De flat had een lift. Ik had nog nooit een lift bediend en drukte op goed geluk op het cijfer van de verdieping waar ik wezen moest. De lift zoefde omhoog en stond alweer stil. De deuren gingen open, een saaie grijze gang. Ik stapte niet uit maar drukte nogmaals op de knop, nu tot de bovenste verdieping. Ook daar gingen de deuren vanzelf open. Eenmaal bovenin wilde ik zonder onderbreking naar de begane grond. Misschien was het niet de sensatie van het op en neer gaan maar uitstel, want toen ik voor de tweede keer naar boven ging, vroeg ik me af wat er zou gebeuren als ik tegelijkertijd omhoog en omlaag drukte. De lift bleef hangen tussen twee verdiepingen. Gauw drukte ik op de 3 van mijn verdieping. Er gebeurde niets. Ook de 1 gaf geen soulaas. Geschrokken zocht ik de alarmknop. Die was er niet. Ik drukte alle mogelijke combinaties, de lift bleef hangen waar hij hing. Hoe kwam ik die stomme lift uit? Hoe kon ik zo stom zijn! Van de zenuwen moest ik naar de wc en hurkte om de drang tegen te houden. Als bij toverslag zakte de lift omlaag. Ik vreesde dat hij met een klap de bodem zou bereiken. Voor ik maatregelen kon bedenken stopte de lift zachtjes op de begane grond. Een man met aktetas trad binnen. Ik sprong overeind, de lift uit. Via de trap ging ik naar mijn nieuwe huis.

Boekbinder en vrouw omarmden me als de verloren dochter, terwijl ik nog geen band met hen voelde. Gelukkig piepte de oven en was de taart klaar en de koffie vers en mocht ik plaatsnemen aan de ronde eettafel die pal voor de enorme televisie stond. Ik mocht kiezen waar we naar keken en opblijven zolang ik wilde. Geen vader die zei ‘je moet… naar bed, jongedame’. Voor mijn broertjes bedtijd floot hij tussen zijn tanden. Hier deed ik ertoe, mocht ik zelf beslissen. De flat op zich was saai, grauw behang, een wenend zigeunermeisje ingelijst aan de muur en op de vensterbank plastic planten en hondjes van aardewerk. Perzisch tapijt op de grond. Een asbak op pootjes. De lamp had een kap van bruin glas.

Om elf uur was de film afgelopen, een uur later dan het bedsignaal van mijn vader. Mevrouw ruimde kopjes en glazen op: de keuken was haar domein. Boekbinder stond op om mij de weg te wijzen naar de badkamer. Ik mocht douchen zo vaak ik wilde, als ik ‘s ochtends maar om zeven uur aan het ontbijt was, dan waren we op tijd voor de autorit naar Wageningen. Hij opende de deur tegenover de badkamer.
‘Dit is jouw kamer.’
Zij aan zij stonden we in de deuropening te kijken naar het eenpersoonsbed, de grijze kledingkast, de wastafel en de CV. Het kamertje was de helft van mijn kamer bij mijn ouders. Ik voelde me ongemakkelijk zo pal naast Boekbinder en zei maar wat.
‘Wat een luxe, een eigen wastafel en een CV. Wij zijn net van de steenkool af, een heel gedoe met die kolen en dit is nog makkelijker dan een gaskachel.’
Ik begreep ineens waarom mijn moeder onzinnige dingen zei in ongemakkelijke situaties. Boekbinder legde zijn hand op mijn schouder bij wijze van geruststelling en ging me voor de kamer in. Ik bleef aarzelend staan terwijl hij tot mijn verbazing mijn bed open sloeg. Hij ging erop zitten en klopte op de matras. In mijn onschuld dacht ik dat hij controleerde of er stof uitkwam, of het bed doorzakte, dubbelboog of brak. Dit alles was niet het geval.
‘Dat lijkt me een goed bed, fijn dat uw vrouw het al heeft opgemaakt. Ik kan er zo induiken. Ik ga niet douchen, ik vind het veel te leuk dat ik een eigen wastafel heb, hartstikke leuk. Dank-u-wel.’
Ik wilde dat hij nu wegging.

Boekbinder had het begrepen. Hij stond enigszins houterig op. Hij legde zijn hand op mijn schouder bij wijze van afscheid. Ik dook omlaag en begon het hoofdkussen te bekloppen om van zijn hand af te zijn.
‘Dit lijkt me een fijn kussen. Ik vind het verder wel. Tot morgen!’
Hij schraapte zijn keel. Hij dacht zeker dat hij nog iets moest zeggen. Voor hem was het ook wennen dat er ineens een vreemde in zijn huis woonde.
‘De wc is naast de badkamer. Ik zal een nachtlampje op de gang aanlaten.’
‘Dank u wel.’
Hij ging. Eindelijk. Bij de deur draaide hij zich toch weer om. Hij keek of ik er nog was en ik was er nog. Hij kuchte.
‘O ja, voor ik het vergeet: ik heb met mijn vrouw afgesproken dat zij het ontbijt en de lunch voor ons klaarmaakt. Ik kom je om kwart voor zeven een kopje thee brengen zodat je op tijd klaar bent voor vertrek naar kantoor.’
Ik keek hem stomverbaasd na. Mijn vader had me nog nooit een kopje thee op bed gebracht, zelfs niet toen ik zes weken geelzucht had. In die lange periode had ik hem amper gezien, heel af en toe keek hij om het hoekje van de deur en gooide dan met een komische blik boekjes op mijn bed die hij had afgenomen van leerlingen die er onder de les in zaten te lezen.

De volgende ochtend was ik wakker voor Boekbinder kwam. Zou ik mijn kleren aantrekken voor hij binnenkwam? Dan zou je zien dat hij precies kwam als ik in mijn nakie stond. Ik ging tegen het kussen zitten en trok de deken tot mijn kin en jawel, daar klopte Boekbinder op mijn deur. In zijn onberispelijke grijze muizenpak kwam hij binnen met een dienblad met dampende thee en een beschuit met jam. In plaats dat hij het aanreikte en wegging, schoof hij met zijn voet de stoel met mijn kleren aan. Mijn spierwitte BH hing erbij als een spandoek. Voortaan zou ik mijn ondergoed onder mijn bovenkleren stoppen en ik zou een kistje naast mijn bed zetten, ook handig voor een lampje en een klokje en en gezellige spulletjes.
‘Dank voor de thee. Tot straks.’
Hij begreep de hint en verliet mijn kamer.

Lees andere delen:

• Deel 1
• Deel 2
  
• Deel 3 – huidig deel
• Deel 4
• Deel 5

Het bericht Iets met pedofielen – deel 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Ted van Lieshout verscheen eerst op Anne Vellinga.