Sinterklaas Archieven - Anne Vellinga

Kat in het donker

Anne — Thu, 06 Dec 2012 06:46:08 +0000

De nacht valt tegenwoordig als een baksteen. Je gaat de winkel in met licht, je komt eruit in het donker. De weg naar mijn huis voert door een park en daar is het nog donkerder. Ik ben zo stom om lopend naar de winkel te gaan omdat ik dan de paraplu mee kan nemen. Loop ik daar in het donker met paraplu zonder sneeuw. Het heeft wel gesneeuwd, maar dat was natte sneeuw, dus het is een soort langlaufen in het donker. Gelukkig is de rest van de wereld liever lui dan moe en doet boodschappen met de auto en de schoolkinderen zijn allang onder de pannen. Ik heb het park voor mij alleen.
Hoor ik ineens vreemd gekraak en geknisper. Een gestalte verdwijnt achter een boom. Het is 5 december, maar Zwarte Piet geloof ik niet en Sinterklaas evenmin. Maak dat de kat wijs. Ik langlauf moedig door, zo van, ik loop hier, ik hoor hier, niemand doet mij wat, zeker geen nachtelijke figuren achter een boom. Ik heb de plu stevig ter hand. In huis mag je geen inbrekers tegen de vlakte slaan, maar volgens mij mag dat buiten wel.
‘Psspsspss.’
Dat klinkt als het lokken van een poes. Ik ben geen poes.
‘Poespoespoespoespoes!’
Een vrouwenstem. O nee hè, het zal mijn hippie toch niet zijn? Heb ik net een week op de hippiepoezen gepast, zijn ze uitgerekend vandaag er vandoor nu de hippies terug zijn uit Parijs.
‘Poespoespoespoes!’
Ik stap de bosjes in. Is het mijn andere buuf en buuf schrikt zich het apezuur van gedaante met wapenstok. Ze laat poezenmand en poezenbrokjes vallen.
‘Ha buuf!’
‘Anne! Wat doe jij hier in het donker?’
Alsof zij er wel in mag en ik niet.
‘Rooie is al een week weg en vannacht gaat het sneeuwen en wij zouden het weekend weg en dus zoek ik hem voor hij helemaal nooit meer thuis komt.’
‘Ik dacht dat ik hem gisteren nog bij ons in de tuin zag, maar misschien was het een van de hippiekatten.’
‘Die hebben toch geen rooie?’
‘Hij vloog er vandoor en ‘s nachts zijn alle katjes grauw. Ik wist niet dat Rooie weg was?’
‘Ik zoek hem de hele week al en kom de gekste mensen tegen.’
‘Dankje.’
Buuf schiet in de lach.
‘Eergisteren klom ik over een hek aan de andere kant van het park, want daar hoorde ik een kat miauwen en ik hoopte dat het Rooie was. Dat hek was echter net wat te hoog en te puntig en ik kwam er niet overheen. Kwamen er een paar van die jonge meiden langs en die zagen mij hangen. Zij giechelen. Ik riep Rooie en psspsspss en daar kwamen die meiden. Zij over dat hek met die korte rokjes en lange benen. Na tien minuten kwamen ze terug met een blazende, bijtende kat, was het een zwarte. En gisteren had ik sjans met een zwerver, compleet met fles wijn, hij lag op een voddige krant op dat bankje even verderop om de bocht. Hij hoorde mij roepen en vooral dat psspsspss. Hij keek op en zei dat hij een rooie kater gezien had, een wilde met een rat in de bek. Die rooit het hier wel, zei hij, ratten zat, en ging verder maffen. Door Rooie zie ik Hoorn van een andere kant, maar nou ben ik wel bang dat hij liever vrij is dan bij mij.’
Ter troost sla ik buuf op de schouders. Ze krijgt prompt de geest.
‘Morgen moet ik op school verschijnen als surprise op het sinterklaasfeest. Ik had nog niks leuks bedacht, want het is voor de groten. Maar nou weet ik het ineens. Ik neem Rooies kattenmand mee en zijn doos met brokken en dan vertel ik van mijn zoektocht in het donker en alle ontmoetingen en ik weet nu ook wat ik uitdeel: chocolademuizen!’
Op wonderlijke wijze is Rooie bij buuf terug. Als dat geen surprise is.

Anne Vellinga, pentekening

Het bericht Kat in het donker verscheen eerst op Anne Vellinga.

Rommelparadijs

Anne — Wed, 05 Dec 2012 08:13:37 +0000

Man weet niet wat hij van Sinterklaas wil hebben.
‘Ik hoef niks’….. ‘Ik heb alles al’…….’Pak jezelf maar in’…..
Ik ga voor een surprise. Te beginnen met een autotochtje, de manier man mee te krijgen, sterker, hij heeft niet eens door dat hij ‘mee’ is. Zet een man achter het stuur en hij heeft niets door. Niemand weet betere de weg dan Man, dus Vrouw vergaapt zich tussen Hensbroek en Heerhugowaard aan alle combinaties der elementen: weidse weilanden, doorweekte boerengrond, kaarsrechte sloten en vaarten, asgrauwe wolken waar maar geen sneeuw uit valt, een verdwaalde streep zonlicht en een brok regenboog. Wij koersen regelrecht af op een wit bord met zwarte letters ‘Gebr. Lekx Rommelparadijs’. Daar moet een surprise voor Man te vinden zijn.
We moeten over een blubberig voetpad langs een levensgrote Jezus zonder handen. Via een rij vergeelde wastafels en nog vergeeldere Wc-potten, komen we bij een open deur. Binnen is het net zo koud als buiten en het waait er ook. Een enkel peertje van 20 watt brandt aan een hoog plafond. Op de tast passeren wij een antiek fornuis. potten, pannen, kannen, fietsen en kolenkitten om via een volgende open deur in een schemergebied te komen volgestouwd met kasten, tafels, stoelen, allemaal kriskras op elkaar gestapeld. Alles staat zo schots en scheef opgetast, dat het geen wonder is dat de Gebr. in geen velden of wegen te bespeuren zijn. Er zijn geen wegen, laat staan velden.
Op zoek naar de uitgang valt je oog op gedeukte koektrommels en zowaar het driepotig tafeltje waar je moeder een moord voor had willen doen als ze er ooit tegenaan was gelopen, gelukkig niet dus. Ook de aspiraties van opa zijn volop aanwezig in de vorm van diverse typemachines met en zonder zwarte kap. Bovenop een stapel kasten staat een spinnewiel gebr. naast een teddybeer zonder oor. Je vraagt je af of de Gebr.’s jongleurs zijn. Alles is nog geprijsd ook. Voor een euro heb je een gebloemd steelpannetje, voor een dubbeltje een gebarsten rozenkopje en voor 50 cent een weckpot vol antieke knopen die oma nog van opa’s broeken en jassen heeft geknipt voor ze afgedragen naar de voddenboer gingen. Je gooit geen goede knopen weg, je weet nooit wanneer ze van pas komen. Nooit dus.
Na de nodige slaloms kom ik zonder surprise voor Man of wie dan ook bij de uitgang. Daar staat Man in het volle daglicht te stralen als een zonnetje, in zijn handen een stapel oranje tegeltjes die hij absoluut niet had willen krijgen, van mij niet, van Sinterklaas niet, van niemand niet. Hij grijnst als een verliefde puber.
‘Hier ga ik iets heel leuks mee doen!’
Hij kijkt erbij of hij uit het paradijs komt. En dat voor een euro.

Het bericht Rommelparadijs verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sinterklaas

Anne — Mon, 09 Apr 2012 08:27:33 +0000

Om met een filosofische vraag in huis te vallen: wat is werkelijkheid? Sinds 3 augustus 2008 weet ik dat niet meer. Die dag kwam mijn moeder bij ons in huis wonen en met haar Lewy Body, de vorm van dementie die bij Parkinson hoort. Tot dan leefde ik in de waan dat mijn werkelijkheid overeenkwam met die van andere mensen. Als mijn man naar de boom in de voortuin keek, dacht ik dat ik dezelfde boom zag, een haagbeuk of beukenhaag, what’s in a name? Dat veranderde toen mijn moeder begon te vertellen wat zij in deze boom zag. Zij zag helemaal geen boom. Of, wel een boom, maar dan als podium van wat zij werkelijk ziet.

Sinds deze gedenkwaardige derde augustus ziet zij jongens in deze boom. Ze hangen aan hun armen, zitten op de takken, klimmen in de stam. Soms komen ze de boom uit en gaan liggen aan de slootkant. Een enkele keer gaan ze de sloot in. Soms tussen de eenden. Die eenden zie ik. Heeft mijn moeder dezelfde blik als Char en Ogilvie? Had ze dit altijd al? Of is het langzamerhand ontstaan? Komt het soms door de ziekte van Parkinson? Door de medicijnen? Wat weten we van medicijnen, van hersenen, van de werkelijkheid?
De afgelopen zestien maanden zijn voor mij een leerschool in een andere werkelijkheid. Aanvankelijk maakte ik scherp onderscheid tussen wat wij allebei zagen en wat zij alleen ziet. Vooral als het beangstigende beelden waren. Marcherende soldaten, geweren, onthoofdingen en bloed. Ik dacht haar gerust te stellen door te zeggen dat ik het niet zag. Ik kon me niet voorstellen, dat dit haar juist beangstigde. Ik kon niet bevatten dat haar werkelijkheid net zo werkelijk is als de mijne. Na zestien maanden begint het tot me door te dringen. Nu ik het eindelijk begin te beseffen, ben ik om. Ik wil er alles van weten. Neem vanochtend, vijf december 2009. Mijn moeder slaapt nog. ,,Goedemorgen Aal.’’
Glimlach verschijnt. ,,Ik weet niet of ik er nog een keer aan begin.’’
Ze heeft gedroomd. Dat dacht ik vroeger ook, maar nu neem ik het serieus.
,,Waar begin je niet meer aan, Aal?’’
Aan haar gezicht zie ik dat ze woorden vist uit een domein net buiten haar bewustzijn.
,,Met een man.’’
Mijn bewustzijn voegt zich erbij. ,,Bedoel je trouwen?’’
Glimlach. ,,Wat anders?’’
Ja, wat anders?
,,Had je een man in gedachten?’’
Grote, veelbetekenende glimlach. ,,Ja.’’
Ze probeert de betreffende man op te duiken. ,,Van gisteren.’’
Deze tijdsaanduiding is het gisteren van haar werkelijkheid. Het kan haar overleden echtgenoot zijn, onze gast op zolder, of Kees, haar schoonzoon of het buurjongetje van 1933.
,,Hij heeft een mooie stem.’’ Dat zei ze toen we gisteren samen naar het Sinterklaasjournaal keken. ,,Die man heeft een mooie stem. Altijd al gehad.’’
En dan flap ik onbezonnen iets doms uit, want dat blijf ik doen. ,,Je bedoelt Sinterklaas toch niet?’’ Haar gezicht krijgt een strenge uitdrukking.
,, En waarom niet!’’

Het bericht Sinterklaas verscheen eerst op Anne Vellinga.