Mijn werkwijze kreeg iets van de zevenvoudige kandelaar; ik was spontaan begonnen en ontdekte al gauw dat elke pagina die ik vooruit ging om een voorgaande vroeg. Vervolgens moest ik het hele verhaal bijwerken omdat er almaar meer draden gesponnen werden. Hoeveel ik ook spon, de rode draad zat er niet bij.

Iedereen die een ijsberg ziet, weet dat het meeste onder de oppervlakte zit. Daar moest ik heen, maar hoe? Wat zat daar? Mijn eerste writersblock was daar en ik had het al zo moeilijk. Ik zat in een leven dat ik weliswaar zelf geschapen had, maar zonder een seconde na te denken. Van het ene moment op het andere was mijn moeder verweesd en wij wonen in een boerderij waar een heel weeshuis in kan. Dus. Van het ene moment op het andere draaiden mijn dagen om haar en de ziekte van Parkinson. Dat had ik niet voorzien.

Na de nodige tijd kregen we hulp en kon ik eindelijk even het huis uit. Fietsend in de wind begon ik te huilen en kon er niet mee ophouden. Tot mijn eigen verbazing. Heel eigenaardig dat je niet door hebt dat je verdriet hebt op het moment dat je erin verdrinkt. Dit was niet zomaar verdriet, dit was rouw om alles wat voorgoed voorbij was. Rouw is wellicht de meest onderschatte en verwaarloosde emotie. En daar, ergens in de wind, tussen neerslachtige wolken, spiegelende sloten en loeiende koeien wist ik dat ik mijn rouw moest gebruiken om door te dringen tot de diepere lagen die nodig zijn voor een roman.
Sophie moest in de rouw.

Sophie rouwt om haar verbroken relatie met Otto, de eeuwige student filosofie, een heerlijk ergerniswekkend personage om het eenzijdige denken aan op te hangen. Daarbij moest er iets nieuws komen. Daar zorgt Mara voor. Om een einde te maken aan haar eindeloos gevraag zegt Sophie dat ze een schrijfhuis zoekt. Deze zoektocht brengt haar naar nieuwe plekken waar de genius loci haar in vermakelijke en deerniswekkende situaties plaatst.

Wat er aan de oppervlakte in mijn leven gebeurt, verwerk ik in columns en blogs, wat er gebeurt in de laag daaronder, verwerk ik in Sophie. Zo ben ik jarenlang in stilte aan het werk met mijn moeder en mijn boek. Doordat ik mijn moeder niet op de goede manier til en draai, begeven mijn rug en schouders het en bezoek ik een osteopaat. Daar schrijf ik een grappig blog over.
En dan gebeurt het onvoorstelbare: de twee werkelijkheden komen bij elkaar dankzij pen en pijn.
Uitgerekend mijn verhaal over de osteopaat drijft boven als een uitgever zoekt naar ervaringen bij een fysiotherapeut. De uitgeefster vindt mijn blog zo lezenswaardig dat ze vraagt of ik ook boeken schrijf…

De bekroning is mijn romandebuut Sophie ~ Genius Loci bij Uitgeverij Bagage en als kers op de taart is mijn moeder aanwezig bij de presentatie. Als ik haar de volgende ochtend haar medicatie geef, fluistert ze ‘Sophie…’

N.B. Je ontvangt nu 10% korting op Sophie – Genius Loci als je de kortingscode ‘Zomer2016’ gebruikt op www.uitgeverijbagage.nl

wordt vervolgd

Het bericht Inspiratie – Sophie (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Hallo Frau Fellinka!’
‘Ken u mij?’
‘Aber selbstverständlich! Uw boek is besproken in de krant en toen wij lazen dat onze garage erin speelt, heeft mijn vrouw het boek gekocht in het Fremdverkehrsambt.’

Daar sta je mooi in je hemd als Baron van Münchhausen. Ik gebruik graag bestaande locaties in mijn boeken, verzin ze zelf maar eens en als ik het toneel eenmaal heb, komt de rest vanzelf. Mijn boek is gelukkig nog niet vertaald, dus weet Heser niet wat zich er afspeelt.
‘Het klopt precies!’
‘Wat?’
‘Wat u over ons schrijft. Dat wij zo’n jong meisje de stuipen op het lijf jagen, maar daarna komt het allemaal goed. Alleen de namen kloppen niet. Dat hebt u zeker gedaan voor de privacy, maar wij weten wie wie is! Heel goed getroffen! En u hebt geen Suzuki, maar als u die had, was het allemaal zeker zo gegaan!’
Mijn glimlach groeit mijn gezicht af.
‘Maar kon u het Nederlands lezen?’
‘Mijn vrouw heeft ons verhaal op de computer gezet en daar de vertaalmachine op.’
‘Dan had ze beter het e-book kunnen kopen, maar nu kan ik het signeren en dan zet ik er iets leuks bij.’
‘Aber nicht jetzt! Waarmee kan ik u helpen?’

Kees doet er even niet toe en maakt hij van de gelegenheid gebruik de nieuwe wagens binnen te bekijken. Ik ben de aangewezen man om het verdwenen lampje te wijzen. Heser glimlacht en pakt zijn mobieltje erbij. Daarop verschijnt een dashboard vol brandende lampjes.
‘Welke is het?’
Wijs het goede lampje maar eens aan. Daar hadden wij ooit een tv programma van. Dan zagen mensen honderd voeten zonder lijf en wisten precies van wie die voeten waren en dan wonnen ze nog niets.
‘Ik weet het niet.’
‘U woont toch op de berg!?’
Alsof je dan alles weet.
‘Brandde het lampje toen u de berg afging?’
‘Ja.’
‘En doofde het toen u vlak reed?’
Nu is hij precies mijn huisarts. Zijn open vragen weet ik ook nooit te beantwoorden of veel te uitvoerig. Ik scoor beter op ja/nee vragen, dan heb ik de helft goed.
‘Ja.’
‘Dan weet ik het wel.’
Hij wijst een lampje aan op zijn mobiel. Hij weet het.

‘Rijd u de auto maar even naar binnen, dan onderzoeken wij hem meteen.’
‘Als u dat eens deed?’
Dat doet hij. Precies op een paar dunne lijnen rond ijzeren palen die in de grond verstopt zitten en omhoog komen zodra Heser is uitgestapt en op een knop drukt. De auto gaat de lucht in, tot ooghoogte. Heser haalt een lange, dunne pen uit zijn broekzak. Het is een zaklamp met fel licht, waarmee hij in de wielen schijnt.
‘De achterste remschijven moeten vervangen worden.’
Wat moet, moet.
‘Er is ook iets met uw katalysator. Die is aan elkaar geplakt met kauwgum! Zeer slecht, zeer Hollands.’
Kortom, de auto gaat nu sehr gründlich repariert worden. Heser gaat het materiaal bestellen en morgen kan de auto om 4 uur gehaald worden. Als hij het juiste materiaal binnenkrijgt.

Eerst Kees maar eens uit de nieuwste Volkswagen plukken, saampjes naar de winkel lopen en dan met boodschappen de berg op.

Het bericht Schrijfretraite in Duitsland – lampje (6) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Marijke Hulst: Over de debuutroman van Anne Vellinga : Sophie – Genius Loci (316 blz.)

Het hoodfpersonage in Vellinga’s debuutroman is columniste Sophie. Zij woont samen met Otto die filosofie studeert. Het boek verhaalt over de breuk van hun liefdesrelatie, een universeel thema geplaatst in de context van de persoonlijkheidsontwikkeling van Sophie.
Wanneer Otto onverwacht hun langdurige relatie verbreekt, valt de bodem weg onder Sophie’s bestaan.
Sophie doorloopt de verschillende stadia van rouw. Wanhoop, (verlies van inspiratie en controle), machteloosheid ( onmacht om de scherven van de breuk te lijmen), verdriet ( gemis van de geliefde) hoop ( de hoop op hereniging die niet ingelost wordt) en uiteindelijk het onvermijdelijke en snijdende inzicht van de onherroepelijkheid van de breuk.
De spanningsboog is mooi opgebouwd en bereikt wat mij betreft een hoogtepunt wanneer Otto het contact met Sophie op digitale wijze hervat en Sophie een sprankje hoop krijgt op verzoening.

Omdat dit proces van liefdesverdriet openhartig en oprecht en met reflectie wordt beschreven, word je als lezer de roman ingezogen. Haar stijl verleidt en helpt daar dus een handje bij. Vellinga rijgt op onnadrukkelijke en speelse wijze mooie woorden en zinnen aan elkaar.

Wanneer het definitieve einde tot in alle poriën van ons hoofdpersonage is doorgedrongen, vermant zij zich en richt zich op haar eigen toekomstdroom: het schrijven van een roman.
Zij gaat daarvoor op zoek naar de ‘juiste’ plek de ‘Genius Loci’ een begrip dat ook binnen de verhouding met Otto een belangrijke rol speelt.
Deze zoektocht voert haar naar het Fichtelgebergte in Duitsland waar zij de eigenaar van haar mogelijk toekomstige huis hoopt te treffen. Deze reis zal een louteringsproces blijken.
Door de flashbacks uit haar jeugd in dit deel van het verhaal vallen de puzzelstukjes mooi op hun plaats.
Een belangrijk psychologisch inzicht, namelijk dat wij binnen onze eerste liefdesverhouding geconfronteerd worden met de relationele patronen uit onze jeugd, is hier op meesterlijke wijze literair vorm gegeven.
Daarom zou ik dit een belangrijk boek willen noemen : een moderne ‘Bildungsroman’.
Ik geef deze debuutroman als beoordeling 5 sterren.
Pluspunten: Goede verhaallijn, meeslepend verhaal, spannend, sterke psychologische roman

Het bericht Sophie door de ogen van Marijke Hulst verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sophie Genius Loci – Jezelf terugvinden, hoe en waar ?
4 december 2013

Een heel mooi verhaal waarin je mee op reis gaat in de belevingen van de hoofdpersoon, Sophie.
Omdat het heel nauw komt dat je elk woord in je opneemt om het verhaal goed tot zijn recht te kunnen laten komen, is het absoluut geen boek om even tussendoor te lezen.
Het is een boek dat het verdient om in alle rust gelezen te worden. Je wilt tenslotte niets missen van de gedachtegang van Sophie. Ze springt vaak in tijd terug met haar innerlijke zoektocht.
Het werkt niet storend tijdens het lezen, maar verklaart veel.

De sierlijke manier van schrijven, beschrijven en omschrijven van alles is heerlijk om te lezen.
Je ziet alles voor je ogen gebeuren wanneer je leest hoe Sophie bedenkt hoe haar omgeving er uit moet zien als ze een boek gaat schrijven:

‘Ik zie wat mij ontbreekt. Een wit boerderijtje met rieten kap en blauwe luiken. Een eiken tafel achter een roederaam, met uitzicht op een bloeiende tuin vol vlinders en vogels, kippen en konijnen, een vijver met vissen en waterlelies, een bankje onder een overhangende treurwilg.’
en:
‘Voldoende rust. Een hond, erop uit, samen. Thuiskomen. Kachel aan, een houtkachel met vlammen, kopje koffie, hond aan mijn voeten, bloemen uit eigen tuin in de vaas, appels van eigen boom op de schaal. Blik op oneindig en schrijven maar, een heel boek.’

Wanneer Otto, waar ze al jaren mee samenwoont de relatie verbreekt, denkt ze steeds meer aan hun verhouding en hoe zij daar in stond ten opzichte van hem en andersom.

Ook hoe de auteur de naam van een voormalig vriendin van Otto schrijft, is prachtig: Laaaaaura !
Je hoort het haar zeggen, smalend !
Heel mooi om te lezen vond ik ook de stukjes waar het over de hond van Sophie, als kind ging.

Er zitten hilarische beschrijvingen tussen. Sophie opent de deur van de ouderlijke slaapkamer:
‘Mijn vader was misvormd. Er hing een bot uit zijn lijf, even dacht ik nog dat het een kluif van Finsjie was, maar toen mijn vader zich oprichtte om de deken te pakken , zag ik dat het vastzat aan mijn vader, het wanstaltige bot wees naar zijn navel.’

De laatste hoofdstukken had ik een brok in mijn keel. Ik was trots op Sophie, het was net of ik haar persoonlijke kende, zo was ik in het verhaal getrokken.

Ik kan wel door blijven gaan met opnoemen wat ik allemaal mooi vond, maar lees gewoon dit ontroerende, mooie, grensoverschrijdende boek ! Neem er zeker de tijd voor, je krijgt er zoveel voor terug !

Ik waardeer dit boek met 5/5 sterren.
Pluspunten: Fantasierijk, Goede verhaallijn, Meeslepend verhaal

Eva Terra Incognita – Een spannende, psychologische roman voorzien van de nodige humor
19 januari 2015

Anne Vellinga heeft de reis van Eva naar haar ‘Terra Incognita’ heel beeldend beschreven.
De nodige humor ontbreekt niet en is goed gedoseerd in deze geloofwaardige psychologische roman. Het zou in werkelijkheid kunnen gebeuren, denk ik.

De betekenis van Terra Incognita, wanneer het over Afrika gaat in dit boek; het zwarte continent, waarbij zwart voor onbekend staat. De onbekende plaats.
Zo nu en dan kom je een aantal b’s tegen in het verhaal; boos, bedroefd, bang, blij, besodemieterd, bedonderd en beduveld. Dat geeft goed weer hoe Eva zich voelt op deze voor haar zo belangrijke reis.
Het geeft ook weer hoe de lezer zich voelt op sommige passages. De sfeer in het verhaal wisselt van vrolijk naar onheilspellend maar dat is door de prettige schrijfstijl niet hinderlijk. Het boek leest als een trein!

Een spannende roman die de innerlijke groei beschrijft van Eva. Een groei waar Eva zelf verbaasd over is. Ze is daadwerkelijk voor zichzelf belangrijke dingen gaan doen en is verrast dat ze deze beslissingen genomen heeft.
‘Alles wat ik gebouwd heb, was een bouwsteen voor mijn zelfvertrouwen. In wezen doet het er niet toe wat andermans daden en motieven zijn, het gaat om die van mijzelf. Het is mijn leven. Hoe kort, lang, donker, licht, arm of rijk ook. Het maakt niet uit zolang ik leef zoals ik zelf wil.’

Een grensoverschrijdende, spannende, psychologische roman voorzien van de nodige humor.
Ik heb het boek graag gelezen en waardeer het met 5/5 sterren.
Pluspunten: Fantasierijk, Goede verhaallijn, Meeslepend verhaal, veel diepgang

http://www.miekeschepens.nl

Het bericht Sophie en Eva door de ogen van Mieke Schepens verscheen eerst op Anne Vellinga.

Beleef het mee, vanmiddag life met Leo Willemse op Radio Amsterdam FM

http://www.amsterdamfm.nl

pagina:  www.amsterdamfm.nl/kunst-cultuur-op-vrijdag-11-april/

Het bericht Op de radio met Leo Willemse verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn vriendin is niet echt van het kranten lezen, zij is kunstenaar en meer van kleur dan van tekst.
Superlief dat ze toch dat stukje van vorige week heeft weten op te snorren tussen alle papierbergen die de brievenbus inkomen en de krantenbak uitpuilen.

Nu nog even op facebook kijken.
Een Persoonlijk Bericht van Het Hoornse Boek&Bal, originele naam, Boek&Bal, typisch Hoorns.

Goedemorgen Anne,

vanmorgen heb ik het stuk in het NHD gelezen! Ik is Miranda Rood van Bibliotheek Hoorn. Wil je een keer komen vertellen/voorlezen in ons Leescafé in de Centrale Bibliotheek? Mijn e-mailadres is: mrood@bibliotheekhoorn.nl.

Vriendelijke groet, Miranda

Huh? Sta ik er vandaag alweer in?
En mag ik op de bibliotheek komen vertellen en voorlezen?
Wat goed!
Snel de krant kopen!

En jawel.
Daar staat ze.
De debutant met genoeg ervaring voor een boek.
Ik…

Het bericht Publieke vrouw verscheen eerst op Anne Vellinga.