Sonneveld en Bomans

Anne — Sat, 10 Mar 2012 07:18:38 +0000

Mailman Arnold reageert kort maar indringend op mijn mail van gisteren:

Haha dat is de prachtigste uitwijkingsmanoeuvre die ik ooit heb meegemaakt. Tenminste een waar je van kunt genieten. Met interne correcties en al (geen beeld). Nou, die blog voor morgen is klaar.

Nu wacht ik met spanning op deel 2 …. (“goed ik ben zover”)

Dat gebeurt niet vaak, dat iemand die je nooit hebt ontmoet voor de derde keer aan je vraagt wat je ergens van vindt. Alleen in sprookjes waar ook alles drie keer moet voor de appel uit de keel schiet en domme Hans het snapt.
Ik ga dat filmpje dat geen filmpje is nogmaals bekijken.
Nu echt.
http://www.youtube.com/watch?v=k4ibK54YFlM
Rond middernacht, met zand in de ogen van het staren naar Bomans met dezelfde dikke bril en dikke lippen als eerder begint me iets te dagen. Al dagende schrijf ik het op.

Nou Arnold daar komt-ie dan.
Wat gebeurt er allemaal? Wat gaan ze zeggen? Bomans & Sonneveld.
Sonneveld komt binnen met zijn equipe, ik weet niet eens hoe je het schrijft, zo gewichtig is het.
Hoe benaderen zij elkaar. Wat speelt zich tussen hen af.
Ego. De een is nog gewichtiger dan de ander.
Maar de gang is natuurijk, hoe breekt de artiest de interviewer af.
Stap voor stap.
Als toehoorder verwacht je dat niet.
Meestal is het omgekeerd. Breekt de recensent de kunstenaar af.
Dat onverwachte is boeiend.
Het gaat recht voor zijn raap en toch subtiel, dat is ook verrassend.
Geen knal voor zijn kop maar geschoten met de munitie van de muzikant, het terrein waar Maistro heer en meester is.
Komt er zo’n pedant interviewertje aan met zijn equipe, denkt ook nog dat hij zingen kan en vragen kan stellen, interessante vragen.
‘Wat denkt u van……’
De maistro maait dit gelijk weg: Artiesten denken niet.
Dat denkt een interviewertje omdat hij geen artiest is.
De eerste zet is voor de maistro en dat wordt steeds dwingender.
Ondervrager waagt het stom genoeg ook nog zijn stem te laten horen.
Maistro breekt hem bij de eerste noot. De truc van veldheren, militairen, heersers.
‘Dat is te hoog!’ ‘Te laag.’ ‘Te gevoelig.’ Nooit goed. Nooit goed genoeg.
Maistro speelt een melodietje voor. ‘Wat vindt u van dit melodietje…..’
‘Mooi.’
‘U vindt het mooi? Het IS niet mooi.’
Wie is hier de man die het weten kan?
Pang pang pang –
Tot slot vraagt Maistro of vragertje nog vragen heeft.
Dat heeft hij niet. Hij heeft wat te zeggen!
Een hele omkering voor een vragende man! Hij zal eens even de waarheid zeggen. Begint liefjes, om gaandeweg op stoom te komen.
Maistro is een zelfingenomen kwal, een braller, een patser en erger.
Dan komt de verrassende ontknoping.
Maistro is het er mee eens. Valt niet van zijn stokje. Nee…. Sterker.
Hij heeft met dit rijtje onbetamelijkheden zelve geworsteld.
Maar….
‘dan speelde ik mijn werk en dat was een grote troost, dan wist ik dat het niet waar was….. en meneer Sonneveld, dat hebt u niet, u bent een kwal zonder muziek.’

Ofwel: Hoe schiet ik iemand af.
Hartstikke leuk toch?
Klaar. AF!

Ziezo. Het zit erop. Is eruit. Is gedaan.
Ik heb het gezien. Ik heb het beleefd. Ik heb het opgeschreven. Verzenden maar.
Eindelijk rust.
Hoewel?
Waarom wilde meelman dat ik serieus antwoordde op zijn vreemde vraag? Vreemd blijft het.

Het bericht Sonneveld en Bomans verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mail

Anne — Fri, 09 Mar 2012 07:17:03 +0000

Behalve boeken, columns en blogs, mail ik meer dan me lief is. Het is verslavend en hou daar maar eens mee op. Het een genereert het ander. Het blog ben ik begonnen omdat ik dan niet tien keer hetzelfde verhaal hoef te mailen, het gevolg is, dat er steeds meer mailers bij komen, die via de mail alsnog reageren op mijn blog. Het is een dagtaak aan het worden.
Kijk maar even mee hoe dat gaat.

Blauw is de mailman. Arnold.
Rood is de mailvrouw. Ik. Anne.

Tja, de lentekriebels begonnen bij mij ook, maar werden door die opstekende kou prompt weer geneutraliseerd. Mijn schuur is nog steeds een schandvlek, maar ook wel weer romantisch (ben blij dat jij even tussendoor kwam met een gezellig mailtje).

Had ik je al eens gevraagd naar die opname te luisteren waarin Bomans en Sonneveld samen een sketch doen? Sonneveld als interviewer en Bomans als beroemde concertpianist.

B&S kun je hier beluisteren. Helaas zonder beeld. Ik zou het erg leuk vinden als je me wilt beschrijven WAT jij er nou precies leuk aan vindt.

http://www.youtube.com/watch?v=k4ibK54YFlM

(Kijk NU het filmpje voor je verder leest, dan ben je in de juiste uitgangspositie voor het vervolg, en da’s verstandig, want we gaan nog dagen door!)

Kwartier later.

Mailvrouw (die niet trappelt de aangewezen taak tot op het bot aan te gaan):

Daar ben ik alweer, wat er op voorhand op wijzen kan dat de inhoud van deze brief uit de gaskamer van het onderbewuste gegenereerd is.

Wat vind ik nou precies leuk aan het een en het ander.

Punt 1 jouw vraag. Ik weet niet of ik er ooit op let wat ik nou PRECIES leuk vind.

Ik vind leuk dat de doekjes ontbreken. Die eromheen en die voor het bloeden. Ofwel dat ze allebei stand houden.

Je verwacht het wel/niet en toch is het onverwacht.

Is dit voldoende precies? Geef anders het goede voorbeeld, wat jij er leuk aan vindt!

Kwartier later, Maillman is natuurlijk niet tevreden:

B&S Nee, dat is niet voldoende. Je bent toch een optimale levenstoeschouwer. Je kunt zo mooi situaties beschrijven en met je woorden treffen. Wat gebeurt er nu exact tussen die twee? Je zou er zelfs een blog van kunnen maken. Dan begin je zo: Een vriend vroeg mij te beschrijven…. en was niet tevreden met….

1 minuut later wil Mailvrouw de Mailman die weigert haar blogs te lezen ook even wat zeggen voor ze aan zijn verzoek voldoet:
Ik zet erin, mijn meelman die niets van blogs moet hebben en niets van de onthulling van zijn prive-leven, waartoe ik al dan niet behoor, had een goed idee voor een blog en stuurde een filmpje zonder beeld waarin Sonneveld en Bomans een toneeltje opvoeren. De vraag was wat ik er nou heel precies en met mathematisch maagdelijke precisie zo leuk aan vond.
Ik kijk dat filmpje, blijft het bij dat uitgestreken smoelwerk van Bomans op zijn belangrijkst met de lippen dik als de bril erboven. Na drie minuten moet ik het statische filmpje, ofwel de cursor terugzetten om te horen wat ze zeggen, want ik wacht op beweging. Arnold is namelijk De expert op het gebied van beweging en dan verwacht ik beweging en dit beweegt niet. Even zijn brief opnieuw lezen. O, dat zegt, cq schrijft hij al. Dat het meer een hoorspel is.

Terug naar Youtube. Ik kijk en wat er gebeurt zijn gedachten die komen en gaan, waarbij de vraag van de mailman even helemaal van de baan is. Ik denk aan Mailman zelf.
Ik ben ineens vooral benieuwd waarom de Mailman die ik nooit gezien, laat staan gesproken heb, niet tevreden is met mijn kernachtige zeer to the point eindconclusie dat ik het leuk vind dat er geen doeken gewonden. Wat ik inmiddels van de maillman weet, is dat hij maskers maakt en daar toneel mee speelt. Hij is kennelijk van de maskers op en uiteindelijk af natuurlijk, lijkt mij, denk ik, neem ik aan. Hij zal dus wel stap voor stap uit de doeken willen wat ik leuk vind.
Tsja. Wat vind ik leuk. Hem vind ik leuk. Maar waarom. Ik heb hem nooit gezien. En dat was zijn vraag ook niet.
Lastig, voldoen aan de vraag. Dat lukte op geen van mijn toelatings- en eindexamens, met als gevolg omgekeerde cijfers, een 6 voor taal waar ik een kei in was en een 9 voor aardrijkskunde, maatschappijleer en kunstgeschiedenis waar ik altijd met de hakken over de sloot ging.
De mailman zet mij aan het denken. Misschien vind ik dat het leuke, want uit mezelf denk ik niet.
Wat vraagt hij eigenlijk?
O, wat er exact gebeurt tussen die twee.
Welke twee. O, Bomans en Sonneveld natuurlijk, die was ik bijna vergeten.

Wat gebeurt er tussen Sonneveld en Bomans. Wat er gebeurt tussen mensen heeft altijd al mijn interesse gehad. Dat vind ik het leuke aan e Mailman, Arnold; met zijn vragen aan mij schiet hij iedere keer in de roos.
Goed. Ik ben zover. Het filmpje nog maar eens goed beluisteren. Hoewel. Daar heb ik nu geen tijd meer voor. Door al die voorbereidende gedachten kom ik aan het antwoord op de vraag niet toe. Dat had ik bij proefwerken en examens ook.

Benieuwd wat Mailman daar op te zeggen heeft.

Het bericht Mail verscheen eerst op Anne Vellinga.

maillverkeer Archieven - Anne Vellinga

Sonneveld en Bomans

Mail