Goeiedag, ik ben Toon, een beginnend schrijver uit Sittard – néé, niet vernoemd naar de andere Sittardse Toon – en om uit te groeien tot een fantastisch schrijver tik ik elke dag het eelt van mijn vingers. Ik oefen me wezenloos en er is gelukkig niets wat ik liever doe. Naast mijn schrijfwerkzaamheden, die ik nu alleen nog als hobby vervul, volg ik de lerarenopleiding Nederlands al drie jaar met bergen plezier. Ik heb een vriendin (die ik overigens regelmatig, niet altijd geheel naar haar zin, laat opdraven in de columns op mijn eigen website) met wie ik samen met twee katten samenwoon.
Zo. Dan weet u dat ook weer. Doe er uw voordeel mee.

Eens in de zoveel tijd vinden mijn vriendin en ik bij het opstaan een dode of nog creperende muis voor onze slaapkamerdeur. Ernaast zit een van onze twee katten ons dan trots aan te koekeloeren.
‘Kijk eens aan,’ lijken ze dan te willen zeggen. ‘Voor jou. Koop er maar iets lekkers van.’
We hebben thuis vanwege een muisallergie (lees: een enorme muizenangs… ach, laat ook maar) mijnerzijds de afspraak dat Lisa de kleine knaagdieren opruimt terwijl ik toekijk, al dan niet staande op de tafel om het overzicht van boven goed te kunnen bewaren (je zal net zien dat er ergens nóg een muis rond trippelt). De afgelopen jaren is het van de grond schrapen van muizenoverblijfselen of achter een nog (enigszins) levende muis aan rennen met een plastic bakje een vaste routine geworden die Lisa, al zeg ik het zelf, met verve vervult.

Vorige week maandagnacht schreeuwden lantaarnpalen in mijn stoute dromen dat ik wakker moest worden, ‘en wel een beetje snel verdomme.’ Toen ik mijn ogen opende, zag ik de lantaarnpalen de vorm aannemen van een redelijk panikerende vriendin. ‘Konijn,’ hoorde ik haar hijgen. Toen ik slaapdronken dacht: het zal wel, ik ga plassen en verder lantaarnpalen, trof ik in de badkamer op de wc een van de poezenbeesten aan, met een onthoofd konijn in zijn bek. Het kopje lag in de douche leeg te bloeden. ‘LISA!’ riep ik. ‘KONIJN!’ Ik hoorde haar iets over het opruimen van kleine knaagdieren mompelen vanuit de woonkamer.

Nu, een week later, ben ik nog niet half over de schrik heen. Ik zie Stampertje nog shaken in de mond van de kat. En dat hoofd. In de douche. Douche. Bah. We hebben ge-steen-papier-schaard over wie het konijn op zou ruimen. Lisa verloor gelukkig, maar ik moest het bloed uitspoelen. Ik ben drie kwartier bezig geweest met het uitwissen van dat konijnenlevensvocht en heb daarna twee dagen niet durven douchen.

Ik verlang hevig naar de volgende muis die ófwel gestorven is ófwel stervende is ófwel van angst het hele huis onder schijt: vergeleken met doodlekkende konijnen een heus Utopia.

Voor meer Toon: www.toonroumen.nl
www.facebook.com/toonschrijft

Het bericht Toon Roumen ~ Muizenissen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Remco Wel ~ Toen was geluk gewoon

Ik verlang terug naar die tijd. De agent gaf je een standje, in plaats van een boete. Wij gingen uit op zaterdag en als er al iets gebeurde belde men de politie die bij aankomst vaak direct weer weg kon omdat de boel al lang gesust was. Er was geen beveiliging, laat staan politie op straat en de uitgaansgelegenheden zaten véél voller dan nu. Wij hielden rekening met oudere collega’s en deden een stapje harder voor ze. We betaalden allen wat premie zodat zij eerder konden stoppen. Niemand klaagde daar over. Als je eens ziek was kwam er niet binnen een uur een controleur bij je thuis en je een re-integreringsformulier liet tekenen en je baas belde je niet iedere dag op om zijn geveinsde medeleven te tonen. De huisarts was de baas in plaats van de ARBO-dienst.

Je had op je veertiende een zwart baantje en iedereen wist dat dit zo werkte. Het hoorde bij je opvoeding. Ik werkte op zaterdag in een bakkerij en ja, je moest om vier uur beginnen. De politie kwam wel eens warme broodjes halen, zo uit de oven. Die ik voor hen inpakte, gaf de agenten een kop koffie en niemand vroeg naar mijn leeftijd of ID-kaart. De agent was trots op je dat je zo vroeg aan het werk was. Als je een schop van een leraar kreeg had je die echt verdiend en aangiftes van mishandeling waren er niet. En je ging over of niet en je ouders begonnen hier geen rechtszaak over.

Wij hadden ook getinte klasgenoten en daar werd je vrienden mee. Ja, ook moslims. Er was wel de “Centrumpartij” en iedereen lachte daar om. Je schaamde je voor deze partij en de politiek liet hen links liggen. Gewoon een fatsoenskwestie. Als je een vak had geleerd werd je niet weggezet als “laag-opgeleid” , je was gewoon een laatbloeier en dat was prima. En men zei: die komt er wel.

Onze economie draaide prima, ook met een linkse regering. Als je op jezelf wilde wonen had je binnen een paar maanden een huis en hoefde je niet dertien jaar te wachten. Als je TV keek had je een reclameblok waarin je koffie ging zetten of hem snel op de andere zender zette want het synchroniseren van reclame deed men nog niet.

Er waren geen stiekeme politie-bellers want dat vonden wij not-done. Je ging naar iemand toe om je mening te geven en dan kwam je er wel uit. En als er een vreemde auto in de straat stond was iemand gewoon ergens op visite. Als je werkloos werd moest je een klein stapje terug en rekeningen gingen direct naar het ziekenfonds. Daar betaalden wij met zijn allen voor en niemand had daar problemen mee. En toen…. Kwam het neo-liberalisme.

© AdRem

https://www.hoemannendenken.nl/schrijvers/remwel/

Het bericht Remco Wel ~ Toen was geluk gewoon verscheen eerst op Anne Vellinga.

KWINKSLAG – Jeroen Zwaal

Op een morgen was daar een sterk en krachtig werkpaard. Een echte Engelse ‘Shire’. Trots stond hij hoog op zijn benen. Gespierd was zijn lijf, zacht en gemoedelijk was zijn houding. Zwaarmoedig stond hij voor een ijzeren ploeg gespannen, met nog een hele akker te gaan. Hij stond stil en er was geen beweging in te krijgen. Hij keek aandachtig om zich heen. Alsof hij nog oude angst in zijn ogen had. Alsof hij zich herinnerde hoe ooit een ridder van zijn rug af was geworpen in een spannend gevecht en hij sindsdien deze ondankbare taak van het ploegen toegewezen had gekregen door een of andere boer die nergens te bekennen leek. Niemand die het echt wist, behalve dan het feit dat er geen ridders meer waren in deze tijd. De Shire was er stil, zwaarmoedig en eenzaam van geworden. Waar zijn toch die nobele ridders die strijden voor de belangrijke waarden en idealen in het leven van nu? Zo stond hij daar alleen, dagen aaneen, in maanden van stilte. Totdat hij iets hoorde. Zijn oren spitsten van nieuwsgierigheid; een eerste beweging na een lange tijd van stilstaan, die wel een eeuwigheid geduurd leek te hebben. Moest hij weer vluchten?

Op een middag zat een klein frivool vogeltje diep in het bos. Het was een Troglodytes (een Winterkoning) en deze Griekse naam betekent holbewoner. Hij zat rustig op een takje van een bramenstruik en floot een prachtige melodie. Zodra dit vogeltje floot, werden alle andere vogels in het bos even stil en luisterden ze aandachtig. Zo bijzonder was zijn melodie. Enerzijds vrolijk, anderzijds diepzinnig…maar altijd heel oorspronkelijk. Alsof dit vogeltje vooraf over elk riedeltje uitermate goed had nagedacht. En dat was ook zo. Bij elke solo gaf dit vogeltje een geheim van het oude donkere bos prijs, tenminste…voor wie er heel goed naar luisterde.

Dit vogeltje had zijn diepzinnigheid ontfutseld aan het bos, telkens als hij vragen stelde aan de nacht, wanneer hij ‘s avonds diep verscholen in het meest ondoordringbare gedeelte van het bos in een donker holletje bijna ging slapen. Al floot hij luid en duidelijk, toch was het een schuw vogeltje. Op een dag kwam het per toeval bij de rand van het grote bos uit. Voor het eerst in zijn leven zag hij een groot open veld en een horizon. Wat een ruimte! Het vogeltje werd er stil van, een beetje zoals de andere vogels stil van hem werden, maar dan anders. Deze stilte ging dieper.

Er gebeurde iets wonderlijks. Het schuwe vogeltje vloog het open veld in. En landde zonder omweg op de rug van de Engelse Shire, die al die tijd daar had gestaan. Ze waren voor elkaar gemaakt, zo vertrouwd zag het eruit. Meteen begon het vogeltje te fluiten en de Shire werd erdoor geraakt tot in het diepste van zijn ziel. De vrolijke melodie tintelde van zijn oren naar zijn hoeven; hij voelde weer spanning in zijn benen; kracht in zijn lijf; zijn hoofd kreeg weer ruimte en zijn ogen werden open. Ze aanschouwden het zonlicht op de akker en het perspectief van de horizon. Zonder er bij na te denken, kwam het paard in beweging, met het vogeltje op zijn rug. En zo maakte de ploeg zijn eerste sporen.

http://www.gedichten.nl/schrijver/Jeroen+Zwaal
http://www.howietheharp.nl
http://demonitor.ncrv.nl/verwarde-mensen/die-verwarde-man-in-de-krant-dat-was-ik

Het bericht Hoe word ik heel – Jeroen Zwaal verscheen eerst op Anne Vellinga.

Hartelijk welkom bij de presentatie van “Burroughs complete poetry” komende zaterdag!
Met Joep Bremmers, Mark Opfer-Ruting, Luckie Delacroix en Willem Adelaar
muzikale gast Ape McMonkeyDatum: 12 maart 2016 – 14 uur
Plaats: Café “De gouden bal”, Hoogstraat 112-a, 5615 PT Eindhoven

Gewaagd als altijd neemt Derrel je ter warmin-up mee in de vervreemdende wereld die zo kenmerkend is voor Burroughs.

Derrel Niemeijer – In het voetspoor van Burroughs

kijk, pap die meneer lacht.
ja, dat doen wel zo vele mensen.
nee, pap … kijk dan, is anders.

pa draait zijn om en begint te schelden over kunstenaars en dichters.
‘dat we niet moeten denken blij te mogen zijn’, en voegt eraan toe, ‘want jullie kunnen toch niks veranderen.’
wijselijk zeg ik niks en blijf ik lachen.
kijk, pap … hij lacht nog steeds.

met een zachte linker hand beweegt een kleuter door de lucht alsof het windkracht 10 is. enkele meters verder stort het neer ter aarde. ik hoorde iets breken toen het viel. hopelijk zijn er geen tegels beschadigd. gesmoorde kreet van pijn door de pijn ontsnapt in het winkelcentrum.

zie kinderhandjes zichzelf proberen op te drukken.
pa lief, die nog tiert tegen mij, roept ondertussen: ‘je kan het knul, sterk zijn … kom op, mijn vader sloeg me ook altijd … kijk naar mij, ben goed terecht gekomen, heb jou als zoon.’

zie een vrouw waarvan de jas een andere kleur krijgt nadat ze voorbij het overeind gekomen kind loopt. ze belt rustig verder op haar mobiel. de wereld kan haar gestolen worden.
het valt hem niet op. hij heeft een frustratie die eruit moet.
mijn glimlach was de opwekker van ongenoegen.

hij gaat verder over: profiteurs, ongedierte, homo’s, blowen en kunstenaars, en de overeenkomsten ertussen.

mijn glimlach is blijvend onderwijl zakt zoon van een gestoorde zak wederom tegen de grond. het jas verven wat de zoon deed is gestopt.
ik begin oprecht te vermoeden dat er misschien wel iets ergs aan de hand is. er moet iets aan de hand zijn met de die man die nu zo lelijk doet.

besluit aan te lopen ondanks de tirade die me bevalt, want ik heb nog nooit zo veel poep uit een een mond zien komen. ja, een bepaal deel van de anale fase is blijven hangen, kan ook nog steeds om grappen lachen die niet verder komen dan iets wat anaal gerelateerd is.

hierbij moet ik een op de straat liggend lichaam voorbij. de gek rent naar mij toe en roept, ‘ik wil geen dichter maken van mijn zoon. jij moet uit de buurt blijven. kunst is een besmettelijke ziekte. mijn zoon moet een stoere man worden, vooral geen homo.’ ok, homo en dichter zijn dus soort van synoniemen volgens de – ontkennende – holbewoner.

buk bij het corpus en de vader stopt voor mij. begint te schudden aan zijn vlees en bloed wat niet reageert. ‘kijk wat je hebt gedaan’. kijk de man aan met een glimlach en zeg niks. pak uit mijn binnenzak een kartonnen zakje met daarop een afdruk van een naam van een boekhandelsketen.
gun de klojo nogmaals een blik, en zeg bijna op zijn zombies:
“Burroughs complete poetry” van Uitgeverij MeerPeper

http://www.derrelniemeijer.nl
https://poezinemag.wordpress.com
http://poeziebus.nl

Het bericht Derrel Niemeijer, MeerPeper en Burroughs verscheen eerst op Anne Vellinga.

je komt gewoon weer op
in andere gedaante

een beetje kunstmest erop
– boven op je kop en
hoppaké

daar ben je weer

Het bericht Hoppakee ~ Maja Colijn verscheen eerst op Anne Vellinga.

Tekst Ron Vonk: http://www.kilroywashere.nl/

Artwork: http://www.bartvandergriendt.nl/

Het bericht Ron Vonk – Manifest * Imagine (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

‘Hoe gaat het met Meneer?’
‘Heel goed’.
Mijn vaders stem wordt een tint lichter. De benauwdheid piept er nog wel doorheen maar toch, lichter.
Meneer is niet mijn vader, Meneer is zijn poes. Het is een vrouwtje maar toch. Meneer slaapt veel. Meneer wil na half zes de tuin in maar dat mag niet en Meneer slaapt elke nacht bij mijn vader op bed.

‘Heeft hij nog gediscussieerd met de gele gordijnen?’
‘Nee, die ruzie heeft hij bijgelegd. Hij ligt nu meer op mijn kant, dus ik maak me wel wat klein.’
De gele gordijnen scheiden de slaapkamer van mijn vader van die van mijn moeder. Mijn vader en moeder waren hun tijd ver vooruit.
Premier Van Agt was ook Meneer Van Agt. En Lubbers, dat was ook Menéér Lubbers. En de paus. Die deugde ook niet. Meneren denken heel wat van zichzelf, maar dat is veel meer dan ze eigenlijk zijn. Als je een Meneer bent dan is het eigenlijk niet best. Maar met de poes, met deze Meneer, is alles heel goed. En was sich liebt das neckt sich.

‘Zeg, mijn elektrische dekentje is niet meer zo goed.’
‘Je kan die van Mem nemen. Die is eigenlijk van mij. Hij moet ergens boven zijn.’
Ik ga naar mijn moeders studeerkamertje en zoek in haar spullen. Ik zie een heel mooi wollen slip-over dat in de kookwas van het verpleeghuis tot een kindertruitje is verworden. Ik zie mijn moeder lachend op een foto staan. Ik lach terug. Maar ik vind niks. Ik kijk in haar klerenkast in de gang. Ik aai haar mooie wollen jasjes. De elektrische deken dwingt mij dan toch naar haar slaapkamer. Ik denk aan de keren dat ik haar naar bed bracht. En die ene keer. Ze was totaal ontredderd, we hadden haar verteld dat ze niet meer thuis kon blijven.
Ik loop snel de trap af.

Mijn vader is blij met het dekentje. Die kan de hulp morgen mooi op mijn bed leggen. ‘Heb je deze broek gezien? Die lag in de kast, ik wist niet dat ik die had.’
‘Die heeft Mem nog voor je gekocht, denk ik. Ja hij is lekker warm en erg mooi. Vast wol.’

‘Als ik ‘s avonds naar boven ga, dan gaat Meneer mee. Ik dwing hem niet hoor. Ik doe dan altijd de slaapkamer deur dicht. Maar als het licht uit is, dan komt Meneer. Meneer doet zelf de deur open en springt op bed. Hij loopt boven mijn hoofd naar zijn kant, heel voorzichtig. Soms legt Meneer per ongeluk zijn staart over mijn ogen.’
‘Waarom doe jij de deur dicht als je toch op Meneer ligt te wachten?’
‘Tja, een beetje plagen doe ik graag.‘

‘Ik ga naar huis.’
‘Dat is goed hoor, wanneer kom je weer?’
‘Morgen of overmorgen, dag Heit’
‘Dag hoor!’

Het bericht Meneren verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dinsdag 9 oktober 1974
Ik zit me rot te denken om een houtsnede te maken met ALLES erop, met WEINIG. Ik geloof toch dat ik een streber ben. Als ik zie hoe sommigen vrijdags zitten te kletsen en lachen onder het houtsnijden, begrijp ik soms niets van mezelf. Ik ploeter me rot in alle stilte en heb geen beter resultaat dan die lui.
Enfin, ik ploeter maar door!

Dinsdag 14 januari 1975
De hele dag en avond aan mijn nieuwe houtsnede gewerkt: een stok met spruiten! Wel erg moeilijk, maar fijn om te doen. Ik ben zeer benieuwd wat de afdruk wordt.
Het is nog geen 9 uur, maar ik ben moe en heb pijn in mijn hoofd.

Woensdag 15 januari
Vanochtend om half elf naar Sonja geweest. Ze vond mijn tekeningen en houtsneden geweldig! Ze zei ‘jij bent een echte kunstenares. Geweldig, wat een kunde en fantasie.’
Toevallig kreeg ze telefoon en zei tegen een vriendin ‘ Ik bel je nog wel terug, want ik heb nu een kunstenares op visite en wil dit niet missen. (HALLO! – dat dacht ik toen)
Morgen en donderdag nog werken aan mijn plankje en dan vrijdag afdrukken. Ben zeer benieuwd!

Donderdag 16 januari
Moeke jarig. De hele dag aan mijn plankje gewerkt. Ik heb het klaar.
Morgen nog even helemaal controleren en dan afdrukken.

Maandag 20 januari
De afdrukken van Spruit en landschap zijn niet slecht. De spruitplant is zelfs erg goed!!!
Schilderen van Theo gehad. Ik had er veel moeite mee. Theo hielp me nog even met de armen om me heen, toch wel vriendschappelijk. Het is net of hij voelt dat ik een zekere reserve voor hem heb en dat komt omdat ik hem vorig jaar vroeg of ik op een andere dag mocht schilderen. ‘Nee’, zei hij toen. Zoiets kan ik maar niet kwijt en durf hem nooit meer een gunst te vragen.

Dinsdag 21 januari
Wansink is nog ziek, geen les dus.
Ik heb de hele dag geschilderd aan een naaktmodel van gisteren. Zo ver ik er verstand van heb, is het wel plastisch. Verder?
Nou, schilderen is zeer moeilijk, maar je kunt er, eenmaal aan begonnen, haast niet mee ophouden.
Ik maak een luie avonden hoop lekker te kunnen slapen, nog wel met een naakte kerel in mijn kamer, al is ‘t dan in de verf, ja, ja.

Woensdag 22 januari
Ben naar Doebele geweest en heb weer spruit en landschap afdrukjes. Jammer genoeg was het papier te nat zodat het niet onder de pers kon. Ik moest met de hand afdrukken. Het is erg groot en is toch jammer genoeg één millimeter verschoven.

Donderdag 6 februari
Heb intussen veel plezier van mijn spruitplant. NOTABENE lag mijn slechte afdruk op de tafel in de lerarenkamer onder een glasplaat!!!!!
Wie heeft dat gedaan? Ik heb hem laten liggen, misschien hoor ik er nog van.
Ze willen allemaal mijn houtsnede ruilen, maar alleen Umberto França en  Kees Slegt krijgen de kans en misschien Charlotte Mutsaers die heel enthousiast was, want zelfs mevrouw Bosschaerd die nergens wat aan vindt, zei dat ik de spruitplant niet moet weggeven en bij verkoop minstens 200 gulden  moet vragen. Ook op school was dit getal gevallen.
Ik wou dat ik ze tegelijk kon verkopen, 10 x fl.200 zou ik direct vol trots aan de liefste in mijn wereld geven, ja Jan, jij zou alles krijgen. Bij mijn werk ben jij immers altijd bij mij.

Vrijdag 7 februari
Gisteravond bij Kees Slegt geweest. Fijne vent en werkt ook hard. Mijn spruit dus geruild tegen een houtsnede van Kees: een massa voorstellende voor hoge gebouwen. Erg goed vind ik. Hij had een lekker etentje gemaakt. Later op de avond kwam Auke met zijn meisje. Zij wilde mijn houtsnede kopen, maar wat kan ik aan Kees zijn vrienden vragen? Die hebben net zo goed geen geld. Ik heb gezegd dat ik de oplage nog niet weet en de prijs ook niet.

Ik kan er niet mee ophouden dus, wordt vervolgd…

Als je wilt zien hoe mooi ze haar panten schilderde:
https://annevellinga.nl/2015/10/02/aaltje-kolman-4/

Als je mijn leergang schilderen wilt lezen:
https://annevellinga.nl/2019/12/01/leergang-schilderkunst/
De opleiding die mijn moeder volgde was de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam
https://rietveldacademie.nl

Het bericht Mijn moeders leergang schilderen verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dagboek Aaltje Kolman – 29 januari 1976

Ben met Jan naar de Hortus Botanicus geweest, schitterende planten, met orchideeën zo mooi dat je er stil van werd. Als je naar die schitterende pracht kijkt, voel je goed dat je niet veel bent en dat de natuur alles is. Planten doen mensen nooit kwaad, ze groeien en maken de wereld mooi, zo oneindig mooi…!
En de mensen lopen er vaak niet alleen achteloos aan voorbij, maar zijn hard, erg hard bezig om dit schoons grondig te vernielen. Wat kunnen wij doen om dit te vermijden?
In elk geval ga ik er nog eens naartoe om er een tekening te maken. Ik geloof dat ik daar wel een week kan zitten tekenen. Ja, dat ga ik nog eens doen en dan elke dag erheen, in elk geval een week lang.

Het bericht Aaltje Kolman – planten (3) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Dagboek Aaltje Kolman – dinsdag 17 september 1975 (4e jaar Rietveld Academie)

Nog steeds bezig met m’n glaasjes, drie à vier keer heb ik de glazen getekend, steeds anders, de laatste lijkt me het best geslaagd, maar nu moet ik zien het morgen op de zinkplaat te krijgen. De vrijheid van tekenen met bijvoorbeeld inkt op papier is wel even anders dan op zink, tenminste nu nog.

Woensdag 18 september
Vandaag ga ik mijn glaasjes op de zinkplaat tekenen. Voor de ets. Ben zeer benieuwd.
Ik hoor of zie niets van Umberto. Gisteren viermaal gebeld, geen gehoor.
Ik kom er nog niet toe naar de Haarlemmerstraat te gaan. Ik zit alweer volop te werken.

Donderdag 18 september
Ik zit in de knijpert voor mijn etsje. De spanning zit in mijn hele lichaam. Heb ik alles goed overwogen?
Ik wil al schrijvend, dus handschriftelijk de glaasjes op het plaatje maken, zonder franje. Gisteren was ik te moe om de plaat te tekenen. Ik durfde er niet aan te beginnen.

Etsen ging goed, maar de plaat is niet goed, zit vol met kleine putjes, dus afdruk hopeloos!

Vrijdag 19 september
Strakjes lekker naar huis. Jan zal wel weer hard gewerkt hebben. Ik hoop dat het huis van de buren ook opgeschoten is. ‘t Zag er vreselijk uit.
Ik heb het hier reuze naar mijn zin, maar… ik ga te laat naar bed. Nou, ik zal er wel aan wennen.
Aju, tot maandagavond.

Maandag 22 september
We hebben model gehad van een man. Na een stuk of wat standen (met veel pauzes) moesten we het model ‘andere kleren’ aandoen, d.w.z. figuurlijk. Erg leuk en boeiend. Een paar tekeningen zijn niet zo erg slecht.
Ik heb kou gevat. Bah!

Dinsdag 23 september
Umberto was er. Hij zit met hele nare dingen op zijn werk.
‘Wat is ons lot?’
Soms wil je het weten, maar beter van niet (vind ik).

Woensdag 24 september
Ik wil beslist zo oprecht mogelijk met mijn vrienden omgaan. Ik dacht toen ik wakker werd aan ons gesprek. Dan denk ik weer ‘wat wil ik in mijn oprechtheid?’ Waarom zou je oprecht zijn in bewuste zin? Ben ik dan wel eens onoprecht? Weet ik niet. Vast wel! Dus daarom!!
Terug naar dinsdagavond: nee, het was niet goed die avond, eigenlijk was deze avond oneerlijk!!!!!!!

Bij Umberto geweest.
Eerlijk gevraagd… eerlijk antwoord…?
Ga ervan uit. Dan valt alles mee.
Openhartig, zeer openhartig over vroeger.
Hij wilde niet meer naar school…
Ik geloof nog steeds in hem.
En ik? Ik wil luisteren en zien.

Met een beetje geluk komt er nog een vervolg…

Het bericht Aaltje Kolman – Scherpe kantjes (2) verscheen eerst op Anne Vellinga.