht, noem het maar op, omdat al die stations één ding gemeen hebben: ze zijn onverwacht vlak na al die boomwortels, hekken en sloten.

Voor mij geen tatoeages met inkt, ik ben getatoeëerd door rotsen en ijs.

Maar… tegenwoordig val ik (bijna) niet meer. (Afkloppen op ongeverfd hout). De afgelopen jaren is het steeds minder geworden.
Eind goed al goed. Een mooi eind.
Maar. Hoe kan het dat ik (bijna) niet meer val.
Het antwoord zou handig zijn, want op dit moment vallen mijn vriendinnen bij bosjes. Niet zomaar één vriendin, maar vier vriendinnen die ik onlangs eindelijk weer zag sinds mijn verhuizing. Ik hoor viermaal hetzelfde euvel. Stuk voor stuk zijn ze gevallen, niet één keer, maar meermaals. Niet zacht op een stoel of in het water, maar keihard op de grond, van de stoep, de trap, de fiets en okee, eentje uit een boom.
De schrik zit erin bij hen.

Het roept de laatste val van mijn moeder in herinnering. Ze woonde net bij ons in huis, de bel ging, ik deed de deur open en in die onbewaakte minuut wilde zij ook van tafel, bleef haken achter de tafelpoot, viel en brak haar heup. Door de operatie kreeg ze een delier. Wat ze verloor aan helderheid en souplesse is nooit teruggekomen.
De schrik zit er in bij mij.

Maarrr. Ik val niet meer. Ik struikel lustig over losse stoeptegels, rondslingerend bouwmateriaal, boomwortels en wat dies meer zij, maar ik vang mezelf in de struikeling op. Zowel overdag als ‘s nachts, waarbij opgemerkt dat ik nooit licht aandoe. Hoe kan dit?

wordt vervolgd

Het bericht (Niet) Vallen (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

De nieuwe liefde is meteen enthousiast over mijn looptoekomst en gaat een volle stap verder: ‘dan moeten jullie in Waterland gaan lopen, dat biedt meer ruimte, anders heb jij er na drie keer genoeg van.’
Ik vraag niet waarom hij ons lopen wilde bestendigen; in die tijd heb ik geen oog voor beweegredenen, ik heb niet eens door waarom ik met mijn moeder wil lopen, ja, dat ze dan niet onverwacht komt en dat we elkaar toch zien en dat zij ook eens haar mond houdt.

Diezelfde avond rijden Kees en ik kriskras door de kroon van Amsterdam, het weidse Waterland, doorsneden door sloten en smalle weggetjes. We zoeken routes en parkeerplekken van waaruit we rondjes kunnen lopen. Met de kilometerteller meten we diverse trajecten; het kortst is een rondje Marken, tien kilometer, vervolgens de dijk tussen Monnickendam en Marken, dat moet dan wel heen en terug, maar in Marken is een uitspanning waar we poffertjes kunnen eten en naar de wc. Ook belangrijk. Er zijn café’s in Broek-in-Waterland, Uitdam, Monnickendam en Marken, dus we kunnen telkens anders lopen en uitrusten, aldus mijn gids in visionaire staat.

De volgende dag fiets ik opgewonden naar Aal. Ze zal wel opkijken. Nou, ze springt nog net niet tegen het plafond. Zo enthousiast heb ik haar nog nooit zien reageren.
‘Dan gaan we nu meteen naar Carl Denig, want je moet loopschoenen hebben.’
Voor ik kan protesteren, snijdt ze me de pas af, ‘die schoenen krijg je van mij, want ik weet nooit wat ik jou moet geven. Marco krijgt altijd een overhemd voor zijn verjaardag en jij wilt nooit kleren.’

De schoenen zijn prijzig en ik moet er rare dingen mee doen: veters rijgen en op drie manieren dichtbinden en over een schuine plank naar boven lopen en naar beneden, al is Waterland het platste stukje Nederland. Ik kom uit bij waterdichte Meindl’s en Aal bij Lowa’s, want zij wil ook hoge schoenen.

‘Je krijgt ook een fleecejack van me en een loopbroek.’
Ik weer haastig af dat ik geen kunststof aan mijn lijf wil. Zij komt met lichtgewicht, warm, koel, luchtdoorlatend, vochtwerend, snel droog, en of dat niet genoeg is, komt Carl Denig daar bovenop met een aanbieding die we niet kunnen afslaan.
Onder deze druk komt mijn ware argument aan de oppervlakte.
‘Die schoenen wil ik ook niet. Ik wil niets. Dan voel ik me verplicht aan je en dat wil ik niet.’

Mijn moeder deinst achteruit, buik vooruit, hoofd in de nek, haar observatiestand. Een penibel moment, zo precair dat de Denigvent van schrik ook een stap achteruit doet. Ik voel me vreselijk en wil het liefst de winkel uitrennen maar mijn voeten staan in beton gegoten in die Meindl’s.
Aal veert terug en doet waar zij goed in was: situaties redden en over haar ego heenstappen. Ze kijkt me aan en opent haar handen. Voor de ogen van Carl doen wij de sportgroet. Als mijn vuist mijn hart raakt, valt het schild eraf.

Het bericht Lopen ~ samenkomen (6) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dorrestijn haalt het beste uit de Haan naar boven. En dat was nodig om mij voor de Haan te winnen en dat is gelukt met één aflevering, een prestatie. Wat heb ik de pest gehad aan De Haan, inclusief de hele vogelbescherming.

Dat begon met mijn telefoontje naar de Vogelbescherming toen ik had waargenomen dat de weidevogelpullen in Waterland doodgemaaid werden. Dit werd ontkend. Waterland was het beste weidevogelbroedgebied van Nederland, cq de hele wereld, dankzij de stokken die door vrijwilligers bij nesten gezet werden.
Deze markeringspalen die bedoeld zijn om er omheen te maaien, wijzen de weg aan kraaien, eksters, roofvogels en meer van die vlegels die gek op eieren zijn, ook dit had ik gezien.
Het erge is dat de eieren zogenaamd beschermd worden, maar de jonge weidevogels niet. Eenmaal uit het ei keert een weidevogel nooit terug naar het nest en kan die stok wel weg. Als de maaimachines komen, drukken pullen zich plat en worden tot bloed vermalen. Er kleeft vogelbloed aan zuivel afkomstig van kunstmest graslanden, te herkennen aan de grasgroene kleur.

Voor ik dat het ministerie had duidelijk gemaakt. En de boerenstandsorganisaties. En de vogelaars van Nederland en België. En het Nivon. En Greenpeace. En Zuiver Zuivel. En Albert Heijn. En ik niet alleen, Kees kwam er als eerste bij, Ton en Albert volgden in een mum, twee jaar lang! We werden een geheime stichting van vier man: De Dondervogel. Iedereen die met vogels te maken had, vreesde ons, inclusief het ministerie van landbouw dat ons op het matje riep. Wij gingen erheen en gingen door.

Dat het mijn roeping was de weidevogelpullen op de kaart te zetten wist ik niet, maar dat er opgekropte woede tegen leugens en onrechtvaardigheid in me zat was meteen duidelijk aan de schreeuw die ik gaf door de telefoon.
‘Daarom juist! Ze moeten nu onmiddellijk stoppen met maaien, de pullen gaan eraan!’ schreeuwde ik en tot dat moment hield ik helemaal niet van schreeuwen en al helemaal niet door een telefoon.

Dankzij mijn woede op de ongelovige Nico was het einde zoek; van het een kwam het ander, we rustten niet voor de pul op de kaart stond. De slogan ‘eerlijk is heerlijk’ wat nu op tal van biologische zuivelproducten staat, is te danken aan de weidevogelmoord. Om die te stoppen bedacht ik voor Zuiver Zuivel en de Waterlandse boeren deze leus, want biologische melk komt van koeien die grazen op weiden die niet door kunstmest worden opgejaagd, dus er wordt gemaaid als het gras natuurlijkerwijs hoog staat en dan zijn de vogeltjes klaar om te vliegen en kunnen wegkomen voor de moordmachines. Zo zit de natuur in elkaar, maar krijg dat de economie en de VVD en vooral die boerenpartij van het CDA maar eens aan het verstand.

Maar dat is een ander verhaal dat de befaamde Reinjan Mulder graag geboekstaafd ziet onder de titel ‘Het gruttomeisje’.

Dan is die Dorrestijn uit ander hout gesneden. Dat wist ik meteen toen mijn allereerste liefde mij gloedvol vertelde over zijn leraar Nederlands in Wageningen, Hans Dorrestijn. Systeem zat er niet in, maar hij kreeg meer gedaan van zijn leerlingen dan wie dan ook, dankzij zijn originaliteit, authenticiteit, zachtmoedigheid, zelfkennis, eerlijkheid, droge humor, passie, kortom, zijn bevlogenheid.

Precies dat heb ik met eigen ogen gezien in de Baardmannetjes. Hans is gek op vogels, maar ‘ik ben een slecht vogelaar’, liet hij zich ontvallen in de aflevering die ik zag. Nico is zijn gids in vogelland, ik zag ze in zompig hoogveen, maar er volgen meer gebieden, waaronder het Wormer- en Jisperveld, onderdeel van het Waterland waar De Dondervogel de eerste simultaanvogeltelling organiseerde begin jaren ’90. Alle grote vogelaars uit Nederland en België kregen we zo gek om mee te doen, behalve Nico de Haan. Ik ben benieuwd wat hij daar te melden heeft en hoe mild en droog Hans daarop ingaat. Dan zie je met eigen ogen hoe Hans het beste uit zijn leerlingen haalt.

NPO 2 – elke vrijdag 19.40 – 20.25

https://www.omroepmax.nl/baardmannetjes/

Het bericht Lopen ~ De baardmannetjes (5) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zij loopt met haar eigen gedachten. Zonder woorden zoeven wielen over asfalt, slaan roeiriemen in de Amstel, schreeuwt een grote vogel boven ons.
‘Jan had geweten wat voor vogel dat is.’
Zij zegt wat ik denk.
‘Hij had ons met beide handen weerhouden een stap verder te lopen, vervolgens had hij de verrekijker voor zijn ogen gehouden en dan de naam uitgesproken alsof het zijn eigen schepping was.’
‘Jan keek het liefst naar de verte. Net als met dat communisme, Lenin en Marx waren god.’
‘Hij vergat alleen wel hun ideologie toe te passen in zijn eigen huis.’
Mijn moeder gaat er niet op in. Ze is Jan trouw tot in de dood.

‘Ik zou het nu heel anders doen.’
‘Wat zou je anders doen, Aal?’
Diepe zucht.
‘Waarschijnlijk zou ik alles weer net zo doen, want toen wist ik niet wat ik nou weet.’
‘Wat weet je nu dan?’
‘Dat praten en doen twee hele verschillende dingen zijn.’

We lopen door of alles erover gezegd is, maar nog geen tien passen verder blijft ze abrupt staan, tegenover me. Ik sta vanzelf ook stil. Ze houdt haar handen geopend naar de hemel. Aal kan soms in vreemde rituelen schieten en dat vind ik leuk, dus ik open mijn handen ook naar de hemel waar Jan vertoeft.
‘Je kan wel zien dat jij geen sport kijkt.’
‘Hoezo!’
‘Je moet op mijn handen slaan, dat doen sporters. Ik zal jou dat eens leren.’
Ze kijkt me aan met dezelfde ernst en afstandelijkheid die over haar komt als een onbekende iets zegt over een schilderij van haar. Dan gaat ze staan als een Chinees, de buik vooruit en het hoofd naar achteren, illustratief voor de kritisch meditatieve blik op schoonheid en wijsheid.

Sportief als ik deze middag wil zijn, klap ik mijn handen op die van haar.
‘Nu moet jij je handen ophouden.’
Haar handen komen met een klap op de mijne terecht en schieten dan omhoog tot harthoogte, zoals vroeger handklap spelletjes gingen. Ik spiegel mijn handen aan de hare, en jawel, wederom moeten ze tegen elkaar klappen. De volgende fase in de groet der sportbroeders is het ballen van de rechterhand en de vuist moet naar het eigen hart.
Aal grijnst als een blij kind.
‘Zo doe je dat nou, Anne.’
‘Zeker afgekeken van Cassius Clay.’
‘Muhammad Ali.’

We bereiken een parkeerterrein onder een paar bomen. Aal gaat zitten op een hekje.
‘Tot hier is het zes kilometer. Dat heb ik met mijn auto gemeten. Verder ga ik nooit.’
Ik kom naast haar zitten.
‘Maar Aal, dan loop je allang die tien kilometer die je je ten doel hebt gesteld.’
Ze kijkt betrapt, zoals die keer dat ik haar een sigaret zag roken toen ze voor de zoveelste keer gestopt was met roken.
‘De vorige keren had ik mijn auto hier staan en dan reed ik van hier terug naar huis, maar ik vond het lullig om hem hier gisteren al te zetten en ik vond het nog lulliger om met jou hierheen te rijden en dan terug te lopen.’

‘Hoe moet dat nu dan?’
‘Teruglopen.’
‘Was je vergeten dat ik ongetraind ben.’
‘Ik dacht Anne is jonger, dus dan staan we gelijk en ik heb snoepjes voor de terugweg.’
Een hele troost.

Ik voel elk grindsteentje dwars door mijn dunne zolen, maar mij hoor je niet klagen. Aal hoor je helemaal niet meer; ze is te moe om een woord uit te brengen. Gaandeweg begin ik opmerkingen te maken over niks eigenlijk, een wolk die langs zeilt en op een varken lijkt, lisdodden aan de waterkant, een berg peuken van iemand die te lam was zijn asbak in een prullenbak leeg te schudden. Aal komt niet verder dan ja, ja, ja.

Na zoveel bevestiging besef ik dat ze echt heel moe is. Ik zing maar eens het lied dat zij gebruikte in onze vervlogen vakanties in the middle of nowhere waar papa altijd de weg wist en mama altijd wel iets verzon om Marco en mij aan het klimmen of dalen te houden, want om de dag moest er een berg gedaan worden: ‘1,2,3,4,5,6,7, zo gaat-ie goed, zo gaat-ie beter, alweer een kilometer.’
‘Snoepje?’
Ze houdt een kruidenzuurtje voor me, zo’n keihard ding dat je alleen lust als je loopt. Ik herinner me hoe ze ons de berg op en af kreeg met druivensuiker.
‘We nemen hem bij de volgende hectometerpaal, Aal.’
‘Je bent een lief kind, Anne.’

Zo lopen we van paal naar paal en van snoepje naar snoepje tot we in Amsterdam terug zijn. Daar beginnen de stoepen en die gaan we op, althans, dat willen we wel, maar kunnen we niet. We krijgen onze doodvermoeide voeten niet hoog genoeg opgetild.
Gelijktijdig trekken we een gekke bek en beginnen aan ons been te hijsen om de voet op de stoep te krijgen. Dit werkt op onze lachspieren. Aal wijst een bankje even verderop. Ze wil er iets bij zeggen, maar dat lukt niet van de lach, waarop ik nog erger in de slappe lach verzeil. We moeten over de grond kruipen om bij het bankje te komen. Aal wil weer wat zeggen en eindelijk lukt het.
‘Goh An, met jou kan ik lachen en lopen.’
Ik open mijn handen. Met de sportgroet bezegelen we onze eerste looptocht.

wordt vervolgd

Het bericht Eerste voettocht – (4) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ze ziet mij terug-van-weggeweest in de weer met de lente, ofwel een zinken teiltje, zak grond, bloemetjes en dingetjes. Ze zwaait monter vanaf haar lichtgewicht racefiets vol nog lichter-gewicht snufjes.
,,Leuk Anne, staat gelijk een stuk vrolijker!”
Ik ben niet van het chagrijnige soort dat daar een impliciete kritische noot in hoort, maar wel verbaasd dat ze dat vindt. Zelf zal ze namelijk nóóit zo’n iel bloembakje volproppen met kleur; zij heeft een grijze betonbak als een stadstuin zo groot vol witte sneeuwklokjes, tulpen en hyacinten als een bruidsjurk.

,,Anne, ik heb het niet meer.”
Voor deze veelbelovende opmerking verlaat ik mijn speeltuin en zij haar fiets.
,,Meid, ik heb toch zo’n pijn in mijn mond. Ik heb aften en volgens de dokter komt dat van het NIET roken.”
,,Rook je niet meer? Vanwege je longontsteking?”
,,Nee! Dat is voor mij geen reden om te stoppen. Ik hoestte me gek, maar daar stop ik niet voor.”
Ze kijkt me strijdlustig aan.
,,Ik ben dat beruchte pondje ook aangekomen, maar daarvoor ga ik echt niet roken. En ook niet om die rottige aften weg te krijgen.”
Ik voel de climax naderen.
,,Ik stop ook niet omdat ik het niet meer lekker vind, want als klap op de vuurpijl vind ik roken nog steeds HEEEEEEERLIJK! Ik heb het vanochtend nog even geprobeerd. Mmmmmmm! Weet je waarom ik stop!?!”
,,Voor Piet?”
,,Omdat hij de pest in heeft als ik rook? NEE! Dan was ik wel gestopt toen we verkering hadden.”
,,Ben je zwanger?”
,,Nee gek! Ik zit in de overgang!”
,,Ik heb geen idee.”

Haar mond spreidt zich in een glimlach waar geen aft tegen bestand is.
,,Ik rook niet meer omdat ik het WIL!”
,,Omdat je het wilt?”
,,Meid! Het is toch zo’n kick dat ik iets doe puur omdat ik het WIL. Er gaat een wereld voor me open!”

De mist klaart op, het raadsel is opgelost, de wilde inborst die al die jaren in haar diepste school, is los. Ze stoomt en schiet vonken waar geen sigaret tegenop kan.
,,Iedereen denkt dat ik van fietsen houd omdat ik een racefiets heb, een mountainbike, een stadsfiets en een vouwfiets, maar ik hou van lopen!”
,,Dat wist ik niet.”
,,Nee, dat weet niemand en Piet vindt het niks. Vijf minuten lopen vindt hij al te ver, maar IK ga dat pondje eraf lopen en dan bedoel ik echt lopen. Meid! Je raadt het nooit. Piet heeft door dat het menens is en wil meelopen! Vanavond lopen we naar Hoogkarspel en terug!”
Het is halftien, ik heb ze nog niet gezien.

Het bericht Buurvrouw en buurman – Stoppen met roken verscheen eerst op Anne Vellinga.

Door het tillen en draaien van mijn moeder is er iets verdraaid in mijn onderrug. Het leuke daaraan is dat ik van de ene therapie in de andere rol. Telkens als de ene klaar is, word ik doorverwezen naar de volgende. Zo ben ik via bodystressrelease, chiropractie en fysiotherapie nu aan de eurythmie. Eerst de body ontstressen, dan wervels op hun plek, dan de spieren een beurt en tot slot de body opnieuw leren bewegen en nu goed, in het goede ritme, want dat betekent eurythmie.

Eurythmisten zie je niet veel en deze heet er ook nog Lennard bij, een verfijnde versie van Leonard, laat staan Lennie. Lennard begint met de anamnese. Deze bestaat uit achteruit lopen. Achteruit ermee. Aan dit achteruitloopje ziet Lennard waar de schoen wringt en gaat een therapieplan maken.
Het echte werk begint volgende week met een voorbereidende oefening. Niet gelijk aan de gang, eerst voorbereiden. Mijn probleem in een notendop, in feite zouden we nu kunnen stoppen met de eurythmie. Dat doen we niet.

De voorbereiding is eenvoudig. We gaan lopen over het vloerkleed, zij aan zij. Langzaam. Heel langzaam. Hierbij raakt mijn evenwicht zoek. Heb je alle LAW’s gelopen, raak je uit evenwicht op de vier meter van een vloerkleed.
,,Dat is tamelijk normaal, hoor.”
Tamelijk.
Aan het eind van het kleed komt een aanwijzing.
,,Probeer de vloer met je tenen af te tasten zoals je dat met vingertoppen doet.”
Mijn lichaam en ik zijn één en in deze pluralis majestatis hebben we meer evenwicht.
De derde keer gaan we lopen met meer spanning in de voet waardoor de ontspanning een kans krijgt; ik loop op ijzeren veren.

,,Probeer nu je blik voorwaarts te richten.”
Ik kan dat grauwe kleed onderhand uittekenen. Voor me hangt een wandklok, links en rechts hiervan is een venster met uitzicht op neerslag van geen betekenis. Lennard heeft mij echter in trance gebracht, waardoor deze neerslag betekenisvol tegen het raam tikt.
Dit is de voorbereiding. Tijd te rusten op een kruk.

,,We gaan nu een golfbeweging doen. Stel je voor dat je in de Middellandse Zee op de branding zit en dan komt er een golf uit Engeland.”
Dat is nog niet zo makkelijk. Zit je in de Middellandse Zee in de warme golfstroom, komt daar een koudegolf uit Engeland. Hoe gaat zo’n golf. Met een kronkel? Een bocht? Een spiraal om je heen?
,,Ach nee, ik ben in de war, hij komt uit Afrika. Je voelt die warme golf in je rug en die neemt je mee naar het strand van Zandvoort.”
Ik kolk met een vreemde bocht om Gibraltar heen.
,,Ach nee, zo gaat hij niet, hij gaat naar Frankrijk.”
Lennard grinnikt om zijn eigen geografie en daar grinnik ik om.

,,Stel je maar voor dat de golf van achteren komt. Daar moeten je handen ook zijn. Ze gaan mee met de golf tot de zijkant van je lichaam en tegelijkertijd moet de enigszins doorgezakte rug op dat moment omhoog.”
Dit gaat bij Lennard heel goed, ook het vervolg waarbij de handen voorwaarts gaan en weer naar achteren, waarbij de rug ontspannen doorzakt. Mijn handen roeien er lustig op los, mijn rug lijkt wel een plank.
Lennard ziet me zwoegen en vindt het tijd voor een moment van rust.

Met zijn handen op zijn hart demonstreert hij het ritme van het hart, Paf de inspanning en Poeoeoeof de ontspanning. Hiermee zou hij een reclamefilmpje voor de hartstichting moeten maken en dat elk moment vertonen.
,,Maar Lennard, hoe krijg ik mijn hart van Paf naar Poef. Moet het niet even stilstaan?”
Lennard glundert.
,,Dat is het geheim. Baby’s die dat moment van stilte niet in hun harteklop hebben, hebben weinig levenskans.”
Een subtiele manier om duidelijk te maken waar mijn verdraaid pijnlijke rug vandaan komt. Het is niet mijn moeder, het is niet het tillen en draaien. Ik ben het. Ik ren en race en schrob en schraap en schrijf, ik ga maar door. Ik vergeet de rustpunten. Als mijn hart zo deed, was ik dood.

Vier jaar verder is de eurythmieles weggezakt maar mijn lichaam weet het nog. Als vanzelf neem ik nu telkens even rust. Ik ben in het ritme gekomen dat bij mij past. Met dank aan Lennard Begeer.

www.leonardo-solutions.eu/index.htm

http://www.begeer.magix.net

https://antroposofieagenda.nl/portretten/lennard-begeer/euritmie-therapeut/4

Het bericht Eurythmie verscheen eerst op Anne Vellinga.

Alles doet mee. De zon, de Maas, het kasteel. Het eigenaardige is dat wij niet de enigen zijn die een dagje/nachtje Arcen gewonnen hebben. Als wij er rond een uur of drie aankomen, puilt de dorpsstraat uit van de wandelende mensen. Wij parkeren de auto achter de Parel en voegen ons bij het wandelend publiek, Limburgers en Duitsers door elkaar. Alle terrasjes zitten bomvol, allemaal rokjes. Wij wandelen door een smalle steeg, een poort onderdoor en bevinden ons direct aan de oever van de Maas, niks zomerdijk, winterdijk, uiterwaarden, nee, het klotsende water pal onder onze voeten. Wat een prachtrivier is dit! Op de dijk achter ons is het stampvol zittende, zonnende mensen. Wij lopen in de keu van wandelaars mee over het pad tussen Maas en achtertuinen. Je zult hier wonen! Wat een uitzicht.

We slaan een volgend steegje in, passeren een straat en nog een straat, rechtsaf, en daar ligt het kasteel van Arcen. Wij zouden graag naar het kasteel lopen, aan de overkant van de straat, maar het lukt niet, we zijn bekaf, uitgeteld, gevloerd, een wonderlijke ervaring voor doorgewinterde lopers. De griepen hebben hun tol geëist, alsof we onze eigen spieren hebben opgegeten. Dat is wel even schrikken. Gelukkig staat er een bankje met uitzicht op het kasteel en de gracht.

Naast de gracht staan een man en een vrouw te kijken naar een meisje, hun dochter waarschijnlijk. Zij heeft een tak opgeraapt en loopt ermee naar de gracht. Er drijft een bal in het water. Het meisje meet met haar blik de afstand naar de bal. Die lijkt naderbij te komen.
Dit rustige tafereel wordt plots heftig verstoord door gekrijs in de verte waar een jongetje staat te stampvoeten.
Vader, moeder en dochter kijken niet op of om, hun blik is gefocust op de bal die tergend langzaam dichterbij drijft. Dan werpt papa zich op als de grote redder. Hij rukt de stok uit de hand van zijn dochtertje, begint voorover te hangen, wij verwachten elk moment een olympische duik, maar moeder hangt zich aan zijn linkerarm, waarop vader voorwaarts leunend de stok bijna achter de bal krijgt, waarop dochter aan papa’s buik gaat hangen en papa nog iets verder doorbuigt en de bal haakt.

Triomfantelijk lopen ze naar het krijsende jongetje, moeder met de bal als trofee ver voor zich uit. Even kijkt de jongen op, ziet het trotse gezelschap met de bal en stampvoet dan verder voorwaarts het kasteelpark in.

Het bericht Arcen en het onverwachte verscheen eerst op Anne Vellinga.

We vervolgden onze voettocht door kadetjesland. Het fijne van zo’n wandeling door de natuur is, dat gedachten de vrije loop krijgen en je proeflezer alles kan spuien wat eng is en mogelijkerwijs het ongeboren kind verwonden kan.
Nu hoeft de proeflezer daar niet echt bang voor te zijn, een schrijver wil niet horen dat hij ‘leuk’ schrijft en ‘vlot’. Een auteur wil horen wat niet goed is aan zijn ‘doorwrochte werk’.

De belevenissen van de personages mogen voor de lezer een leuke, vlotte vaart hebben, dat is meegenomen, dan leest de lezer door, maar de auteur schrijft met een bedoeling en kiest daarbij karakters en gebeurtenissen, stijl en woordkeus, die de onbevangen lezer niet hoeft op te merken, juist niet, het gaat erom de lezer mee te nemen in de wereld van de hoofdpersoon en diens ontwikkeling.

Sophie, Genius Loci, begint vanuit het denken en wordt gevoelsmatiger, analoog aan de ontwikkeling van Sophie.
Eva,Terrra Incognita, begint gejaagd met korte zinnen zonder werkwoord, die komen als Eva de handen uit de mouwen steekt, analoog aan haar ontwikkeling.

In deze fase ben ik vooral benieuwd hoe dit ‘doorwrochte werk’ door de onbevangen, maar kritische en (zeeeeeeer) ervaren lezer ervaren is. Komt ‘het’ eruit?
Dat Eva haar handen laat wapperen heeft een beslissende functie, maar is niet bedoeld als handleiding voor de knutselaar. Dan kan ik me beter als tekstschrijver aanmelden bij de Praxis, dat brengt ook nog geld in het laatje.
Een spannende wandeling dus voor de auteur in mij.

Begint mijn proeflezer uitgerekend met de passage van de handen uit de mouwen. Laat zij die nou het allerleukst vinden in het hele boek, vooral ‘de loodhaakjes’. Als schrijver heb ik daar nog heel wat onderzoek voor moeten doen en onder het schrijven leek het of ik een handleiding loodhaakjes aan het schrijven was. Waar geen lezer een boodschap aan heeft. Net deze ene juist wel!

Daar fleurde ik totaal van op, sterker, ik bedacht terstond dat ik nog veel meer handvaardigheden uit de doeken kan doen. Gelukkig ging ik niet gelijk aan de gang met een handboek voor de doe-het-zelver. Ik ging slapen.
Word ik vanochtend wakker, zie ik mijn proeflezer weer staan bij de boerin bij de uitleg over het keren van het natgeregende hooi en de onweersbui die vrijdag verwacht wordt en hoe het hooi dan geopperd moet worden in de droge schuur voor de onweersbacteriën vat krijgen op haar hooi. Zo in en in gelukkig als ze erbij stond!

Vanaf de allereerste keer dat ik mijn proeflezer sprak, zeker twintig jaar geleden, bewonder ik haar scherpzinnig intellect, zo alert, to the point, helder, wakker, kritisch als ik me een proeflezer wens.
Moet ik toch een hele roman schrijven en naar een boerenbedrijf gaan om te ontdekken dat zij niet alleen een vrouw is die met de scherpste zwaarden elke tekst aan flarden kan snijden, maar dat zij toevalligerwijs of juist daarom zo geboeid kan zijn door dat hele simpele handelen van handen die een loodhaakje maken.

www.deswaluwhof.com

http://www.hoorngids.nl/nw-7951-7-81997/nieuws/kadetjesland_op_gemeentelijke_monumentenlijst.html

Het bericht Feedback verscheen eerst op Anne Vellinga.

We hebben de hele dag gelopen, rugzak op de schouder, we hebben de zee gezien, de hei en het zand, de mariniers uit Den Helder, de boswachter en wat loslopende lieden, nu naderen we het Bergense Bosmeer, waar wij rustig op het bankje willen uitstellen dat we weer naar huis moeten, elk naar ons eigen huis.

Het meer ligt erbij als een zwart oog, glanzend en donker. De zon schijnt. Ons bankje staat in de schaduw onder een boom die we inmiddels best wel een boom vinden, nadat we hem aanvankelijk, na onze voettochten door het Gooi met zijn majestueuze oude loofbomen, aanzagen voor struikgewas.
Er staat een ouderwetse herenfiets met grote zijtassen voor ons bankje. De heer van de fiets zit er niet op. Waar is de heer? Het duurt even voor we hem getraceerd hebben; hij ligt namelijk nogal laag bij de grond aan de waterkant, op de knieën, zijn magere billen puntig naar achteren en zijn neus even puntig naar voren. Zijn witte haar glanst in de zon. In zijn hand schittert een zilveren theelepeltje. Met dit kleinood schept hij behoedzaam wat zand op en brengt het naar zijn mond. Hij stopt het er niet in, hij stopt bijtijds en tuurt naar het zandhoopje. Wat er te zien is, zien wij niet. Als hij het gezien heeft, gooit hij het met een boog het water in. Dit ritueel herhaalt zich lepeltje na lepeltje. Opscheppen, turen, gooien. Dit wekt nieuwsgierigheid.

Zonder een moment te hoeven overleggen sluipen wij eensgezind naderbij, met net genoeg gekraak van takjes dat hij niet gestoord wordt en zich ook niet lam schrikt van onze onverwachte aanwezigheid. Dat is het leuke met Aal, zij voelt de dingen precies zo aan als ik en dat ontdekken we gaandeweg de tienduizend kilometer die we uiteindelijk samen gelopen hebben.

,,Wat doet u daar?” Dat is Aal, die komt altijd zonder omwegen met haar vragen.
De heer kijkt ons met waterblauwe ogen aan over de rand van zijn dikke brillenglazen.
,,Ik red dikkopjes.” Dat liegt er niet om, daarbij wijst hij links en rechts. ,,Het waterpeil zakt zienderogen.”
Nu hij het zegt, zien wij het ook, een golvende vochtrand in het zand. De heer gaat door met scheppen en turen. Wij turen mee en zien bovenop het eerstvolgende natte zandbultje een glanzend blubbertje.
,,Hebt u er een?” vraagt mijn moeder. ,,Ik heb de goede bril niet op.”
Zij is een vrouw van humor, de nuchterste opmerking doet mij glimlachen bij de herinnering.
,,Jazeker heb ik er eentje, en dit is al de twintigste van vandaag.”
Onze aandacht geeft de nodige zwier aan zijn worp. Het blubbertje neemt watervlug de vorm aan van een dikkopje en zwemt met zwiepend staartje weg. Zo zag de wereld eruit toen ik vijf was.

De heer is wat ouder en komt dienovereenkomstig traag en stram omhoog. Eenmaal overeind is hij een rijzige heer.
,,De kikkerstand loopt terug, dus je doet wat je kunt, maar voor vandaag is het welletjes.”
Hij veegt het lepeltje schoon tussen duim en ringvinger, geen trouwring, maar trouw is hij. Aan de kikkerstand.
,,Zo’n reddingsactie maak je niet vaak mee.” Aal is ook goed in vragen naar meer zonder te vragen.
,,Het zijn weer twintig kikkers meer. Daar gaat het om,” reageert hij eenvoudig, maar in zijn stem klinkt toch een zekere voldoening bij haar erkenning.
Zij kijkt met die Groningse blik van haar dwars door hem heen. Zwijgend. Hij voelt dat. Voor zover zijn verstijfde benen het toelaten loopt hij met elan naar zijn fiets en bergt het theelepeltje zorgvuldig in de fietstas. De vochtplekken in de vouw van zijn grijze herenbroek herinneren aan het avontuurlijke jongetje dat hij was en is gebleven. Hij loopt met de fiets in de hand de weg terug door het bos.

,,Ik heb geen dikkopje gezien.” Dat is Aal weer.
Nu de heer weg is, gaat ze door de knieën en speurt zand en water af. Ze wenkt onstuimig.
,,Moet je zien Anne, er drijven allemaal plakken teer onder water.”
Ze begint er wild in te roeren met haar wandelstok. De teer komt in beroering. Een wirwar van koppen en staarten, niet te tellen zoveel dikkopjes!
Mijn moeder reageert met Groningse nuchterheid.
,,Goed dat die man van die twintig kikkers weg is, dan had zijn leven geen zin meer.”

Het bericht Aal en de dikkopjes redder verscheen eerst op Anne Vellinga.