Kom daar eens om in zo’n gebiedje met een hek erom, bij ons natuurreservaat genoemd. In het begin voelt het als pure magie dat je iets ziet dat je nog nooit gezien hebt. De eerste keer dat ik een bijna zwart meisje zag met haar dat blauw glansde in de zon en sneeuwwitte tanden als ze lachte, kon ik mijn ogen er niet vanaf houden. Ik wilde haar aanraken, voelen hoe het voelde. Maggie heette ze heel toepasselijk, maar je zei Mekkie, Mekkie Schefferlie, een onvergetelijke naam.

Hoe gaat dat in een reservaat.
1 hertje is een wonder, met passie vermeld in de autobiografie van een Hollandse sjamaan, ja, die bestaan. Klara Adalena ontmoette haar totemdier in zo’n natuurreservaat en als sjamaan weet je dan dat het hert jou de weg wijst en beschermt, want dat doen totemdieren. Zij ontmoette een reebruin hertje, jammer dat het niet wit was, dat was nog mooier geweest.
500 hertjes zijn leuk voor de wandelaar die van de natuur houdt, je kunt ze ‘spotten’!
1000 hertjes zijn al bijna alledaags, iets van mensen die toevallig iets tegen het lijf lopen, dat kan een een antieke klok zijn, een buurvrouw of een hert, best leuk.
2000 herten zijn een plaag; die rotbeesten eten het reservaat leeg en breken uit en maken het verkeer onveilig en gaan liggen creperen voor onze edele ogen.

Jaren geleden was heel Nederland ervan in rep en roer. Bestuursleden met verstand van steden en wegen moesten ineens wikken en wegen hoe het moest met het overschot aan herten. Overschot, als je het maar vaak genoeg uitspreekt in de bestuursvergadering komt het antwoord er vanzelf uit: het overschot is over met een schot.

Een kolfje, geen geweerkolf, naar de hand van de Partij van de Dieren. Ik herinner me het manhaftig optreden van Johan van Lammeren, alweer iemand met de juiste naam: Geen onschuldig lam naar de slachtbank, de natuur moet zichzelf regelen!’

Het probleem was dat hier geen natuur IS. Zo’n reservaat lijkt erop, maar is het niet: binnen de hekken huppelen lieve, onschuldige hertjes (Indiaantjes, Moriaantjes, olifanten, tijgers, asielzoekers, vul maar in) met reebruine ogen langs de bosrand in de schemering en als wij natuurminnend en fitness-bewust daar een avondwandeling maken, kunnen we deze reetjes aantreffen en ons wanen in de natuur.

De natuur kent geen pardon. Het is overleven of sterven. Eten of gegeten worden. De sterkste blijft over. Survival of the fittest. De natuur kan geen gekke koeienziekte gebruiken, geen mond- en klauwzeer en geen vogelgriep. De natuur gaat voor instandhouding van de soort.

Populisten willen dat ook. De eigen soort in stand houden. Ze brullen het uit en hebben iets van een gewond circusdier. Wilders leeft zijn naam uit  en Trump schettert zijn trompetter. Die brult en bralt in zijn eentje als een hele kudde. Amerika first! Hij moet doodsangsten uitstaan dat het gedaan is met Amerika. Dat hij de controle verliest. Geen wonder dat hij aan een muur denkt. Alleen moet die muur niet om Mexico, die moet om hem! Daar is hij veilig en heeft hij eindelijk de kans tot inkeer te komen en mens te worden.

Het bericht Een muur voor Trump verscheen eerst op Anne Vellinga.

Een tijdje geleden hadden wij de buren van ons huisje in Duitsland op bezoek. Het regende. Wat moet je met een wat ouder Duits echtpaar in de regen? De hele dag in huis is niks. Kees kwam op het idee een tochtje naar Den Helder te maken. Onderweg leefde hij zijn liefde en kennis van de waterhuishouding volledig uit.

Onder zijn enthousiasmerende leiding bewonderen we het Hollandse polderlandschap in de regen en zien we met eigen ogen sloten die hoger liggen dan het land. Bij Den Helder stappen we uit in de miezerende regen en kijken uit over zee. Kees wijst naar Texel en een nieuwe eiland dat aan de horizon schemert, De Razende Bol, een wandelende eiland dat broedplaats is van zeehonden en zeevogels.
Het is nog veel te vroeg om al naar huis terug te gaan en het regent ook nog steeds. Achter ons staat Fort Kijkduin met zijn beroemde zeeaquarium. Echt iets voor onze Duitse buurman die ooit in de Noordzee op makreel gevist heeft.

Het Fort staat erbij zoals een fort hoort te zijn, dikke muren en flinke torens. Wij naar binnen. Om bij het zeeaquarium te komen, moet je langs Napoleon. Die heeft daar een gewelfkelder vol informatie. Wij lezen dat Napoleon Den Helder het Gibraltar van het Noorden vond, een strategische plek dus. Weten we dat ook weer. Onbekommerd stappen we het volgende onderaardse gewelf binnen.

Staan we ineens midden in de tweede wereldoorlog! Overal hangen vergeelde kranten met dreiging en dood; foto’s van Mussert, Hitler en Seisinquart, bijgenaamd zes-en-een-kwart vanwege zijn naam en manke poot. Vreselijke beelden van Den Helder in oorlogstijd. Alles kapot gebombardeerd.

Dat ik hier toch terecht moest komen met onze Duitse buren. Dat wil je niet. Maar je bent er. Met hen.
Zij weten ook niet wat ze ermee aan moeten.
Het vervelende is dat de oorlog niet te ontlopen is in Fort Kijkduin: hongerwinter, doden, slachtoffers, uniformen, hakenkruisen, bommen en kanonnen. Je ziet niks dan Duitsers, of zoals mijn moeder hen noemde ‘Moffertjes’.

Mijn Duitse buurvrouw voelt zich steeds unheimischer. Ik ook. Onbeholpen sla ik een arm om haar heen.
,,Schrecklich! Aber… aanvankelijk had niemand door wie Hitler echt was. Nog geen kwart van de mensen had op hem gestemd, maar toen namen die bruinhemden het over met al hun gebral. Bij ons in het Fichtelgebirge had nauwelijks iemand een krant of een radio. De mensen in ons dorpje waren straatarm en hoorden in de verte iets van een man die nieuwe wegen beloofde en nieuwe fabrieken met werk voor veel mensen. Dat gaf aanvankelijk hoop om uit de crisis te komen.’’
Zoiets dus als nu al die mensen die achter Wilders aanlopen, en die belooft nog niet eens iets.

,,Maar toen kwamen mensen in uniform in ons Fichtelgebirge. Angstaanjagend hoe ze door ons dorpje denderden. Ze marcheerden op hun klakkende laarzen naar de armoedigste huisjes, ook de hutten diep verscholen in het woud. Mijn vader was houthakker en had vijf kinderen. Hij was tevreden, al hadden we niks. En toen moest hij plotseling meekomen, net als onze buurman die een paar varkentjes hield en de andere buurman die timmerman was. Allemaal moesten ze meekomen, de oorlog in. Dat werd toen pas langzaam duidelijk. Weigeren kon niet, dan werd je doodgeschoten.’’

Ik herinner me verhalen van mijn moeder die als kind in Groningen stad woonde en op versleten klompjes met haar broer Bertus het platteland opging om bij de boeren aardappels te vragen. Als je gepakt werd door een mof was het je dood. Dat wisten ze. En toen liepen ze met vier aardappels op zak een Duitser tegen het lijf. Hij keek toevallig net de andere kant op. Hij zag hen niet en hoorde ook de klompjes niet.
Of, zoals mijn vader altijd zei ‘er zaten ook goeien tussen’.

http://www.fortkijkduin.nl

http://www.razendebol.info

Het bericht Fort Kijkduin en De Razende Bol verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het bericht Wilders ontmaskerd verscheen eerst op Anne Vellinga.