Waarheid, een raadselachtige metafoor…

We stellen ons voor, dat we op reis zijn door een voor ons onbekend gebied, zonder uitgebreide mogelijkheden tot nauwkeurige navigatie. Met andere woorden, onze mobiel ligt thuis. Een soort van dropping, zeg maar, waarbij je geblinddoekt en al ergens in een bos wordt achtergelaten. U kent het fenomeen ongetwijfeld, uit uw al dan niet nabije jeugd, of wellicht van een overmoedige trektocht…

We hebben slechts een flauwe notie, over waar we zijn of waar we heen moeten. We hebben slechts enkele Mars repen, pakken chips, frisdrank of andere middelen bij ons – of wat we anders zouden meenenemen naar een onbewoond eiland, behalve een tandenborstel – dus we zullen het niet lang maken. Gelukkig komen we af en toe in aanraking met de bewoonde wereld, zodat we in ieder geval kunnen vragen waar we zijn; en dus ook waar we heen moeten…

Dat is nu eenmaal de mores van reizen, want iedere reis hangt aan elkaar van begin- en eindpunten, en de tijd die daar tussen zit. Je weet pas waar je heen moet, als je weet waar je bent, nietwaar? Of was het andersom? Enfin, dan weet je pas weer hoe laat het is. Maar dit terzijde, we lezen niet allemaal Einstein…

Zo komen wij op een late avond in een uitspanning, waar wij – als overduidelijke landlopers, zonder enige middelen van bestaan – gul worden onthaald. Wij kunnen eindelijk weer eens baden, ons voeden, rusten en bijkomen van de afgelopen ontberingen. De waard schuift ons nog met een knipoog zijn huwbare dochters toe, en wenst ons een goede nacht… Maar helaas, wij moeten verder op onze queeste…

De volgende ochtend vertrouwt de waard ons toe, dat onze reis verder zal leiden naar een plek diep in het bos, alwaar twee broers wonen. Deze broers zijn volmaakte tweelingen, en als zodanig niet uit elkaar te houden. Helaas zijn ze ook elkaars spiegel, want de een spreekt altijd de waarheid, en de ander liegt altijd. Als we daar ooit aan mochten komen, dan moesten we de weg maar verder vragen.

Maar: we konden aan de beide broers maar 1 enkele vraag stellen, want ze waren nogal op zichzelf. Zo drukte de waard ons nog op het hart, terwijl hij wist dat hij ons naar een wegwijzer had gezonden, die mogelijk door de wind inmiddels een andere richting had aangenomen…

Aldaar aangekomen, blijkt de bewoning van de beide broers precies op een splitsing van wegen te staan. De ene weg is goed, en de andere weg is fout. Je mag 1 vraag stellen, aan een identieke tweeling waarvan de ene de goede antwoorden geeft, en de andere de foute antwoorden. Hoe kun je dan nog vragen naar de Waarheid?

Gelukkig hadden we Ron bij ons, onze notoire huisleugenaar, want hij weet na diepgaand onderzoek Alles van de Waarheid; opdat hij deze tijdig en ten allen tijde kan ontlopen. En hij vroeg – zonder blikken of blozen, alsof het zijn dagelijks praktijk voor het ontbijt was – naar een onvervalste leugen, aan een van de beide broers.

Hij vroeg: “Waar zou je broer me heen sturen?”

De verpletterende logica achter deze vraagstelling is, dat het antwoord altijd een leugen is; namelijk de verkeerde richting, want zowel de waarheidsspreker als de leugenaar zou de waarheid van zijn broer niet verloochen. Enfin, het is een lang verhaal over propositielogica, al heb ik er niks van begrepen. We hebben de weg gevolgd, die Ron ons uiteindelijk gewezen heeft, en zijn veilig weer thuisgekomen…

Ik had het hele verhaal eigenlijk al vergeten, totdat ik laatst weer eens in de kroeg zat met Ron, en wij de herinneringen aan deze dropping weer eens ophaalden.

En dat Ron zei: “Het is wel jammer, dat ik niet heb verteld waar we echt heen wilden. Anders hadden we nog steeds in dat bos kunnen zitten, met die leuke dochters… Helaas had ik de verkeerde broer te pakken… Daar heb ik een neus voor… Maar die is van Max Tailleur… Proost…”

Het bericht Op zoek naar de waarheid – Ron Vonk verscheen eerst op Anne Vellinga.

een matrozenbedje, ofwel je bed op scherp, had je maar zo te pakken, en ook desgewenst meerdere keren per nacht, als je je bed had durven verlaten voor toiletbezoek, want de slaapvertrekken konden niet worden afgesloten en de Vossen ( de jongens van 12 -18) sliepen in groepsverband; de kamer van 3 (de groepsoudsten), de kamer van 4 (de runners-up), en de kamer van 5 ( de pispalen) en er was sprake van roulatie. als er wegens doorstroom een plek vrijkwam hoger op de ladder schoof de oudste door. Toontje begon zoals te verwachten onderaan, op de kamer van de pispalen.
er waren regelmatig razzia’s van de Pioniers (de jongens van 18 -21), die – vaak beschonken – eventjes alle 12 Vossenbedjes kwamen omkeren, met de slaper erin wel te verstaan. of om gewoon over je bed heen te pissen. dat inspireerde de Oudere Vosjes uiteraard, om met de mindere Vosjes hetzelfde te doen. zij zagen dat als initiatie-riten voor hun aanstaande overgang naar de Pioniers. kortom, de nachten waren vaak onrustig in Huize Ortt…

er was 1 leider per groep op de groep; drie per groep per dag, waarvan een dag- en een nachtdienst, plus een bureau-dag-dienst; verder was aanwezig de directeur of adjunct (ook groepsleiders), het hoofd van de huishouding annex maatschappelijk werk, plus een staf van kok, en er was- en naaikamer…

Toontje was altijd al een leergierig manneke gebleken. al bakte hij er op de lagere school van Directeur Nikken op de Othelloweg in Hoogvliet weinig van, hij was nog nooit blijven zitten. maakte Toontje zijn huiswerk? vermoedelijk wel, maar hoe en wanneer? we zullen het nooit weten, want Toontje weet het zelf niet eens meer…

nadat Toontje met de hakken over de sloot de zesde klas had overleefd – groep 8, heet dat tegenwoordig – werd het de ambachtsschool. bij navraag durft Toontje toe te geven dat dat de beste beslissing was die de ouwe ooit voor hem heeft gemaakt. in de expressieve handvaardigheid was Toontje uitgesproken slecht, maar hij had wel gouden handjes. wat zijn oogjes zagen, maakten zijn handjes…

na een slechte start op de Zevende Technische School van Rotterdam, als gebouw nog te vinden aan de Hoefsmidstraat 39 te Hoogvliet, kwam hij terecht op de Chr. Technische school aan de Kaliumweg 2, het soort school, waarbij iedere dag begon en eindigde met een heus gebed.

dientengevolge was deze school dan ook overbevolkt met Spakenburgers, Bunschoters, Hooglanders, Hooglanderveners, Nijkerkers, Ermeloërs, kortom het verzamelde jeugdprobleem van de gehele West-Veluwse zwarte-kousenband van Nederland, verzameld in een enkel schoolgebouw. dit was dan ook de LTS der kanslozen.

kort maar goed, Toontje besloot hier zijn kansen te wagen en naar school te blijven gaan, wat er ook mocht gebeuren. hij bracht lange dagen door op school, en ging alleen terug naar het Ortthuis als het strikt noodzakelijk was…

hij kon erin… als hij wilde…

Het bericht Toontje, een schelmenroman (4) – Antonius Vermeulen verscheen eerst op Anne Vellinga.

… zijn nieuwe vlam had de ouwe voor de verandering niet van verre gehaald. Ria Vermeulen was een vol nichtje van Ome Peet. het is nog net geen incest, maar wat moet die ouwe wanhopig zijn geweest. ze was geblondeerd, en verre van knap, of zelfs maar in de buurt van aantrekkelijk. maar wat erger was, ze had van meet af aan mot met Toontje…

Toontje was inmiddels 11, en geloofde niet meer in Sinterklaas. en ook niet meer in andere sprookjes. Toontje was bijdehand, en mondig. en Toontje had de schurft aan Ria.
Toontje besloot: “Zij eruit, of ik eruit…”

het werd uiteindelijk Toontje. via kleine vergrijpen belandde Toontje al snel op het politie-bureau. de ouwe mocht hem komen halen. Toontje werd onhandelbaar en belandde achter slot en grendel – op zijn eigen kamertje. hij werd eruit gelaten voor school, en at alleen. al snel kwam Toontje helemaal niet meer thuis, en sloeg aan het zwerven…

op een van die eenzame avonden, winter 1970, lag er sneeuw. recht tegenover de flat aan de Marthalaan, op een braak veldje zo’n 50 meter verderop, bouwde Toontje een primitieve iglo, een berg sneeuw, met een gat erin. daar is Toontje ingekropen en in slaap gevallen. het is een geluk, dat die dikke rooie van beneden Toontje bezig had gezien. daardoor werd Toontje wakker in het Zuiderziekenhuis, hij werd wakker uit coma door onderkoeling.
die ouwe heeft Toontje nooit meer gezien…
vice versa…

naar die dikke rooie heeft hij nog een kater vernoemd, de Rooie. zijn leven heeft hij diverse keren gered…
vice versa…

toen Toontje goed en wel uit zijn shock wakker werd, was hij gerepatrieerd naar de Bosweg in Amersfoort.
gezien zijn laatste escapades was de ouwe van zijn ouderlijke macht verlost, en had volmondig afstand gedaan van de vrucht van zijn lendenen. vanaf nu stond Toontje onder toezicht van de kinderbescherming via Pro Juventute, een vereniging die oorspronkelijk is opgericht ter bestrijding van jeugdcriminaliteit…

vanaf nu, werd Toontje beschouwd als ‘moeilijk opvoedbaar’, hetgeen natuurlijk een vriendelijk eufemisme is voor ‘niet willen deugen’. Toontje zag dat uiteraard anders. hij was inmiddels 12, en had uitstekend door, dat zijn ouders steken hadden laten vallen en niet hijzelf. Toontje besloot, van deze situatie dan ook het beste te maken…

Toontje was beland in het Willem Anthonie Ortthuis, een kast van een huis, een huis met historie.
rond 1880 is het door Ds. Scheltema – toenmalig directeur van Zandbergen – bestemd tot opvang van ‘maatschappelijk verwaarloosde’ kinderen. Jonkheer Ortt heeft er lange tijd zelf gewoond. Hij was wat we noemen een goeie Duitser, die zijn leven en kapitaal had gewijd aan het voortwoekerende probleem van de ontspoorde jeugd.

toen Toontje op 5 januari 1971 arriveerde was net grondig verbouwd, in gunstige zin, wel te verstaan, want dat was dus wel eens anders geweest… het was een kapitale villa, verscholen in de uiterste rand van Den Treek, aan Bosweg nummer 6. Nummer 8 was de voetbalkantine van ODI-58 en woning van ex-groepsleider Pierre, die een voetbalvereniging had gesticht voor kansloze jongeren. Nummer 10 was het hoofdkantoor van de maatschappij Zandbergen…

het huis herbergde twee groepen jongens: de Vossen, dat waren 12 jongens in de leeftijd van 14 tot 18, en de Pioniers. deze laatsten waren in de leeftijd vanaf 18 tot 21, en hadden vaak al een soort van baan. het is niet moeilijk voor te stellen, dat Toontje – die net 12 was, en net in de eerste klas van de LTS zat, hier moeilijk aansluiting kon vinden. hij was al geen held met contacten leggen met leeftijdsgenoten, en nu was hij zo maar de allerjongste.
dat ging natuurlijk met de nodige ontgroeningen gepaard…

wordt volgende vrijdag vervolgd…

http://toontjeblogt.blogspot.nl

Het bericht Toontje een schelmenroman (3) – Antonius Vermeulen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Zoals gezegd, moest Toontje gewoon naar school, en hij moest een moeder en dat werd Ans…
er werd getrouwd, er werd verhuist naar slaapdorp Hoogvliet onder de rook van Pernis, een lelijke jaren ’60 nieuwbouwflat aan de Marthalaan en Toontje werd op school gezet aan de Othelloweg, de Guiseppe Verdi-school.
weg waren alle leuke tantes, weg was het zorgeloze leventje op de Kaap…

moeder Ans was geen hartelijke vrouw, en verre van aantrekkelijk. het was een misbaksel van het zuiverste water. Toontjes vader had nou eenmaal een slechte hand van vrouwen uitzoeken, en had dit exemplaar vermoedelijk uitgezocht op haar moederlijke eigenschappen. Toontje heeft daar nooit enig bewijs voor kunnen vinden…
aldus kon Toontjes pa zijn oude leventje weer op pakken, van hoeren en snoeren ver van huis. Toontje was onder de pannen…

Toontje had het allesbehalve naar zijn zin in de nieuwe habitat Hoogvliet, wijk Oudeland. het spannendste wat daar ooit is gebeurd, is de ontploffing van de nafta-kraker op het Shell-terrein aan de Botlekweg, 20 januari 1968. In de gehele wijk, lagen alle ruiten eruit. De brandweer was overbezet…stiekem had Toontje gehoopt dat de hele wijk in de fik zou vliegen, met die vervelende Ans derbij. but no such luck, de hele bende bleef overeind. afgezien van het huwelijk van de ouwe met Ans.
ergens rond zijn 10e, op 3 september, was de officiële scheiding een feit.
exit Ans, met lege handen…

Toontje vond het geen groot verlies, want nu dacht hij die ouwe voor zichzelf te hebben. het was een behoorlijk aantrekkelijke man, toen 35 en in de kracht van zijn leven. natuurlijk gebronsd, zwartharig, met dank aan zijn Spaanse moeder Martha. en daarnaast overtuigd swinger, dat was toen in. ook partnerruil was aan de orde van de dag. Toontje had ook toen diverse tantes…

zo zat Toontje zomaar alleen met die ouwe op de Marthalaan. voor die ouwe was het natuurlijk een ramp, want die moest voortaan rondjes gaan fietsen rond zijn eigen kerk, bij abstinentie van een of andere juf die op Toontje paste. er was natuurlijk die dikke rooie, van de flat eronder, maar dat was al eerder fout gelopen. en nu, met Ans weg, zat partnerruil er ook niet meer in.
Toontje mocht gelukkig overblijven van school, maar ging inmiddels liever thuis eten, want hij had de sleutel…
inmiddels had Toontje de beste tijd van zijn korte leventje; hij kreeg een nieuwe fiets, hij kreeg ineens een tientje (4 harde zilveren knaken uit 1969!) zakgeld in de week, strips van Suske en Wiske, Kuifje, Roodbaard, stapels Matchbox en Dinky-Toys, Mecano, en van die elektronicadozen van Phillips. ook nog een transistor-radiootje, en stapels singletjes. Elvis, Zager and Evans, Shocking Blue, Louis Armstrong, Percy Sledge. verder verslond Toontje boeken, ook in het Engels. in de schoolvakantie’s stond Toontje vol trots naast die ouwe te klussen in de bouw…

want die ouwe kon heus wel wat, hij was ambachtelijk meubelmaker, scheeps-interieur-betimmeraar, volslagen timmerman, betonvlechter, metselaar, en noem het maar op. en Toontje was zijn knechtje: “geef die klauwhamer eens aan? of die schrobzaag?” Toontje genoot met volle teugen… en zag zichzelf wel meubelmaker worden…

soms werd een vakantie doorgebracht bij pronte nicht Olga. die was inmiddels eerbaar getrouwd met een Marinier, Dick Bakker. op zijn 35e gepensioneerd van actieve dienst, was hij nu badmeester/duikinstructeur geworden. Toontje lag dus vaak in het water, snorkelde en dook, en hij leerde sportvissen! dat was Toontjes redding…

de beste tijd van de jeugd van Toontje, precies één heel jaar. het ging eigenlijk prima, tot die ouwe weer tegen een wijf aanliep…

wordt vervolgd op vrijdag 23 augustus – wie niet wachten kan, mag naar de kladversie: http://toontjeblogt.blogspot.nl

Het bericht Toontje, een schelmenroman (2) – Antonius Vermeulen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Telkens als je aan me denkt
Ron Vonk

telkens als je aan me denkt
dan voel ik dat
in mijn botten
in mijn ziel…

al ben je niet meer hier
je bent er, in mijn hart
in alles wat ik ben
en waar ik voor sta

weet, dat ik je mis
weet, dat ik naar je verlang
weet, dat ik aan je denk
weet, dat je bij mij bent

je reist altijd, met mij…

Het bericht Telkens als je aan me denkt – Ron Vonk verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht De Veerman – Ron Vonk verscheen eerst op Anne Vellinga.

 

 

http://ronniebonk.blogspot.nl/2012/09/oude-man.html

Het bericht Oude Man door Ron Vonk verscheen eerst op Anne Vellinga.