wellplate Archieven - Anne Vellinga

Laatste Wellplate

Anne — Sat, 23 Jun 2012 06:37:18 +0000

De laatste dag van de Wellplate week word ik wakker om halfvijf in de vroege ochtend met knallende hoofdpijn. Dit klopt niet, want gisteren was ik heel energiek en ik zou vanochtend, na een hele nacht slaap en voldoende water zo fris als een hoentje moeten zijn, met 100% energie. Als ik me beroerd voel in mijn bed, ga ik eruit en neem een douche. Daarna ben ik in staat verder te slapen. Ditmaal niet. Mijn hoofd bonkt, mijn lever doet pijn. Wat heb ik? Een beerput in de lever? Hoe kan dat ineens? Ik heb gisteren zo’n goede dag gehad na de Wellplate. Ik kreeg onverwacht bezoek van een vriendin van tien jaar geleden, uit Amsterdam, ja iedereen weet mij ineens te vinden en komt gezellig langs. Die vriendin is 15 jaar jonger, moet kunnen. Na een intens gesprek van een paar uur over Agamemnoon en Proserpina en hun dromen, haar specialiteit, werd zij bleek van vermoeidheid, stopte ik haar in een van de bedden van een van de leegstaande gastenamers en ging eens heerlijk koken, waar ik anders vaak te moe van ben. Dan moet ik eerst een koffie om mezelf op de been te helpen. Ik heb gisteren de hele dag niet naar koffie getaald.
Boink. De gedachte aan koffie is raak. Ik ben niet beroerd van de Wellplate, ja indirect, ik ben beroerd door gebrek aan cafeine. Ik heb een cafeineverslaving. Shit! Wat moet ik nu om kwart voor vijf in de vroege ochtend met een cafeineverslaving en koppijn en beroerd terwijl ik testpersoon ben voor Heike. Zo klopt er niks van mijn bevindingen. Hoe word ik weer normaal? In mijn oude toestand, die van voor de Wellplate. Koffie! Ik schaam me diep, maar wie A zegt moet B zeggen, alles moet eerlijk – dus ja, om tien voor vijf zit ik aan de koffie in een slapend huis. Ik knap op. Een bewijs dat het cafeinetekort was die de hoofdpijn veroorzaakte. Beschaamd zoek ik mijn bed weer op en val gelijk in slaap. Ik droom surrealistisch ofwel idioot. Ook maar opschrijven, ik ben nu toch een open boek.

Lukkie, mijn kat die muizen vangt en eet, ratten en mollen vangt en doodt maar niet eet, staat aan de rand van een smalle sloot en zwaait zijn staart. Hij loert op een grijze rat aan de overkant. Een sprong en tjsakka, heeft hij de rat bij zijn nek. Hij springt terug en loopt van mij af langs de sloot met de rat in de bek. De rat krimpt tot muisformaat. Ik herinner me dat ik alles precies moet waarnemen, loop mijn zwarte kat achterna en aai zijn kop waar de rat nog uithangt. Zijn zwarte vacht verandert in koperrood, zijn snuit verlengt tot de snuit van een hond die ik als kind had, een Ierse Setter, ook een jager. Dat was een vrouwtje. Ze tilt haar rechtervoorpoot op ten teken dat ze een prooi ziet, een wezel, slank en bruin en glanzend. Rat en muis zijn verdwenen. De twee koperkleurige dieren reiken hun kop naar elkaar en beginnen elkaars kop te likken.

De wekker gaat, ik ben wakker, zonder hoofdpijn en vertel mijn droom aan Kees, mijn man, die het een rare droom vindt. Dromen zijn raar, althans bij dag(on)bewustzijn. Ik heb in mijn leven wisselende droomperioden gehad en heb ontdekt dat ik veel en bewust droom in perioden dat mijn psyche overbelast is. In de zwaarste periode van mijn leven droomde ik zo intens en veelzeggend dat ik dit uitwerkte in gedichten en pentekeningen die samen een queeste vormen ‘Reis door de Nacht’ (unpublished, natuurlijk).
De droom reinigt de psyche, zoals die Wellplate mijn lichaam reinigt. Denk ik op zijn Jan Boerenfluitjes.

Om half elf ben ik weer in Amarant. Het is onderhand routine. Uitkleden, insmeren, insealen, liggen, drinken door een rietje, zweten als een otter en drie kwartier later opstaan, afwikkelen, douchen, aankleden en superfit naar huis.
Ditmaal blijft het daar niet bij. Heike vraagt, kijkt, onderzoekt, meet wat er veranderd is en noteert dit ook nog. O jee!
De conclusie.
Eerst alles wat iedereen al weet die mijn blog leest. Ik geef haar mijn visitekaartje, kan zij het ook lezen, weer een lezer erbij. Welkom Heike! Je kunt onderaan reageren als het niet klopt.
Vervolgens gaat Heike systematisch na hoe het met me is en wat er eventueel veranderd is. Dat is meer dan ik al dacht.
– Dat ik een hele dag niet naar koffie taalde, geeft aan dat ik meer energie had/heb.
– Mijn totale huid (kilometers) is egaler, gladder, steviger en compacter.
– Mijn gezicht is beter doorbloed, bijna stralend, wallen verminderd, lijntjes verfijnd, couperoseplekjes minder, geen vlekken, terwijl het gezicht niet ingeseald en ingesmeerd was.
– Bizonbult(je) is er nog, maar het zware gevoel dat er altijd zit, is minder.
– Ik heb weer snot, en dat had ik niet vanwege operatie aan neuspoliepen en dagelijks pliepremmer/slijmvliesverminderaar in de neus moet spuiten. Ik ben allergisch voor katten en bomen en ik heb liever poliepen dan geen bomen/katten/dieren. Mijn neusslijmvlies is dus dun en maakt geen snot. Nou, deze week wel, chloorballen. Snot heeft met de lymphe te maken.
– Rugpijn weg.
– Hele week geen last gehad van allergische jeuk.

Kortom: tal van ‘bijrodukten’ – nog korter: gezond en fit. Precies wat de Wellplate belooft.
Heike pakt de centimeter. Klopt Slank ook? Helaas ben ik de eerste en tweede dag niet gemeten, dat gebeurde pas dag 3. Mijn resultaat is van 2 x Wellplate. Ik verwacht er niks van, zeker niet met al die puddingbroodjes en lekekrte met 2 vriendinnen… Het verlies van centimeters hoeft voor mij ook niet. Hoewel? Dat buikje, borstje, billetje?
Heike meet op tal van hoogten. Overal is het net even minder, gemiddeld anderhalve centimeter minder. Wat als ik er een dieet en sportschool bij gedaan had – en als we vooraf hadden gemeten…

Heike overweegt nu serieus de Wellplate te nemen. Ze had nog vier testpersonen, alle vijf zaten we verschillend in ons lijf, energie, gemoed, en allevijf hebben we meer energie, beter humeur, minder pijnklachten van allerlei aard en betere huid: gladder, strakker, steviger, ook bijvoorbeeld striae verminderd. Geen van vijven dieet of sport of andere ondersteuning en toch allevijf wat minder omvang. Niet zo spectavulair als de Wellplate belooft en heel Europa hoopt, maar toch minder, bij hetzelfde gewicht. Apart is het wel. En het voelt in de buik of er een gifgas weg is. Of de buik dichterbij mij is.
Maar!
Ga ik ‘s middags vol energie 4 kilometer fietsen naar Noppes – na twee kilometer klapt er een bui omlaag. Ik fiets door. Vind van alles met gewicht om te mozaieken. In de fietstassen. Zwaarbeladen, zware tegenwind. Veel fietsers houden de fiets niet en gaan lopen. Ik fiets 14 km per uur stug door. Iemand hangt in mijn wiel in de luwte van mijn fietstassen, een wielrenner, ik rem, laat die sportieveling mij maar uit de storm houden. Hij botst bijna tegen me op en de rollen zijn omgekeerd. Bij de laatste kilometer voel ik mijn rug.
Thuisgekomen blijkt de tafel die ik net gemozaiekt en gevoegd heb en die buiten staat in de stromende regen van de afgelopen periode en vandaag, geen massief hout te zijn, maar geplakte laagjes die opbollen en loslaten. Mijn werk laat los. Ik probeer de loodzware tafel naar binnen te tillen. Kees komt net thuis, of ik niet goed snik ben. Samen tillen we het loodzware ding de tuin door, het huis in. Ik voel mijn rug.
Dus ja, volgende week nog maar eens onder de Wellplate – en een kursus mindfullness en Zen en voeding en en en…

http://www.wellnesscenteramarant.nl/

Het bericht Laatste Wellplate verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wellplate 3

Anne — Fri, 22 Jun 2012 06:48:51 +0000

Ik hoef pas onder de wellplate om 5 uur, want ik ga naar Amsterdam, naar Edith, mijn vriendin van de middelbare school. De blaas leegt zich, de darm laat het afweten, ofwel omdat-ie nog leeg is van driemaal de vorige dag, ofwel omdat ik op pad ga. Darmen hebben zo hun eigen agenda.
Over Edith valt veel te vertellen, het een nog spannender dan het ander, maar helaas, het gaat nu over de wellplate en diens uitwerking. Nu is het wel zo dat het eerste dat Edith zegt als ze me na 40 jaar terugziet, is: ‘Wat zie je er goed uit!’
Ik voel me de hele dag superfit en slank en gezond, precies wat de wellplate belooft, maar dat kan ook het weerzien met mijn boezemvriendin zijn. Dat is de moeilijkheid bij testen. Al die bijkomende, voortdurend veranderende situaties en bijkomende emoties. Hoe doen ze dat in de wetenschap? Mensen opsluiten als ratten in de val voor de duur van de test? Ik voel me met het uur beter, maar Edith ook en bij haar is er geen Wellplate aan te pas gekomen, of dat ik hitte en koolstof uitwasem. We gieren het uit om de gekste dingen, of we weer 15 zijn, terwijl we allebei een verleden dragen dat er niet om liegt.
Om 5 uur ben ik terug in Hoorn, Amarant, de plek waar het gebeurt. Ditmaal word ik begeleid door Heike, de drijvende kracht achter alles. Ze begint met het opmeten van mijn omvang op tal van plaatsen en noteert de hoogte er ook meteen bij. Dit laat haar meesterschap zien. Een van de uitwerkingen van de WP is immers dat er centimeters ellende van je afvallen en dan moet je weten waarmee je begon. Heike beziet lijf en leden.
,,Je benen en armen hoeven niet, daar houd je niet vast, daar heb je geen cellulite, geen vocht en geen vet.”
Ik ben blij met de sprinkhaanpoten die ik van mijn vader heb. Op de school waar hij les gaf, had hij de bijnaam ‘Pierre la Mouche’, Piet de Vlieg; drie vliegen in een klap, hij gaf ook nog Frans en biologie. Ledematen heb ik van hem. Ik wil al weg, maar dan komt Heike met haar bevinding. Houd je vast.
,,Ieder mens houdt zijn afvalstoffen ergens vast, meestal in Benen, Billen, Borst, Buik en Bovenarmen.”
Kortom het hele lichaam, waarbij de lettervreter meteen gefocust is op de letter -B-. Deze -B- , Brigitte Bardot wees er ook al op, die -B- moeten we in de gaten houden, want. Ik mag dan niets vasthouden in Benen en Bovenarmen, mijn afval loos ik in een vuilcontainer die niemand ziet en waar nog nooit iemand van gehoord heeft, ik in elk geval niet, terwijl ik heus wel van Zadeltassen, Zwembanden en Lovehandles weet, maar Bizonbult? Waar zit dat ding? Het is weer te danken aan mijn vader zaliger, dat ik meteen een bizon voor mijn geestesoog krijg en laat hij nou precies waar die bizon hem heeft, bij mij ook zitten. Ergens tussen de schouders. Niet zo formidabel als bij de bizon, maar hij zit er, een klein afvalbakje. Heike is hem vaker tegengekomen, en wel bij vrouwen die een last dragen, kind, man, moeder, wereld. Terwijl Atlas toch ooit begon met het dragen van de wereld. Nou, dat heeft hij dan gauw overgedragen aan zijn vrouw, kom ik nu achter, en wij zitten ermee. Gelukkig hebben we nu de vrouw die het tij gaat keren. Ik snap waarom ze mij als testpersoon wilde.
Heike is niet van het preutse, alles moet uit en alles wordt ingesmeerd met de warme honingprut. De halve pot gaat op de bizonbult en de manier waarmee ze hem inwrijft, bevestigt wat ik al dacht. Weg met de afvalbakken op vrouwenschouders. Ze smeert en wikkelt en vraagt intussen naar mijn bevindingen tot nog toe. Ik rapporteer de extreme lozingen van darm en blaas, de wallen, de hoofdpijn en de smerige smaak.
,,Dat zijn de afvalstoffen die uit hun schuilhoek komen en afgevoerd worden. Daarom moet je veel drinken. Dan kan het eruit.”
Ik zie er intussen uit als een geplastificeerde Bizonbult die regelrecht als installatie naar de nieuwste tenstoonstelling kan. Bij het afwikkelen is die hele bult dan weg en blijft er niets over. Mijn mond is nog vrij en Heike geeft me een flesje mineraalwater met een rietje om tijdens de ligging te drinken, een enorme vooruitgang met de waterkan.
,,Wil je een rolletje onder je benen vanwege je rugpijn?”
,,Rugpijn?”
Raar hoe snel je pijn van jaren onmiddellijk kwijt bent als-ie weg is. Heike staat nergens van te kijken.
,,Dat is een bijprodukt van een geactiveerd en gereinigd lymphesysteem. Ik had ook een dame onder de plaat die depressief was en zij heeft er na 4 dagen weer zin in, een andere dame kon haar tenen niet meer bewegen, en die bewogen de derde dag weer. Bijprodukten kun je vooraf niet voorspellen. De essentie is gezondheid.”
Heike verdwijnt van het toneel, ik drink water met een rietje, zweet als een bizon, drink als een tierelier en meer is er niet te vertellen van een ingesealde Bizonbult onder de Wellplate.

Het bericht Wellplate 3 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wellplate 2

Anne — Thu, 21 Jun 2012 06:32:15 +0000

Aangezien ik testpersoon ben voor heel Hoorn en bij uitbreiding Noord Holland, cq. Nederland, cq. Europa en van een testpersoon verwacht mag worden dat deze alle ervaringen deelt, kan het niet anders of er gaan onsmakelijke details het licht zien. Wie hier bezwaar tegen heeft, onpasselijk wordt bij lezing van andermans stoelgang, moet NU stoppen, want het eerste opmerkelijke detail gaat daarover.
De ochtend na de Wellplate word ik wakker om 5 uur. Buiten is het al licht, te zien door de verduisteringsgordijnen en de vogels zijn ook al te horen dwars door het dubbele glas. Ik ben niet wakker geworden van licht en vogels van buiten, maar van innerlijke hoge nood. Nog een wonder dat ik niet ben gaan dromen van een toilet, met alle gevolgen van dien. Klaarwakker beland ik net op tijd op mijn vertrouwde bril. Mijn blaas leegt zich met een straal die blijft aanhouden, minstens anderhalve liter. Ongelooflijk. Geen kleur- of geurverschil met anders.
Ik zoek mijn bed weer op, bij wijze van spreken, ik kan de weg naar mijn bed dromen. Zonder inslaapprobleem val ik direct in slaap, om 2 uur later wakker te worden met acute aandrang. Ditmaal is het de darm. Nog voor koffie, thee, brood de peristaltiek op gang hebben gebracht, is mijn darm op eigen initiatief aan de gang op een manier die een kilo pruimen niet voor elkaar krijgt. En dat niet eenmaal, maar driemaal, met tussenposen van anderhalf uur. Of ik de dag ervoor gegeten heb als een bouwvakker die in zijn eentje een klus van vijf man moest klaren. Joost mag weten hoe die lading in mijn darm terecht is gekomen en hoelang die er al zat. Aan geur en substantie valt niets afwijkends te beleven, identiek aan wat ik gewend ben. Kwart over tien ben ik uitgeloost en moet op een draf naar Amarant, waar ik om half elf wederom in de honing met mineralen gezet word door een andere medewerkster, verder precies als de dag ervoor, bovenarmen, benen en buik.
Ingeseald als verse groente hop ik weer op de behandeltafel en met een zwaai lig ik plat. Ditmaal zet de medewerkster een glas water en een volle karaf naast me op een laag tafeltje dat ik niet kan zien zo laag. Het is de bedoeling dat ik tijdens de sessie een halve liter water drink. Een glas of twee, drie.
Dit is nieuw en een moeilijkheidsgraad erbij. Viel ik gisteren onmiddellijk in slaap, nu sta ik voor de puzzel hoe ik bij dat glas kan komen, ingewikkeld in plastic, vergeet dat niet. Al vissend met mijn linkerarm, en ik ben rechts, dus alweer een moeilijkheidje extra, vind ik het gevulde glas met water, transporteer het rechtstandig omhoog, anders gutst dat water eruit voor het in mijn mond zit en dan moet ik dat water nog uit het glas in mijn mond zien te krijgen. Met de nodige gymnastische nekstanden krijg ik het water binnen. Het overschenken van water uit de karaf in het glas is een brug te ver. Het water komt overal, behalve in het glas. Ik geef het op en concentreer me op de wellplate, de behandelbank en alles daartussen, mijn ingewikkelde lichaam. Het ligt er zacht en warmpjes bij. En dan die regebnboog van kleuren. Ze komen uit een neonbuis naast de plaat. Om en om. Daar viel ik gisteren in slaap. Nu niet. Integendeel.
Mijn darm speelt op. Hij moet onderhand leeg zijn, maar wat er dan nog inzit aan gas en geluid! Hij pruttelt en piept, knalt en borrelt. De geluiden bewegen. Het startpunt is rechts van de navel en via een kronkelige route bewegen ze naar links. Als ik componist of musicus was deed ik hier iets mee.
Van het ene moment op het andere voel ik me niet lekker en mijn darm voelt onprettig en zwaar terwijl hij leeg is.
Ik ben blij dat de medewerkster komt en mij uitpakt en naar de douche begeleidt. Mijn beroerdigheid ebt weg onder de warme douche met Weleda abrikozenschuim.
Thuis op een stoel voel ik me ineens zo slap als een lekke band. Ik heb een hele vieze smaak in mijn mond. Of ik een berg oudroest heb gegeten. Ik herinner me dat ik veel water moet drinken en dat misschien te weing gedaan heb tijdens de ligging. Ik haal de schade in. Krijg een nog viezere smaak. Ik poets mijn tanden. Er zit witte aanslag op mijn tong, dat heb ik nooit. Ik schraap het eraf. De vieze smaak blijft. Ik heb zin in zoute pinda’s, maar wordt misselijk bij het idee aan vet. Ik wil zout.
Ineens, een jaar na dato, herinner ik me de zak zout die ik van een vriendin kreeg. Keltisch zeezout. Een absurd kado. Zij is van het supergezonde soort dat op tv te zien was met de ochtendgymnastiek en natuurlijk drinkt zij altijd water omdat je er zo schoon van wordt. Maar. Zij drinkt elke ochtend een glas water met 3 korrels Keltisch Zeezout om haar mineralenbalans op peil te houden, want, ik krijg een schok, van al dat water moet je plassen en daarbij kun je kostbare mineralen verliezen. Ik ben ingesmeerd met honing en mineralen, maar ik snak naar zout en zilte zee! Ik strompel naar het aanrechtkastje waar de zoutzak moet staan. Hij staat er. Onaangeroerd. Begerig doe ik 3 zoutkristallen in een glas water, roer tot het is opgelost en neem een slok. Heerlijk! Ongelogen. Ik voel me gelijk beter en neem nog een glas. Voor een minuut of vijf wordt de smerige ijzersmaak overspoeld door zout. Daarna is de smerige smaak terug en daarbij komt een lichte hoofdpijn opzetten. Dit houdt de hele dag aan.
Ik duik vroeg in bed. Dan pas merk ik dat ik nog steeds geen rugpijn heb. Zelfs niet als ik op mijn rug lig. Zelfs niet als ik draai.

Morgen dag 3.

Het bericht Wellplate 2 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Wellplate 1

Anne — Wed, 20 Jun 2012 06:04:36 +0000

De behandeling met de Wellplate is niet zomaar iets. Aan een enkel keertje wellplaten heb je niks. Je moet er vier keer onder op vier achtereenvolgende dagen. Dat betekent dat je vier gaten in je agenda moet hebben. Dat betekent dat er in Amarant, de mogelijk toekomstige Wellplateplek op dezelfde tijdstippen vier gaten moeten zijn. De Wellplate moet vrij zijn en een medewerkster moet vrij zijn. Het duurt even voor alles gestroomlijnd is en de afspraken kloppen als een puist op een zeer hoofd.
En dan is het zover. Stipt 16.15 ben ik terplekke. Binnen ruikt het naar de maquis, de wilde planten bij de Middellandse Zee, rozemarijn, thijm, lavendel, mijn lievelingskruiden. Een stralend, fit, gezond meisje lacht me toe.
”U komt voor de Wellplate?”
Ze ziet het meteen. Wallen, vermoeide oogopslag, versuft, niet fit. Ze wenkt me door het labyrinth van Amarant. De eerste gang wordt geflankeerd door kasten met produkten van Weleda en Hauschka, de jaarlijkse winnaars in de sector natuurzuivere cosmetica. De weg gaat langs deuren waarachter schoonheid gegenereerd wordt door Heike en haar medewerkers. We passeren een kast vol handdoeken, gaan een bocht om langs een hammam. We eindigen in een ruimte met Oosters allure, een gerieflijke bank, tafeltje met glazen water. En daar, naast de wand, staat de Wellplate, een simpel ding, een platte plaat hangend boven een behandeltafel.
,,Kleedt u zich maar uit, slip en bh kunt u aanhouden.”
Ik ga uit de kleren en wil gelijk de brancard op.
,,Ik ga u insmeren met mineral fluit.”
Ze doet een greep in een potje honing, dat op een houdertje verwarmd wordt tot de juiste temperatuur. Ze smeert het kleverige goedje op mijn bovenbenen en bovenarmen en wil mijn buik onder handen nemen. Die wordt kuis bedekt door een onderbroek van het jaar nul.
,,Rolt u de slip maar naar beneden. Ik kan het niet doen, mijn handen kleven.”
Ik ga aan het oprollen, waarbij de blik vanzelf omlaag gaat. Oog in oog met buik, zie je waar je nooit op let. De honinghanden gaan aan de slag of het heel normaal is. Of het haar dagelijks werk is. Haar handen gaan ook naar mijn onzichtbare rug.
,,Zo plak ik vast op de brancard.”
,,Op de behandeltafel? Nee hoor. Ik ga u intapen.”
Ze pakt een rol en wikkelt me in het plastic als een komkommer bij de supermarkt. Ik zit gelijk strak in het vel, centimeters minder.
,,U mag plaatsnemen op de behandeltafel.”
Die tafel staat hoog op de poten en nog geen meter daarboven hangt de Wellplate. Precies daartussen moet ik uitkomen met mijn benen als aubergines, armen als komkommers en buik als een bloemkool. Dit vraagt fitheid waarvan verondersteld mag worden dat ik die niet heb. Wat doe ik anders onder dat ding.
Ik strek de ingesealde benen, buig geplastificeerde rug en kom precies goed uit, een wonder, zeker gezien mijn vorige bezoek bij een dokter die mij wees naar het opstapje voor zijn behandelbank. Bij hem ging ik bloot op dat trapje zitten. Het was in de tijd dat ik met gemak op de rug van machtige paarden sprong, waardoor de functie van dat trapje mij totaal ontging. Ditmaal zit ik wonderwel in een keer goed.
,,Gaat u maar liggen. Ik kom over een halfuur terug.”
Daar lig ik dan proefkonijn te wezen. Aan het spit. Er komt warmte van onder en van boven. Het is de bedoeling dat ik haarfijn kan navertellen wat ik ervaar. Dat is de taak van testpersonen. Lijkt mij. Dat de juiste beslissingen genomen kunnen worden door mensen die ervoor betalen, Heike die de Wellplate moet kopen voor clienten met cellulite, vetophopingen, depressies…. Er komt licht uit de plaat boven mij, prachtig licht, wisselend van kleur, azuurblauw, kobaltblauw, flessengroen –
,,Het is tijd om op te staan.”
Ik schrik wakker uit een warm bad. Richt mij traag op.
,,Bent u duizelig?”
,,Nee.”
,,Heeft u voldoende gedronken tijdens de sessie?”
,,Eh.”
iets wetenswaardigs wil er niet naar boven komen. Ze reikt me een glas water aan.
,,U moet veel drinken, dan hebt u meer profijt van de reinigende werking van de geactiveerde lymphestromen.”
Ze ontwikkelt me met behendige handen. Of er centimeters weg zijn? Ik dij uit…
,,U kunt hiernaast een douche nemen.”
De douche is groot en luxe, op de grond ligt een handdoek tegen het uitglijden. Ik spoel de kleffe laag af met iets citroenigs van Weleda. Wat kan ik Heike zeggen? Dat ik mijn tijd verslapen heb? Dat ik gloeiende dorst heb?
Uren later gebeurt het. Ik voel iets, of liever, niets. Mijn rugpijn is weg. Ik heb al zolang pijn rechts in mijn onderrug, dat ik eraan gewend ben. Ik merk het pas nu hij weg is. Ik sta versteld. Maar of Heike daar iets aan heeft? Daar is dat ding helemaal niet voor.

Het bericht Wellplate 1 verscheen eerst op Anne Vellinga.

Testpersoon

Anne — Tue, 19 Jun 2012 06:41:02 +0000

Heike Schicketanz heeft de leiding over Wellnesscenter Amarant in Hoorn. Wie zich Well wil voelen, gaat naar Amarant. Tot mijn verbazing, verrassing, ontroering, blijdschap en geluk ziet Heike iets in mij. Iets dierlijks, instinctiefs, iets dat voelt of het werkt of niet, Heike ziet in mij een proefkonijn. Ik voel me gezien en op mijn waarde geschat. Ik vraag niet wat ik moet testen, poeder of crème, om op te smeren of in te nemen, ik vraag niet wat de kosten zijn, de konsekwenties en de voorbereidingen. Ik zeg ja.
Na een nachtje slapen word ik wakker met de vraag waar het om gaat.
Vaag herinner ik me een grondige uitleg van Heike, die het ene oor inging en het andere meteen weer uit vanwege de opwinding dat ik verkozen was. Ik ben gewend dat ik moet knokken voor elk dingetje dat ik wil. PGB. Column in de krant. Boerderij. Uitgever. Dat ik zomaar gekozen ben, vervult me met het ongekende, het geloof in de omgekeerde wereld. Niet zoeken maar vinden. Niet kiezen maar gekozen worden.
Alleen: wat moet ik testen? Welke zintuigen, organen, eigenschappen, vaardigheden heb ik daarvoor nodig? Ik pak de folder die Heike met haar voorzienige blik heeft meegegeven.
Het gaat om het testen van de Wellplate, het energetische wellness-systeem. Hiermee kan ik gezond, slank en fit worden.
Ben ik uitgekozen op mijn ongezonde, dikke, slappe, muffe, sufheid?
Man ziet mijn gezicht betrekken. Met zijn positieve kijk krijgt hij een baksteen nog aan het vliegen.
,,Ze heeft jou gevraagd omdat jij alles wat je meemaakt kunt verwoorden.”
Zou dit compliment mij normaliter opzwiepen tot de zevende hemel, nu ik testpersoon ben, zak ik in de grond. Ik ben verantwoordelijk voor het Well en Weh van Heike, Amarant, Hoorn, Noord Holland. Ik kan niet op de proppen komen met vage innerlijke gewaarwordingen als ‘ja, best lekker, niet verkeerd’. Het moet kloppen. Voor je het weet, schaft Heike de Wellplate aan door mijn toedoen. En dan is dat ding loeiduur en werkt niet. Of ik voel niks, zij schaft hem niet aan, heel Hoorn blijft dik, slap, suf en moedeloos en blijft ver achter bij de rest van de wereld die wel zo’n Wellplate heeft – en dat allemaal omdat ik niks voel of teveel.
Ter voorbereiding lees ik de folder en alles wat op internet geschreven is over het wonder van wellness. Je gaat er dik en slap onder en komt er dun en energiek onder vandaan. Afvalstoffen verlaten je lichaam, blokkades worden opgeheven, centimeters smelten, cellulite verdwijnt. En dat terwijl je alleen maar hoeft te liggen onder dat ding. Er komt infraroodwarmte uit met mineralen en koolstofvezels. Dit zegt mij niets. Daarbij. Hoe kan dat? En wat dan nog? De multimiljonair van een fabrikant kan wel zeggen dat er een weldadige, zeer werkzame energiebundel uitkomt, 10 keer krachtiger dan infraroodwarmte, maar dat was in dat sprookje van de nieuwe kleren van de keizer ook.
Volgens de fabrikant wordt de stofwisseling direct gestimuleerd, het lymfsysteem wordt vrijgemaakt, overtollige centimeters en cellulite worden bij de basis aangepakt. Vet en stress, depressie en ellende verdwijnen als sneeuw voor de zon. Jaja. Laten ze dat eerst maar eens bewijzen.
Ik krijg een schok. Nog voor ik onder de plaat lig. Daarom heeft Heike mij gevraagd. Omdat ze niet zeker is van dat ding. Amarant staat zo goed aangeschreven omdat alle behandelingen en producten natuurlijk zijn en getest door Heike zelf. In dit geval heeft dat geen zin. Heike is al slank en fit en gezond. Van alle mensen in Hoorn heeft ze mij uitgekozen om de Wellplate, het wonder van Wellness, te bewijzen danwel te ontmaskeren.
Of ze mij goed heeft ingeschat, moet nog blijken…

http://www.wellnesscenteramarant.nl/

Het bericht Testpersoon verscheen eerst op Anne Vellinga.