Sophie is een columniste die haar relatie met Otto na tien jaar plotsklaps verbroken ziet worden. Otto de man die haar overrompelde met filosofische beschouwingen. Otto die maar niet af kon studeren. Otto die haar in zijn greep hield. Ze was gek op hem maar zag het beklemmende niet.

In prachtige taal schetst Anne Vellinga de moeizame verhouding tussen de twee. De aantrekking en de afstoting. Hoe ze elkaar tegen kwamen en hoe hun relatie zich ontwikkelde. Tot aan het onvermijdelijke einde. Een einde dat Sophie zelf nog onder ogen moet gaan zien.
Moeiteloos schakelt de schrijfster van het heden naar het verleden en terug. Als Sophie na de breuk met Otto haar leven opnieuw vorm probeert te geven, ben je als lezer constant in haar nabijheid. Je trekt met haar op. Je bent erbij. Fascinerend hoe Anne Vellinga dat gevoel weet op te roepen.
Geleidelijk kom je erachter hoe Sophie de vrouw geworden is die ze nu is. Op de scheidslijn van haar leven. Otto loslaten en een nieuwe toekomst opbouwen.
De intensiteit neemt toe als Sophie naar het Fichtelgebergte vertrekt. Ze heeft haar oog in Nederland op een boerderijtje laten vallen en de eigenaar daarvan zit in Duitsland.
Ze wil hem overhalen om het vervallen oude pand aan haar te verkopen. Als ze uiteindelijk de man, Willem genaamd, ontmoet, wordt het verhaal rauw en pijnlijk maar ook ontroerend en ontzettend mooi.

Anne Vellinga heeft met Sophie Genius Loci een indringend boek geschreven. Over liefde, over verdriet, over loslaten en opnieuw beginnen. Het is een authentiek, prachtig en totaal overtuigend debuut.

De volgende verrassing is de link naar de website van Mies Huibers, net even anders dan anders:

www.mieshuibers.nl

Waargebeurd verzonnen

Recensies voor Hebban: https://www.hebban.nl/!/mieshuib#offset_0

Het bericht Mies Huibers over mijn Sophie verscheen eerst op Anne Vellinga.

Tot mijn verbazing val ik meteen in slaap en word klaarhelder wakker vol inspiratie. Het is pas vier uur en Kees slaapt nog diep. Ik ga schrijven! Ik sluip de trap af naar de Wintergarten. Het ochtendlicht komt net over de berg gekropen. En dan zie ik hem. De jonge vos. En hij ziet mij.

ik blijf staan, hij blijft staan
ik kruip voorwaarts, hij sluipt voorwaarts
zijn neus tegen het glas, mijn neus tegen het glas
zijn oog in het mijne, mijn oog in het zijne

niets anders bestaat
de vos en de vrouw
verzonken
onschuld
zoekt vos
vogelvoer
vrouw
camera

Alles valt samen.
Hier. Nu. Ooit. Altijd.
Mijn eerste roman, Sophie Genius Loci.

Sophie moet de sprong maken van buiten naar binnen.
Ze denkt dat ze een huis zoekt. Zonder weet zoekt ze haar innerlijke man.
Haar Vision Quest voert haar naar de stervende man, Willem, van wie ik al schrijvend steeds meer ging houden.
Zijn vriend was de vos, de ‘Allesfresser’ die zijn rotzooi composteert.
Ik dacht dat ik het verzon.

En hier zit ik in de dagenraad en zie de vos, een hele jonge…

wordt vervolgd…

Het bericht Schrijfretraite op een berg – nachtelijke ontmoeting (12) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn aanstaande proeflezer doet zelf open. Hij hoeft niet in bed. Hij is gewoon toe aan wat rust. Het is een beetje druk op school. Met steeds minder mensen steeds meer doen. Je kent het wel.
Hij duwt me resoluut de woonkamer in. Ik sta oog in oog met de imponerende boekenkast uit mijn roman, de boekenkast van Otto, wandvullend van vloer tot plafond. Het moment dat ik de boekenkast gematerialiseerd zie in de huiskamer van de Neerlandicus die mijn manuscript als allereerste buitenstaander zal lezen en beoordelen, breekt het zweet me uit. Ik heb spijt dat ik Otto met zijn wereldomspannende boekengeleerdheid wel heel erg Asperger gemaakt heb. Ik had hem beter zo kunnen neerzetten dat een uitgeputte Neerlandicus er moed uit had kunnen putten.

Tot mijn tweede schrik dient de volgende overeenkomst zich ook nog aan. De Neerlandicus loopt precies als Otto naar zijn immense boekenkast, pakt er een boek uit, slaat het open en begint eruit te citeren. Het enige verschilletje is dat de Neerlandicus het boek willekeurig openslaat en Otto doet dat bij de vloeitjes die hij zorgvuldig tussen de pagina’s geplaatst heeft.
Otto komt op de proppen met het Hooglied. En de Neerlandicus?

,,Dit is Brusselmans op zijn hoogtepunt.’’
Hij kijkt me aan met twinkelende ogen die herkenning zoeken in mijn ogen. Helaas. Zo veel als ik ooit las, zo veel schrijf ik nu. Vaag herinner ik me een tv optreden van Brusselmans, waarin het slierterige zwarte haar in zijn gezicht viel. Zijn hoekige gebaren om die slierten uit zijn gezicht te houden, leidden me af van de inhoud van het literaire gesprek.
De Neerlandicus klapt Brusselmans dicht.
,,Zijn eerste boeken waren een openbaring, maar dit heb ik na 30 pagina’s weggelegd.’’

Hij pakt een volgend boek. Tirza.
Tirza heb ik toevallig gelezen en ik vond het vreselijk. Dat kan komen omdat ik de man op wie het hoofdpersonage geënt is, meen te herkennen en hem weliswaar kwalijke eigenschappen toeken, gedoe met kamerbewoners en ongezonde seksuele uitspattingen, maar moord? Zijn eigen dochter? En dan die idiote woestijntrip. Bedacht en gezocht, wat op zich wel weer strookt met de hoofdpersoon zoals ik die ken.

De Neerlandicus neemt niet de moeite Tirza te openen. Hij tikt er bijna driftig op met zijn wijsvinger.
,,Dit moet het beste boek van Grunberg zijn, maar na 23 pagina’s wist ik al wat er ging komen.’’
In rap tempo volgen Mulisch en Vestdijk, Palmen en Nabokov, Strindberg en indrukwekkende namen waar ik nooit van gehoord heb.
Mijn manuscript begint zwaar te wegen. Ik leg het op tafel.
De Neerlandicus kijkt naar de stapel papier.
,,Dat is wel erg dik… Het vorige manuscript dat ik las, was van een vriend. Ik heb het weggelegd bij pagina 80, ik stop tegenwoordig als het me verveelt. Misschien haal ik bij jou pagina 30 niet eens.’’

Een paar weken later kan ik mijn manuscript ophalen. De Neerlandicus opent de deur. Hij ziet er beter uit dan de vorige keer. Het boekenkastritueel herhaalt zich. Ditmaal haalt hij er een filosofisch boekje uit.
,,Ken je dit?’’
Dat krijg je met een filosoof als personage in je boek. Zit ik straks bij DWDD moet ik Heracleitos en Heidegger verklaren.
,,Ik heb niet alle filosofen gelezen.’’
Hij schatert het uit.
,,Die is goed! Ik heb ook niet alle literatuur gelezen.’’
Ik kijk naar de 40 meter literatuur waaruit hij moeiteloos citeert.
,,Weet je Anne, ik ben er klaar mee. Al die malende gedachten en zeurende beschrijvingen. Weet je wat ik nu goed vind? Carmiggelt. Die heeft rake observaties en schrijft lekker kort. En Piet Paaltjes, nog raker en nog korter. Gedichten. Erg goed.’’
Er valt stilte, een hele diepe, waarin ik vrees voor mijn dikke pil.

,,Anne, je hebt een heel eigen aanpak en daar moest ik even aan wennen, maar na bladzijde 50 zat ik er helemaal in en heb het in één ruk uitgelezen. Je schrijft vlot en makkelijk, maar hoe je die Otto neerzet! Zo’n man die samenvalt met zijn boekenkennis, zo’n man met zijn hart op het rangeerterrein. Ik was ineens blij dat ik even uitgerangeerd ben…”
Hij pakt de stapel vellen van tafel, houdt ze voor zijn borst en kijkt me aan als een vader zijn kind.
,,Jij wordt nog wel ontdekt.’’

Een paar maanden later blijkt dit een profetische uitspraak.
Totaal onverwacht krijg ik een mailtje van een jonge uitgeverij, Bagage. Ik staar minstens een kwartier naar de afzender, voor ik het mailtje open. Mijn blog is opgevallen! Of ik toevallig ook een boek op de plank heb.
Dat heb ik.
Uitgeverij Bagage heeft nu twee romans van mij uitgegeven, Sophie – Genius Loci en Eva – Terra Incognita.
Ik werk aan mijn derde, Iris – Axis Mundi.

Het heel verdrietige is dat mijn eerste proeflezer nooit meer zal proeflezen, zijn boek is gesloten, voorgoed.

Het bericht Eerste proeflezer verscheen eerst op Anne Vellinga.

Anders wordt het als je een promotietour doet langs alle boekhandels van Stumpel, van Hoorn naar Heerhugowaard, Enkhuizen, Medemblik, Heemskerk, Krommenie en aanstaande vrijdag Almere. Ik zou mezelf en mijn uitgever in de vingers snijden als er een onvertogen woord uitkomt over onze broodheren. Dat de kaarten zo liggen, onthult Eva mij op mijn weg door Terra Incognita, mijn signeertocht.

Signeren moet je leren. Met vallen en opstaan. Alleen al je handtekening en wat je erin zet…

Als beginnend schrijver ben je onbekend en dat maakt onbemind. Kom maar eens in een boekwinkel te liggen! Een van mijn enthousiaste fans uit Den Haag ging bijvoorbeeld naar Boekhandel Paagman die befaamd staat om zijn assortiment. Als je een boek wilt vinden, ga je naar Paagman, die is zo groot, heeft zoveel plek, die heeft (bijna) alles.
Mijn fan gaat naar Paagman maar ziet Eva Terra Incognita nergens. Ze vraagt ernaar. De boekhandelaar neemt de tijd en zoekt Eva in zijn computer. Daar is ze. Het is literatuur, maarrr… uitgegeven  door een kleine uitgeverij. Paagman koopt alleen boeken in van De Grote Uitgeverijen. Voor Terra Incognita moet je niet bij Paagman wezen. Of juist wel!
Als mijn Haagse fans nu eens massaal Eva gaan bestellen bij Paagman? Stuur de boekwinkel aan!
Het is de lezer waar het om draait.
Elke boekwinkel in Nederland en België heeft Eva binnen een dag, zonder verzendkosten. Het zou toch fantastisch zijn als de boekhandelaar de weg vindt naar Terra Incognita.

Ik ben fan van de boekwinkel. Boekhandels zijn de meest laagdrempelige cultuuroases en die moeten we koesteren, net als al die zaakjes die hart voor hun product hebben.
Ik koester Boekhandel Stumpel als een konijn in de hoed.
Zij hebben acht filialen, verspreid door Noord Holland en alle acht hebben Eva op tafel. Dit heeft inmiddels zo’n stormloop aan verkoop gegenereerd, dat Eva binnenkwam op nummer 6 van hun boeken Toptien. Een week later, NU, staat Eva op TWEE. Dankzij mijn lezers, dankzij jullie. Jullie kunnen bij mij een potje breken en een steekje laten vallen en Boekhandel Stumpel ook.

En dat gebeurt…

wordt vervolgd…

Het bericht Signeren – moet je leren (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik ben niet van het feestjes geven. Op mijn verjaardag ga ik altijd weg naar een plek die mij aanspreekt. Daar zuig ik mij vol met wind en zon en regen en gras en bomen en vogels, wat zich ook maar voordoet.
Dat gaat nu allemaal veranderen, te beginnen 3 december.
Die salades moeten wel lukken en lekker zijn en snel klaar, want wanneer moet ik ze maken? Ik houd van verse groene sla, maar dat is verlept als ik het vooraf maak.

Zo zijn er meer eigenaardige dingen die mijn dagen vullen. Mijn moeder heeft ineens een raar plekje op de tong. De huisarts weet niet wat het is, dus moet ze dinsdag 3 december naar de kaakchirurg. Dat gaat niet door, want wij laten haar de hele dag slapen en geven haar dan Exelon en zetten haar in de rolstoel en dan gaat ze mee naar Stumpel waar de Hoornse presentatie is met de burgemeester erbij.
Maar dat plekje is een rot plek en weerhoudt haar te eten. Dus duik ik de boeken in, niet de kookboeken, die liggen rechts, maar de geneesboeken, de kruidenboeken, de wonderboeken, die liggen links. Daarin staat niets over zo’n plekje. Dus volg ik de oude Berbermethode. Alles kan genezen met slechts drie dingen.
Zout als er geesten door je kop dwalen. Zout heeft mijn moeder onder haar kussen en met dit zout eronder heeft ze geen enge hallucinaties meer.
Olijfolie. Dit kan overal op wat droog en schilferig en ruw en open is. Mijn moeder glimt als een olijf.
Honing. Dit kan overal op en het kan ingenomen worden. De ideale combi voor de zere tong.
Maar voor je zo’n simpel recept uit een levende Berber getrokken hebt. Voor je een Berber gevonden hebt in Hoorn!

Dan moet het ook nog speciale honing zijn, van onbedorven bijen die vliegen op onbespoten tijm in de Provence.
Dan ben je zo weer drie dagen verder. Maar dan heb je ook wat en belangrijker, mijn moedertje vindt het nog lekker ook.

Dan heb je nog de fanmail. Daarmee voedt de debutant zich van top tot teen en lucht het hart en de ziel – tussen de 100 en 200 mailtjes en berichtjes per dag. Een must in debutantentijd. Een zegen.

Dan stond er afgelopen zondag een stukje van mij in de krant, blijkens de mensen die mij aanhouden op straat, in de winkel en zelfs aan de deur.
‘Jij stond in de krant!’ zei de postbode daarnet.
Ik ben benieuwd wat hij van mijn debuut vindt, want hij is nogal een man met een mening.
‘Dat was zeker een oude foto? Toen je nog een stuk jonger was? Je haar zat ook niet zo slap en lijzig, het was veel korter.’

Kortom.  Moet ik nu ook nog naar de kapper?

Het bericht Debuteren verscheen eerst op Anne Vellinga.

Tijdens het schrijven van Sophie – Genius Loci, gebeurde er van alles in mijn boek, of liever, op specifieke plekken, bestaande plekken, Amsterdam, Nijmegen, de Betuwe, het Fichtelgebergte. Dat komt omdat ik die plekken ken als mijn broekzak.

Nijmegen een grensstad met bergen en dalen rondom, de Betuwe een vruchtbaar oord met boomgaarden, Amsterdam een wereldstad waar je moet uitkijken. Dat weet iedereen. Wat je er gaat beleven wanneer je Sophie bent en je vrijer er vandoor is, nou, dat weet je dus niet. Daar kom je achter als je dat boek schrijft, of liever, als het onder je handen aan het gebeuren is.

Dat Nijmegen een grensstad is, wist ik voordat Sophie eraan te pas kwam. Ik heb er gewoond en op de fiets was ik in een wip in het Reichswald.
Schrijvend verzeil je in een ander gebied en kom je erachter dat het verder gaat. Vaag in je bewustzijn duiken de Romeinen op en je herinnert je nog vager dat zij de Alpen over trokken, geen berg ging te hoog, ze gingen maar door, tot Nijmegen, daar bleven ze steken.
Hetzelfde met de IJstijd. Komen die blokken ijs vanuit het hoge noorden naar het zuiden aangegleden, dwars over Denemarken, Drenthe en de rest, en waar blijven ze steken? Jawel, bij Nijmegen. Met achterlating van de Duivelsberg, de Zeven Heuvelen en meer.
Dat komt niet terecht in het boek, maar wel grenservaringen, de grens van geboorte en dood, die grens ervaart Sophie in Nijmegen.

Een andere plek in het boek is de Betuwe. Daar gaat Sophie heen om de vrucht te vinden die ze vermoedt, maar niet weet.

Dan trekt het ruige Fichtelgebergte met zijn enorme gesteenten aan haar. Daar wordt zij uitgedaagd tot op het bot.

Dat leg ik in het boek niet uit, want ik kwam er pas achter toen het boek af was. Tot mijn eigen verbazing word ik op een ochtend wakker en zie het. Hoe de locaties precies kloppen bij wat er gebeurt. Een wow-gevoel zonder weerga.
Kom je thuis uit wonderbaarlijke dromen, word je wakker met een kikker in je keel. Is het ineens de lucht…

Morgen verder

Het bericht Lucht -1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Dag Anne, via je columns ben ik jou op het spoor gekomen….ook je blogs spreken mij erg aan: ze zijn goed geschreven, inhoudelijk interessant en bevatten vaak een toetsje humor… Uit de informatie op je website begrijp ik dat je inmiddels ook enkele romans hebt geschreven dan wel aan het schrijven bent. Wanneer dit juist is, zou ik graag hierover contact met je hebben en een manuscript (in wording?) willen lezen.’

Bonkbonk doet mijn hart. 26 juni. Twee weken geleden. Een eeuwigheid. Gisteren lijkt alweer ver heen.
Elf uur, Geldermalsen, het terras van Le Mélangeur. Aan een wiebelend tafeltje dat werkelijk alle aandacht vraagt om de koffie er niet overheen te laten vliegen. De uitgeefster wenkt een uitbaatster dat er iets moet komen vanwege het wiebeltafeltje.
Kijk, dat is wat ik nodig heb. Iemand die weet hoe je iets aanpakt en meteen regelt.
De uitbaatster roept over haar schouder dat ze eraan komt met de vlaai. Ik zie die vlaai onder de wiebelpoot verdwijnen en dat vliegt mijn mond uit. Op het meest gedenkwaardige moment van mijn leven en dat van mijn lezers, zie ik een vlaai onder een tafelpoot.
Zij ziet hem ook! Ze ziet meer. Ze ziet het verband met hoe ik kijkt, schrijf, ben. Dat spreekt haar aan en ze gaat de lezers zoeken die bij mij horen en bij Sophie.
Ik ben verkocht.

Maar.
Op grond van mijn blog had ze wel een andere eerste pagina verwacht.
Pagina 1 is wennen. Is wroeten. Is erin komen.
Dat kan kloppen, want ja, dat manuscript is van voor mijn blog en dat ik nou met de deur in huis val, komt door jullie, mijn grote geluk! Zonder jullie was Sophie daar maar blijven liggen aan de kant van de weg.
Mijn huiswerk is nu dat ik die eerste pagina zo krijg dat het vanaf de eerste zin instappen en wegwezen is.

Het zou het motto van mijn uitgever kunnen zijn.
Of ik de naam in dit prille stadium al mag prijsgeven weet ik niet.
Dat is ook even wennen. Dat je ineens samen een kind hebt.

Het bericht Vondeling verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Op zoek naar een uitgever verscheen eerst op Anne Vellinga.