Volgens Annie Sloan hoef je nooit iets voor te behandelen, dus ook de zuigende MDF mag meteen aan de krijtverf geloven. Wel het eerste deurtje even uit de sponning gehaald en op het splinternieuwe krijtatelier neergezet en de raampjes afgeplakt.

De koelkastdeur doe ik ter plekke.

TIP: keukenkastjes en tafelbladen heb ik in de was van Annie Sloan gezet, je ziet het niet, je voelt het wel, het maakt een harde toplaag die je met een natte lap kunt afnemen, altijd handig in de keuken!

Nu is de keukenvloer weer geen gezicht. We hebben nooit iets aan het hout gedaan en dat is te zien. Ik neem de vloer af met warm water, nog zonder St Marc, want daar ben ik nu pas achter. Ik begin met een plastic roller. Dat blijkt mij niet te liggen. Ik krijg strepen en neem mijn kwast weer ter hand, 5 cm is hij breed en dat vindt Kees natuurlijk absurd. Wie doet nou een vloer met zo’n klein  kwastje. Ik dus. Het werkt heel licht en snel en beweeglijk langs plinten en pootjes en het gaat smoody als een trein dankzij mijn zelfbedachte methode: kwast om en om in de verfpot en in het water. De verfpot raakt maar niet leeg!

En zie! Het wonder is geschied.

Alleen steekt nu die glimmende kunststof kleerkast in de aangrenzende slaapkamer armoedig af. En die glimmende aluminium haakjes. In de krijtverf ermee.

Nu vind ik het contrast wat te groot. Zal ik sjabloontjes maken en wat donkere accenten op het licht doen en omgekeerd?

TIP: vloer in de Annie Sloan vernis, deze is mat en onzichtbaar, maar schijnt een sterke afdeklaag te geven, zodat je vloeren en trappen ook gerust met deze verf kunt doen.

Ik schrijf ‘schijnt’, want ik moet het nog doen. Ik mijmer nog wat, ja, dat mag ik ook graag doen.
Ik wil nu natuurlijk de hele vloer in de krijtverf zetten, maar welke kleur? De hele vloer dezelfde lichte tint, of de slaapkamervloer wat donkerder. En zal ik de keukenvloer eerst in de vernis zetten of eerst de slaapkamervloer krijten om te zien of het wel mooi is, twee tinten grijs tegen elkaar. Als het afstotend is, kan ik de keukenvloer meteen ook wat donkerder bij krijten. Maar waar laat ik dat bed? Heb ik hem net van boven gesleept voor de vertaalster die hier in juli een maandje wil komen vertalen, staat dat bed in de weg! Kees is niet thuis en om dat bed in mijn eentje de deur uit te krijgen moet ik hem verslepen over mijn nieuwe keukenvloer en daar zit nog geen harde lak op.

Van die dingen dus…

Het bericht Krijt, krijt, krijt… verscheen eerst op Anne Vellinga.

TIP: houd de pot op de kop en schudt hem (hand tegen de deksel, stel hij schiet eraf) hierna is je verf zo goed als gemengd.

Het verven kan beginnen, schuren hoeft immers niet.

Hoe zou zo’n sullig rieten mandje worden met krijtverf?

TIP:  zet wat strepen, dat gaat stug over het gladde riet en al die gaatjes, doop vervolgens je kwast in de waterpot en ga nu over het hele vlak heen; je zult zien hoe snel je verft met deze verdunning. Na verloop van tijd je natte kwast wel weer in de verfpot dopen.

TIP: wordt je verf te dun, laat hem dan een nacht open staan, dan verdampt het water, het pigment gaat niet verloren.

TIP: houd voor elke kleur een eigen waterpot, daarin spoel je zowel je kwast uit als je roerstokje, zo wordt je spoelwater hele dunne krijtverf, waarmee je ook een prima onderlaagje razendsnel opzet.

WEETJE: Je kunt dezelfde kwast eindeloos gebruiken, zowel voor de verf als de was, als de vernis. Na gebruik heel goed uitspoelen met warm water, drogen, plat leggen of wegzetten met haren naar boven.

En dan nu het affe mandje:

Zo’n mandje is in een mum af en dan wil je er nog eentje doen. Onder een tafeltje vind ik er een. Het mag antiek zijn, het is geen gezicht.

Ook de bijzettafeltjes zien eruit alsof ze van het jaar nul zijn.

Ik vond het contrast te groot, dus heb ik wat grafiet bij het Parijse grijs gedaan.

De bruine boekenkasten zijn ook geen gezicht anno 2014. Hup, de planken op de vloer.

De spulletjes van Aal waar ze zelf op uitgekeken was, komen nu ook mooier uit. Neem dat karretje van stokjes en karton, of al die beschilderde kalebassen, en dan die schaaltjes van papier maché. Die zet ik in de andere boekenkast.

Die schaaltjes ging Aal maken nadat we op het Pieterpad bij een boerin hadden overnacht die een tijdschrift had met voorbeelden van papier maché. Ze wilde een hele stapel van die schaaltjes maken voor alle boerinnen die ons ooit nog onderdak zouden bieden. Daarbij zag ze ons al met een tros van die schaaltjes op de rug en hoe de mensen zich om zouden draaien om naar die twee pelgrims te kijken. Aan fantasie heeft het ons nooit ontbroken. Ze begon er gelijk aan bij thuiskomst. Maar wat een gedoe was het met al die lijm en kranten! Na drie schaaltjes had ze er schoon genoeg van en die schaaltjes zijn nooit de deur uitgegaan.

Dan hebben we nog dat malle groene hagedissen kastje dat haaks stond op Aal haar smaak. Ze hield in principe niet van massaproducten en dat was dit toch eigenlijk wel, want er stond een hele rij in de winkel.

Ze schafte dit kastje aan in een vlaag van heimwee naar Brazilië en haar kunstbroeder Umberto Franca. Ze was daar drie maanden geweest, had machtig mooie avonturen beleefd, ook nog een expositie en tv optreden, alles verkocht en van de opbrengst een huisje in de bergen gekocht voor haar kunstbroeders in Brazilië en toen terug naar Nederland. Dat was ineens kaal en nuchter en saai. En toen kwam ze dat kastje tegen, een hele rij ervan, uit Indonesië vermoed ik, maar die hagedissen deden haar aan de Braziliaanse jungle denken. De basiskleur was groen en dat groen past totaal niet in de kamer die almaar anders wordt. Krijten maar!

Tsja, welke meubeltstukjes zijn er nu nog? De kapstok! Eerst de spiegel afplakken en dat stangetje in de koperpoets.

Zo goed als al Aals kleren zijn inmiddels verhuisd naar Noppes, maar deze twee hoedjes en een jasje en dasje vond ik in haar hal, die mogen nog blijven. Ernaast een paar toverstokken die ze maakte van takken die wij op onze looptochten vonden. Ook haar paraplu en parasol staan er nog. Laat maar komen, weer en wind.

Volgens mij zou Aal het hartstikke leuk vinden. Volgens mij zat ze stilletjes op mijn schouders te kijken wat ik deed, sterker, ze zat me stiekem op te jutten, want het is toch niet normaal zoveel werk als er in drie dagen uit mijn handen is gekomen! Ik lijk haar wel, als mijn vader drie dagen op schoolreisje was en zij de hele kamer ging behangen en verven.

Het einde is nog niet in zicht. Want met al die nieuwe looks ziet haar keuken er niet uit met die afgebladderde deurtjes en de vettige vloer…

Dat komt morgen…

Het bericht Nieuwe looks met krijtverf verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dus nog een keer: alles van zijn plek. Alles in mijn handen. Haar tafel, haar stoel, veel meubels had ze niet, maar al die spulletjes! Boeken, schalen, vazen en dan al die snuisterijen en kunstvoorwerpen en tasjes en beeldjes en en en…… en aan elk ding kleeft een herinnering. Ik hoor haar stem ‘kijk An…’ en heb aan een stuk door spijt dat ik niet intenser geluisterd heb en liefgehad en en en…
Kees verklaart mij voor krankzinnig, want hij weet van geen enkel ding waar het vandaan komt en wat het betekent en en en…..
Nou, dat komt dan door Aal, dat zij met zoveel liefde elk dingetje vond en kocht en afstofte en aanraakte en dat ze dat deed komt omdat haar leven begon met niets en het heel erg lang duurde voor ze eindelijk kon kopen wat ze zelf mooi vond en…
Nou ja, zo kun je wel een uur janken, maar daar heb je dus dankzij Annie geen boodschap aan, want eenmaal aan het verven….

Neem nou haar tafel. Ze had er drie. Twee in haar atelier en een in haar woonkamer. De kleiste uit het atelier sleep ik naar haar woonkamer en die van haar woonkamer naar haar atelier. Blijft die van het atelier niet staan, want hij mist een poot en hij is ook nog verschrikkelijk vlekkerig, want ja, in haar atelier knoeide ze er verf op en koffie en haar hulpen waren almaar druk met schuursponsjes en sop en boenwas en het werd almaar een vlekkeriger ding.

Op de foto is deze doorleefde tafel al verplaatst van haar atelier naar haar woonkamer. Niet naar het raam waar zij altijd zat, maar naar de muur. Kees heeft hem gelijk muurvast gezet, want die poot ontbreekt omdat het zo’n lichte Deense tafel is die uit een Deense boekenkast steekt, maar die boekenkast blijft in het atelier, want Kees heeft geen zin om die kast die hij daar voor haar muurvast heeft geschroefd, waar een koe aan kan hangen, om die los te halen. Lief hè.

Als dat gevlekte ding eenmaal op dat antieke kleed staat, zie je pas goed hoe lelijk het bij elkaar staat. Nou, en dan, dan is Annie Sloan je man. Met haar verf kun je alles verven, hout, metaal, plastic, glas, muren, meubels, vloeren en misschien ook wel het vloerkleed. Daar ben ik nu dus aan het achter komen, uit eigen ervaring, haha. Het is wel even eng! Zie maar:

Het lijkt ineens zo heel erg grijs. Is dat niet verschrikkelijk saai? Ik had eigenlijk een kleurige Indiase kamer voor ogen… In Brocante zag die kleur er erg mooi uit op dat Hongaarse kastje… Ik ben van het slag dat liever ten hele dwaalt, dan ten halve keert. Dus doorgaan.

Ik ben verkocht. Het hek is van de dam. Mijn moeders atelier wordt mijn atelier.

Bijzettafeltjes, mandjes, boekenplanken, kapstok, alles krijgt een laagje Annie, French Linen, Paris Grey, Graphite en een mengsel daartussen.

Dat zie je morgen, inclusief alles wat ik inmiddels ervaren heb, TIPS dus!

PS: als je op de foto’s klikt, vergroten ze. Daarna klikken op het terug pijltje, dan ben je weer op mijn blog. Veel plezier ermee.

www.puurbrocante.nl

Het bericht Aan de gang met de krijtverf van Annie Sloan verscheen eerst op Anne Vellinga.

Waar ik in jonger jaren dacht dat ik moest reageren, weet ik inmiddels dat vriendinnen alleen maar hoeven te horen dat ik luister, een enkel ‘O’ is genoeg. Mijn man weet het intussen ook, die zegt wel honderd keer ‘O’ als ik mijn ei kwijt moet.
Ik zeg ‘O’, mijn vriendin gaat door.
,,Ik doe echt mijn best er systeem in te brengen, maar het wordt gewoon vanzelf een chaos.
,,O.”
,,We zijn gewoon verschillend. Ik ben bijvoorbeeld een els en Albert een eik en een els kan nooit een eik worden.”
,,O. Nee.” Een beetje afwisseling kan geen kwaad.
,,Ik heb geen idee hoe een els eruit ziet, maar in elk geval heel anders dan een eik en mijn huis wil ik ook anders, want ik ben flauw van al dat glimmende bruin van Albert en nou heb ik dus een verf ontdekt van een vrouw die ook zo’n chaoot was dat ze alles tegelijk deed en dus geen tijd om alles schoon te maken en te schuren en te verven en weer te schuren en te verven, en dan ook nog de huishouding met jonge kinderen.”
Ik voel het nieuwe project aankomen.
,,Kijk!”
Ze haalt een stel tijdschriften uit een van de drie tassen. Vol voorbeelden om je handen bij af te likken. Van die saaie, glimmende tafeltjes en kastjes van het jaar nul die met één likje verf een doorleefd landelijk uiterlijk hebben waar je je hele huis wel mee vol wilt zetten,  appelgroen, Provence blauw, eigeel en natuurwit. Verweerd. Dat is de look.
,,Met kalkverf van Slome Annie. Kan overal overheen, hout, plastic, metaal en je hoeft niet te schuren, gewoon gelijk verven en klaar is het en het hoort oud en verweerd te lijken, doorleefd!”
,,Vindt Albert dat wel wat?”
,,Geen idee. Ik heb het al gedaan! Gisteren. Het was lekker weer en Albert had een dagje met de mannen, dus ik heb alle buitenstoeltjes en tafeltjes en zelfs de bloempotten gedaan met één pot blauwe kalkverf. Heel erg leuk. Albert heeft het nog niet gezien, want die kwam thuis door de voordeur en ik heb vanochtend de vuilniszakken bij straat gezet en als hij het straks ziet, ben ik niet thuis.”

Kortom. Als vriendin de deur uit is, race ik naar de Brocante winkel om ook van die Slome Annie verf te kopen voor mijn buitentafeltjes, want die wou ik net wegdoen zo gerafeld als ze erbij staan. Dezelfde avond ben ik spinnenwebben en roest aan het wegborstelen en de volgende dag in de weer met verf en kwast en tafeltjes. En leuk dat het wordt! Allemaal blauw, net Griekenland op zijn best. De verf is droog voor je opgeruimd hebt, dus ik zet er gelijk allemaal leuke spulletjes op en zal het net op de foto zetten, als de telefoon gaat.
,,O Anne! Heb ik net alles geverfd met die slome verf, gaat het regenend en nu is alles er afgespoeld door de regen. En Albert had het nog niet eens gezien!”

Dus nu staan mijn tafeltjes binnen opgepropt te wachten tot de regen is opgehouden. Intussen lees ik de website van Slome Annie. Is die verf van haar echt heel sloom, hij moet wel drie weken indrogen voor hij weerbestendig is. Dus het is nog even wachten op een foto. Maar de website van Slome Annie kun je alvast bekijken.

www.anniesloaneurope.com/nl/

www.puurbrocante.nl

Het bericht Slome Annie verscheen eerst op Anne Vellinga.