We waren verhuisd van Westkapelle naar Tiel, van een piepklein huisje aan zee naar een immens herenhuis in een Betuws stadje. Het huis had spannende trappen met heel veel treden en bochten. Ging je de diepte in, dan kwam je in een donker en kil gat, een onmetelijke kelder die we nooit zouden gebruiken want wat hadden wij nou om op al die planken te zetten; mijn moeder kocht per dag en dat aten we gelijk op. Klaar.
Er waren meer trappen omhoog dan omlaag en als je al die treden en draaiingen gehad had, was je op een zolder waar een hele klas met kinderen aan de gang kon. Er hingen duizend spinnenwebben en een schommel waar ik niet op mocht want die zwaaide uit over het trapgat en daar kon ik dan invallen. Mijn moeder had alles al eens meegemaakt. Er was een kamer voor de dienstbode die we nooit zouden krijgen.
De plafonds waren zo hoog dat je je hoofd in de nek moest leggen om ze te zien en de ramen hadden zulke diepe vensterbanken dat je erin kon zitten. Wat niet mocht want ze waren zo hoog dat je erop zou moeten springen en in de vaart zou je dan dwars door het glas gaan en doodvallen.

De woonkamer was dubbel met schuifdeuren ertussen, de ruimte was griezelig van grootheid. Die ene tafel van ons en die twee stoelen verdronken erin. Mijn moeder zei dat ze geen zin had al die kamers en vensterbanken en ramen schoon te maken met alleen haar bezem. Dat zou toch moeten, want mijn vader moest drie jaar lesgeven voor er genoeg geld was voor een stofzuiger en toen woonden we al in een veel kleiner huis.
In tegenstelling tot mijn moeder, kon mijn vader zijn geluk niet op. Hij zou van de voorkamer een levensgroot terrarium maken met een boom erin en een vijver en oerwoudplanten en hagedissen en slangen. Daar ging hij inderdaad al snel mee aan de slag, met alle gevolgen van dien, waaronder de stofzuiger die al maar niet kwam en de slangen die door de kieren ontsnapten. Voor het zover was, zag hij mogelijkheden die terstond verwerkelijkt konden worden.

‘Kijk!’
Dat heb ik hem een miljoen keer horen zeggen, altijd dat ‘KIJK!” en dan was er een vogel die wij almaar niet zagen, hoe hij ook wees op al die plekken waar wij ooit waren.
‘Kijk!’
Ik zag een gat in de muur met een ijzeren hekje ervoor.
‘Een open haard! Daar ga ik vuur maken.’
De oermens in mijn vader was los. Ik had hem nog nooit zo enthousiast gezien. Hij ging in de weer met kranten en sigarendoosjes en lucifers. Vlammende tongen laaiden op, heet en hoog, almaar heter, almaar hoger, tot mijn vader kolen op het vuur gooide. Weg waren ze. Nu kwam er rook, veel rook, stinkende rook. Mijn vader haalde een emmer water en gooide die over de rokende massa. Toen kwam er nog meer rook en nog meer stank. Hij rukte de openslaande deuren open voor mama de trap af zou komen met mijn huilende kleine broertje. Het was of de rook het rook. In een lange sliert kwam het onder de kolen vandaan en zeilde door de kamer, de deur uit. Ik liep met de rook mee. Buiten steeg het op, hoger en hoger en toen was het weg terwijl er rook bleef komen. Ik begreep niet waar het bleef. Hoe ik ook keek, ik zag het niet.

Ik weet niet hoe lang ik keek, maar toen ik de kamer weer in kwam, was daar niemand, alleen onze poes. Ze dronk melk uit een bord. Ik was blij dat zij er was. Ik wilde haar omarmen en liep naar haar toe. Dat moet je nooit onverhoeds van achteren doen, dan schrikt een poes. Dus ging ik voor de poes staan zodat ze me zag. Ik bukte om haar op te pakken. Dat heb ik geweten! Mijn billen stonden in brand. Ik wilde weg maar zat vast aan de gloeiende kachel. Ik had dat hele ding niet gezien. Wist ik veel dat mijn vader nog niet genoeg had gehad van vuurtje stoken. Op mijn gegil kwam mijn moeder ergens vandaan. Ze zei van alles wat ik niet meer weet en trok zo hard aan mijn schouders dat ik het in mijn billen voelde. Ik was los en zij zette mij in een pan koude melk. Ik heb lang op de blaren moeten zitten.
Het duurde tot mijn achtste voor ik een lucifer durfde aansteken boven de gootsteen, zodat ik hem meteen kon laten vallen.

Nu heb ik een schrijfhuisje met een houtkachel. Ik lees er de vlammen, ik lees er de rook en ik schrijf. Ik heb me nog nooit gebrand.

Het bericht Vuur verscheen eerst op Anne Vellinga.

Mijn vader gaf les op de lagere school in Westkapelle, een paar huizen verderop. Hij kwam altijd meteen naar huis als de school uit was. Op een dag waren de kinderen al langs gerend en papa was nog niet thuis. Hij was laat en droeg een kartonnen doos voor zijn buik. Ons huisje was klein en donker, de doos gaf licht.
‘Voor jou,’ zei papa.
Hij zette de doos voor mijn voeten. Ik hurkte ernaast. Er kwam geluid uit de doos.
‘Maak maar open,’ zei papa.
Een pop wilde ik niet, zo’n stijf ding. Ik hoorde gekras en gepiep. Een pop was het niet.
‘Maak maar open,’ zei papa nogmaals.
De doos bewoog. Dat was best griezelig. De kleppen zaten door elkaar. Ik moest mijn hand erdoor wringen om de kleppen los te wroeten. Brrr. Toen was de doos open. Iets harigs lag op de bodem, het veerde op, keek over de rand, een poesje! Dat was de eerste keer dat ik mezelf voelde smelten.
‘Dat is Peter,’ zei papa, ‘het is een meisje, maar mijn eerste poes heette ook Peter en die leek precies op deze.’
Hij tilde Peter uit de doos en plantte haar in mijn armen. De poes ging snorren.
‘Ze vindt het fijn bij jou, daarom spint ze.’
We werden onafscheidelijk.
Ik smelt nog altijd van poezen.

Het volgende cadeau dat ik van mijn vader kreeg, was op mijn dertigste. Ik was depressief en zat moedeloos bij hem in de tuin. Hij zei dat de koffie nu wel klaar zou zijn, sprong op en ging naar binnen.
Hij kwam terug zonder koffiekan. Op een meter of drie graaide hij in zijn broekzak en gooide iets in mijn schoot. Een pen, een donkerrode Parker balpen.
‘Dan heb je iets om alles op te schrijven’ zei hij en ‘er kunnen steeds nieuwe vullingen in, maar die heb ik er niet bij gekocht.’
Hij lachte en haalde de koffiekan.
De pen heb ik nog steeds en ik schrijf nog altijd, zij het op mijn laptop.

Het laatste cadeau kreeg ik kort voor zijn dood. Hij kon nog lopen en had een wandeling over het strand van de Middellandse Zee bij Perpignan gemaakt. Daar had hij een platte, roze schelp gevonden, voor mij, zomaar, zonder dat ik jarig was.
De schelp gaf zijn geheim niet meteen bloot. Eerlijk gezegd pas vandaag.

Een jaar na zijn dood begonnen mijn moeder en ik te lopen, ruim 10.000 kilometer, verspreid over tien jaar. Het eerste jaar liepen we door Waterland, de kroon van Amsterdam, een veenweidegebied waar de intensieve landbouw niet bedreven kan worden dankzij de slappe bodem. Dit gebied was toen nog het grootste weidevogel broedgebied ter wereld, geen wonder dat mijn moeder en ik elke voettocht grutto’s zagen, een van mijn vaders lievelingsvogels. We begrepen hem pas na zijn dood, toen zijn vlammende politieke adem ons niet langer de adem benam.

De tien jaar dat wij LAW’s liepen, waren een pelgrimstocht naar onszelf en onze zielsverwantschap, los van de bloedband met alle inprentingen van dien.
Nu is mijn moeder er ook niet meer en nu pas zie ik de symboliek van de schelp van mijn vader. Het is een Jacobsschelp, de schelp van de pelgrims naar Santiago de Compostela. Ik heb hem verwerkt in een vogeldrinkbak, onwetend, hoe treffend.

In de cadeaus van mijn vader schuilt een spiegel; wat hij van zichzelf in mij zag en bevestigde op de zwijgende manier die hem eigen was als het ging om de essentie van het leven.

Het bericht Poes, pen, pelgrim verscheen eerst op Anne Vellinga.

Remco Wel ~ Toen was geluk gewoon

Ik verlang terug naar die tijd. De agent gaf je een standje, in plaats van een boete. Wij gingen uit op zaterdag en als er al iets gebeurde belde men de politie die bij aankomst vaak direct weer weg kon omdat de boel al lang gesust was. Er was geen beveiliging, laat staan politie op straat en de uitgaansgelegenheden zaten véél voller dan nu. Wij hielden rekening met oudere collega’s en deden een stapje harder voor ze. We betaalden allen wat premie zodat zij eerder konden stoppen. Niemand klaagde daar over. Als je eens ziek was kwam er niet binnen een uur een controleur bij je thuis en je een re-integreringsformulier liet tekenen en je baas belde je niet iedere dag op om zijn geveinsde medeleven te tonen. De huisarts was de baas in plaats van de ARBO-dienst.

Je had op je veertiende een zwart baantje en iedereen wist dat dit zo werkte. Het hoorde bij je opvoeding. Ik werkte op zaterdag in een bakkerij en ja, je moest om vier uur beginnen. De politie kwam wel eens warme broodjes halen, zo uit de oven. Die ik voor hen inpakte, gaf de agenten een kop koffie en niemand vroeg naar mijn leeftijd of ID-kaart. De agent was trots op je dat je zo vroeg aan het werk was. Als je een schop van een leraar kreeg had je die echt verdiend en aangiftes van mishandeling waren er niet. En je ging over of niet en je ouders begonnen hier geen rechtszaak over.

Wij hadden ook getinte klasgenoten en daar werd je vrienden mee. Ja, ook moslims. Er was wel de “Centrumpartij” en iedereen lachte daar om. Je schaamde je voor deze partij en de politiek liet hen links liggen. Gewoon een fatsoenskwestie. Als je een vak had geleerd werd je niet weggezet als “laag-opgeleid” , je was gewoon een laatbloeier en dat was prima. En men zei: die komt er wel.

Onze economie draaide prima, ook met een linkse regering. Als je op jezelf wilde wonen had je binnen een paar maanden een huis en hoefde je niet dertien jaar te wachten. Als je TV keek had je een reclameblok waarin je koffie ging zetten of hem snel op de andere zender zette want het synchroniseren van reclame deed men nog niet.

Er waren geen stiekeme politie-bellers want dat vonden wij not-done. Je ging naar iemand toe om je mening te geven en dan kwam je er wel uit. En als er een vreemde auto in de straat stond was iemand gewoon ergens op visite. Als je werkloos werd moest je een klein stapje terug en rekeningen gingen direct naar het ziekenfonds. Daar betaalden wij met zijn allen voor en niemand had daar problemen mee. En toen…. Kwam het neo-liberalisme.

© AdRem

https://www.hoemannendenken.nl/schrijvers/remwel/

Het bericht Remco Wel ~ Toen was geluk gewoon verscheen eerst op Anne Vellinga.

Sinds de dood van mijn vader, 5 juli 1989 wacht ik op een seintje van hem, een onmiskenbaar teken dat hij ergens vertoeft en mij kan vinden in het rijk der levenden. Dat teken is niet gekomen. Ja, ik droom wel eens van hem. Dan heeft hij een viskar zoals op de markt, maar dan zonder vis. De kar heeft wel zo’n klep en die opent hij op stille plekjes waar veel vogels zijn. De eerste keer riep hij er heel enthousiast bij dat dit het helemaal was en dat het raar was dat hij er pas na zijn dood achter was gekomen ‘ik kan dit ding overal neerzetten, heb alles bij me en de vogels zien mij niet, maar ik hen wel.’ Ik droom er nooit bij of deze vogels in deze wereld zijn of in de andere. Het is en blijft een droom en niet een onmiskenbaar teken van leven of dood. Als ik een vogel zie, denk ik aan mijn vader. Niet bij elke vogel, maar wel bij een buizerd die zweeft boven mijn hoofd, een uil die roept in de nacht, een ijsvogel die voorbij flitst over een sloot. Ook dit vind ik geen echte tekens. Het zijn herinneringen.

Toen mijn moeder dood was, dacht ik meer kans te hebben. Zij heeft beloofd dat ze me een duidelijk teken zou geven. Ze zou me helpen. Ze zei er wel bij ‘als het kan’. Kennelijk kon het niet. De tekens bleven uit. In het begin dacht ik nog dat dat door de Parkinson en de Lewy Body kwam. Ik dacht dat ze aan de andere kant ook wel een tijdje in de war zou zijn en dat het even kon duren voor ze door had dat ze in de andere wereld was. Het duurde mij al gauw te lang. Ik kan wensen wat ik wil, ik zie haar niet en ik hoor haar niet. Ik fantaseer haar wel. Praat met haar. Elke dag minstens een keer. ‘Kan deze broek nog, Aal?’ of ‘weet je al waar je uitgestrooid wilt worden?’ Ja, ik betrek haar echt bij alles, maar ze verschijnt almaar niet. Ik ben overgestapt op haar aanpak met planten. Die van haar bloeiden altijd uitbundig. Dus als ik tegenwoordig de planten giet, voel ik net als zij eerst de aarde, hoe die erbij ligt in de bloempot. In navolging van haar praat ik zelfs wel eens met mijn planten. Maar kippenvel krijg ik er niet van. Het is mijn verlangen, niet haar aanwezigheid.

En dan is het kerst, preciezer: eerste kerstdag 2016.
We zijn uitgenodigd bij mijn broer om te komen eten. ‘Je hoeft niets mee te nemen, alles is er.’ Na negen winters in Warmensteinach, met sneeuw en Glühwein, kerstmarkt in Bayreuth en vuurwerk bij de buurtjes van de berg, blijven we thuis en kunnen we voor het eerst in lange tijd kerst vieren met mijn familie, die van de Vellinga’s, wat ervan over is: mijn broer, zijn kinderen en tante Greet, de zus van mijn vader. En ik. En Kees.

wordt vervolgd

Het bericht Contact met de doden ~ voortekenen (1) verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het blijkt een hele toer om op de plaats van bestemming te komen. Om te beginnen krijgt Bonnie haar nauwe laarzen niet over haar kuiten getrokken en haar spijkerrokje niet over haar kont. Als het eindelijk zit waar ze het wil, rijd ik zo snel ik kan van de Amsterdamse binnenstad naar Wageningen, dat ik meen te kennen van de tijd dat ik daar woonde.
In de relatief korte tijd tussen Wageningen-met-en-zonder-mij is het volgebouwd en de plek waar het boshuis met de workshop is, hoort tot de goudkust die ik als pionierende hippie niet bezocht. Waar is het droomhuis?

We vinden het zandpad. We vinden het boshuis. We vinden een deur die voor ons is opengelaten. We gaan af op het geroezemoes van stemmen die de weg nog zoeken naar gehoor, net iets te luid. We vinden de droomkamer, de suitedeuren staan op een kier. Iedereen is er al en zit op brede banken rondom een lage tafel. Wij gaan de kamer in. Mijn vriendin in haar strakke outfit voorop. De plek op de bank die voor ons is vrijgehouden is nauw voor het ruimte geven aan haar dijen die door rok en laarzen schuin geplaatst moeten worden. Ik kan niet voorkomen dat ik links en rechts mijn naasten raak. Het levenslange gevoel van onveiligheid overvalt me.

‘Hoe voelt het om zo binnen te komen,’ Aad kijkt naar mij in het vertrouwen dat ik net zo luchtig op deze vraag zal ingaan als ooit op vragen over temperamenten en driegeleding. Bekneld tussen andermans dijen en ontdaan van maskers is het hoge woord eindelijk rijp eruit te vliegen.
‘Ik voel me niet thuis.’
Koren op de molen van Aad.
‘Heb je daar vaker last van?’
Een golf van misselijkmakende paniek haalt het onderste bij me boven.
‘Dat gaat je niet aan,’ werp ik de eerste tegenwerping na decennia op slot. Dit voelt zo bevrijdend, dat het de opmaat wordt van De Grote Schoonmaak. Aad kan geen goed meer doen. Wat hij ook vraagt, oppert, probeert, het heeft een link met ballast die eruit moet, zoals bij een luchtballon die neerstort als de ballast niet overboord gaat.
Ik zie nog zijn verbaasde blauwe ogen, de wenkbrauwen iets opgetrokken, zijn korte vingers in het baardje dat eeuwig probeert door te breken.

De laatste dag moeten we één voor één bij hem aan het tafeltje onze droom van de afgelopen nacht vertellen, waar hij vragen over stelt en opdrachten bij geeft. Een vrouw heeft gedroomd van een helikopter, meer weet ze niet. Nu komt het echte droomwerk. Ze moet de helikopter worden en door de kamer vliegen. Zij begrijpt het niet of durft het niet.
Ik kijk naar Aad, wat gaat hij doen?
Aad staat op en doet het voor met onhandige vliegbeweging met armen die rondmaaien en op moeten letten geen vrouwenbenen of kopjes kruidenthee te raken. Het ontroert me. De brug van sympathie daalt neer.
Dan ben ik aan de beurt. Als laatste. Mijn droom is niet beangstigend, duister, erotisch, spectaculair of fragmentarisch. Mijn droom is helder.

‘Ik stond voor …’
‘Tegenwoordige tijd graag.’

‘Ik sta voor een boom van een kast
met noesten en de blaadjes er nog aan
met kromme wortels als zijn  poten

De deur staat vragend
op een kier
ik duw hem zachtjes open

Daarbinnen zit
op een gouden troon
een droomprinses
haar bruidskleed aan

Als in een sprookjesdroom
duurt het even
voor ik haar herken

Dan zie ik
wie het is
en springt mijn hart
wijd open

Ik ben het zelf.’

Ik zwijg.
Hij zwijgt.
In zijn blik is iets dat ik plotseling herken.

‘Weet je Anne, ik heb vooraf de lijst met aanmeldingen doorgekeken. Bij het zien van jouw naam verwachtte ik je empathische deelnemerschap. Tot mijn schrik maakte je het mij moeilijk. Ik voelde me onzeker bij jou en nu kom je met een droom waar het bij het droomwerk omdraait: het vinden van de eigen identiteit. Jij hebt die gevonden in een boom. In bruidskleed. Dit is de apotheose van het gevecht dat wij dit droomweekend geleverd hebben.’

http://www.droomwerk.net/aad%20van%20ouwerkerk%20index.html

Het bericht Droomweekend met Aad van Ouwerkerk verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik rende de hele weg naar huis, Binnenweg, Grotebrugse Grintweg, Medelsestraat. Er was nog geen verkeer, ik kwam veilig thuis. Hijgend gooide ik de vraag voor de voeten van mijn moeder die bezig was achter het groene tweepitgasstel water te koken voor een kopje zwarte thee bij het brood dat de bakker met zijn fietskar gebracht had.

Mijn moeder schrok zich wild. Had een homo aan haar kind gezeten? Ze keek door het keukenraam of zij nu aan de beurt was. Dat zei ze niet, want zoals seks voor mijn vader hetzelfde was als brood, je had het elke dag nodig, zo heilig was het voor haar, daar zweeg je over.

Aan het verstijven van haar elastieken lichaam, het verstrakken van haar beweeglijke gezicht, zag ik dat mijn moeder er oneindig veel meer van wist dan de vrouwen bij het schoolplein. Die kwamen niet verder dan één zin. Mijn moeder was van het verhaal; iemand hoefde maar een zin te zeggen en zij kwam met de rest.
‘Hoe kom je daarbij!’
Het kwam er fel uit, alsof het verhaal al in haar mond vlamde.
‘Ik hoorde het.’
‘Van wie!?’
Aan de toon hoorde ik wat ze niet vroeg. Voordat ze met het broodmes de straat op ging om oprukkende mannen van de verkeerde kant te lijf te gaan, hield ik haar binnen.
‘Die mannen zijn hier nog niet, ze zitten nog aan de verkeerde kant, of misschien zijn er een paar hierheen gekomen of eentje bij die ene vrouw die het tegen die andere zei.’
‘Wie zegt zoiets nou op een schoolplein vol kinderen. Wat een stomme wijven.’
Het was de eerste keer dat ik mijn moeder wijf hoorde zeggen en ik was gelijk verzot op het woord. WIJF!

‘Wie waren het?’
Hoe had ik kunnen weten dat mijn moeder de boodschapper van het nieuws wilde weten voor ze ging vertellen?
‘Vrouwen die maar één zin weten.’
Dat was niet genoeg.
‘Met krulspelden en een hoofddoek.’
Mijn moeder draaide zich naar de fluitketel, haar hoofd in een dampende wolk. Ze draaide het gas uit en de wolk was weg. Dat verbaasde me. Ze pakte de ketel en schonk het kokende water driest in de theepot zonder de pot voor te spoelen. Dat verbaasde me ook. Mama had haast, maar maakte geen aanstalten om te vertellen. Dat verbaasde me het meest.
Het grind knerste. De fiets van mijn vader.
‘Ik vraag het wel aan papa.’
Mama kwam bij zinnen.
‘Die vrouwen bedoelen mannen die van mannen houden.’
‘Dat zeiden ze niet, ze zeiden MANNEN VAN DE VERKEERDE KANT!’
Mijn moeder keek mij aan met de blik waarmee ze me nog vaak zou aankijken, de blik waaruit alle ruimte van de wereld sprak dat ik ‘mij’ ben en niet haar, dat ik ‘mij’ mocht zijn met al mijn vragen en daden en dat ze me geen strobreed in de weg zou leggen om te vragen en te doen wat in mij brandde en ontdekt wilde worden.
‘Die verkeerde is meer iets voor papa, vraag het maar aan hem.’
Papa had het zweet nog op zijn voorhoofd van het harde fietsen om de school achter zich te laten en het vrije veld in te kunnen. Hij wist van mannen van de verkeerde kant en aan zijn toon hoorde ik dat het iets leuks was, niets om bang voor te wezen.
‘Dat zijn mannen die elkaar van achteren bespringen.’
Het was wat mijn broertje bij papa deed en Johnny bij Berry en ome Nol. Ik was daar wel eens jaloers op, maar ja, jongens konden hoger springen en ik kon beter rolschaatsen.

Het bericht De verkeerde kant verscheen eerst op Anne Vellinga.

Ik was gevoelig voor papa’s stemmingen en herinner me de eerste keer. Dat komt door mijn broer die me net laat weten dat hij de hele middag gefietst heeft. Onder het koken vraag ik me af waar hij die liefde vandaan heeft. Plotseling herinner ik me mijn eerste eigen fietstocht.

Ik zit voorop bij papa op de fiets in Westkapelle. Ik ben bijna drie en (nog) zijn enige kind en hij is nog aan het wennen om papa te zijn. Wat doet een papa met een klein meisje? Fietsen!
De straat is opgebroken. Ik heb de werkmannen al dagen bezig gezien met stenen weghalen en stenen plaatsen. Ik heb gezien hoe ze stenen kapot slaan en soms hun handen. Wat ze dan zeggen is geweldig, een toverwoord waar de kracht vanaf spat.

Ik ben vol van het nieuwe woord, ik ben vol van papa, ik ben vol van de fiets en de straat die opgebroken en zanderig voor ons ligt en naar ons toekomt en verdwijnt onder het wiel van de fiets van papa. Een steen, een gat, we bonken keihard omlaag en omhoog.
‘Gottedomme!’ zeg ik op het juiste moment.
Achter mij barst mijn vader los in een geluid dat luider buldert dan de zee en mij vervult met warmte, zo verrukkelijk, dat ik het voor altijd bewaard heb.

Het bericht De lach van mijn vader verscheen eerst op Anne Vellinga.

Aan deze tak hangt Jantje Jans Reitenga die ik nooit gekend kan hebben, ze is geboren in 1832, maar haar naam doet een bel rinkelen: tante Jans! Daar zijn er meer van geweest, ook recentere.
Eén daarvan heb ik gezien.

We zijn terug in het begin van de jaren ’60 van de vorige eeuw. De familie Vellinga in Tiel heeft zowaar een auto, een gele Lelijke Eend. Mijn vader heeft net het rijbewijs en wil oefenen voor we met deze Eend naar de Alpen gaan. De Alpen zijn hele hoge bergen die van boven een scherpe punt hebben vol ijs en gletsjers en daar moeten wij met onze Eend overheen. Mijn vader heeft bij voorbaat het klamme zweet in de handen en ik heb nachtmerries van die scherpe ijspunt waarop wij balanceren voor wij met ons gezamenlijk gewicht onze Eend met de neus omlaag krijgen voor de afdaling.

Ter illustratie hoe wij toen waren een paar foto’s die mijn broer toevallig net gedigitaliseerd heeft en die je meteen in een tijdcapsule zetten. Je ziet ons in de Ardennen, waar mijn ouders heen fietsen met ons achterop, de tent, de primus, de slaapzakken en een po voor mij aan het stuur; een klein meisje kon niet zomaar in het prikgras plassen natuurlijk.

Goed. Om onze overtocht over de Alpen soepel te laten verlopen, gaan we dus eerst naar Soest waar tante Jans woont.

In de auto krijgen wij instructie.
‘Tante Jans is al heel oud, dus dit is een goede gelegenheid haar te zien voor ze dood is.’
Ongeveer zo nuchter en fenomenologisch zei mijn vader het.
‘Jullie moeten natuurlijk niet laten merken dat we om die reden op bezoek komen, want het is niet leuk voor tante Jans dat ze binnenkort dood gaat.’
Zo ongeveer zei mijn moeder het die zich altijd goed wist in te leven in alles.
Nee, dat zou ik niet doen en nee, dat zou mijn broertje ook niet doen.

Nu was mijn broertje nogal spontaan en rap van tong, zo’n jong waar je als zusje je hart voor vast houdt. Liep hij niet met een bijl door de boomgaard te zwaaien, dan had hij wel lucifers op zak en als er bezoek was, flapte hij er alles uit en was ik altijd bang dat hij per ongeluk ons geheim zou verraden: dat wij communist waren. Dan zou papa ontslagen worden, hadden wij geen geld en gingen dood.
Nu dreigde er ook een slip of the tongue. Mijn gedachten gingen als een speer wat mijn broertje zou kunnen zeggen en zeker niet zou moeten zeggen om tante Jans niet ter plekke van schrik dood te laten vallen.

‘Marco, je moet dus niet zeggen wat fijn dat u zo oud bent.’
Nee, dat zou mijn broertje niet zeggen.
‘Marco, je moet natuurlijk ook niet zeggen wat fijn dat u nog leeft’.
Mijn vader zette de auto stil, zo verschrikkelijk moest hij lachen.
Van het bezoek herinner ik me alleen dat mijn broertje geen onvertogen woord zei en dat tante Jans een stuk levender was dan voorzien.

Het bericht Familie Vellinga verscheen eerst op Anne Vellinga.

Het begint met de geboorte van Mohammed. Zijn vader is dood voor hij er is, zijn moeder volgt na een paar jaar en er wordt wat heen en weer gesold met de arme wees. Hij gaat naar familie, hoedt de schapen, wordt koopman, gaat in het leger en klimt op tot militair leider.
Als altijd waren het roerige tijden vol bedreigingen uit omringende gebieden die willen uitbreiden ter eigene glorie en gewin, toen waren het de Byzantijnen en de Perzen die de Arabische wereld wilden veroveren met alle bloed en blaren van dien.

Geen wonder dat Mohammed op een goed of kwaad moment zijn rust zoekt in een grot. In de oorverdovende stilte hoort hij iets dat hij nog nooit gehoord heeft: zijn innerlijke stem, de engel Gabriel, misschien god zelf.

Wat hem ter ore komt is revolutionair in de Arabische wereld: er is maar één god.
Als koopman had hij dit al eens gehoord van de joden en christenen, maar nu hoort hij het van god zelf.
Dat komt goed uit. In de strijd tegen de heersende machten dreigt de Arabische wereld ten onder te gaan, omdat ze met hun 360 goden en stammen grote onderlinge verdeeldheid hadden. Met één god zou het probleem van de politieke verdeeldheid opgelost zijn, één god – één staat. Dit moest iedereen horen!

Het duurt een tijdje voor Mohammed een gevolg heeft en als hij dat heeft, heeft hij direct ook vijanden in eigen wereld, zo gaat dat. Er komt weer veel bloed aan te pas, gevangenschap en slavernij, ook de nodige wonderen, zoals een spin die een web weeft voor Mohammed als de vijand hem op de hielen zit, precies zoals verhaald wordt over Maria en Jozef met het kindje Jezus als alle kinderen vermoord dreigen te worden.

Dat heb je met vervlogen tijden, de bronnen zijn opgedroogd, eeuwen later worden de overleveringen opgeschreven  net als bij ons de gebroeders Grimm de sprookjes opschreven, vervolgens komen de schriftgeleerden met tegenstrijdige interpretaties waar je niet blij van wordt.
Terug naar Mohammed.

Met zijn dood wordt het pas echt lastig. De heikele kwestie is wie hem op moet volgen en dat is in de geschiedenis altijd het begin van de splitsing en bijbehorende strijd.
Moest iemand uit de bloedlijn Mohammed opvolgen of iemand die gekozen werd. Koning of president. Zo’n vraag vraagt om onenigheid. De Sjiieten zijn de koningsgezinden ofwel bloedlijnliefhebbers, de Soennieten willen zelf kiezen. Deze onenigheid speelt vanaf de dood van Mohammed, in onze jaartelling 620 na Christus, en is nu geëscaleerd.

Het zogenaamde vrije westen zit er middenin door eigen toedoen…

Het bericht Reiken naar het licht – Mohammed verscheen eerst op Anne Vellinga.

Als kind verbaasde het me dat er zoveel geklaagd werd door de grote mensen. Alles wat ze moesten doen. De buurman werd bekaf van zijn tuinderij en al die klanten die pal voor sluitingstijd een bosje bloemen voor de helft van de prijs wilden, mijn vader gaf les en werd moe van de correctie, mijn moeder zag het eeuwige huishouden niet zitten en zo ging het maar door.
Ik vroeg mijn vader wat hij dan had willen worden.
‘Zwerver,’ zei hij en mijn moeder zei ‘kunstenaar’.
Op mijn vraag waarom ze dat dan niet geworden waren, kwamen diepe zuchten en duizend woorden.
Op het eind van hun leven waren ze allebei geworden wat er altijd in zat als diep verlangen.

Alles heeft zijn geheim en moet zijn beloop hebben als zaadjes in de grond. Als mens hebben we een zekere vrijheid iets met ons leven te doen, we kunnen onze eigen levensloop bepalen. Of toch niet?
Je kunt wel lang voor­bij leven aan je diepste drijfveren, doof voor de roep van je ziel, maar ergens schuilt dat zaadje.

Ik houd van het donker van nachten die langer worden tot de stilste nacht en het veilige donker van gesprekken waarin geheimen oplichten, het intieme donker van samensmelten.
Maar het andere donker is er ook, het bedreigende donker dat smacht naar een sprankje licht, dat angstaanjagend verstikkende aardedonker dat je lijkt op te slokken.

In het aardedonker waar geen sterren staan, ontstaan kristallen als een manifestatie van het alchemistisch proces dat zich in het binnenst van het duister voltrekt, een proces met eigen wetten en tijden.
In dit aardedonker schuilt het mysterie van de alchemie, het veranderen van lood in goud, het vinden van het licht dat niet van buiten komt, maar van binnen.

Plotseling kunnen er vreselijke dingen in je leven gebeuren. Iemand van wie je zielsveel houdt sterft. Of je levensgezel kiest voor een ander. Het invallende donker wordt niet vanzelf weer licht. Je moet het zelf zien te vinden door je bewust te worden van je diepste verlangen, waar je heen wilt, je bestemming. Die vraag is eenvoudig en moeilijk. Maar je weet het in het puntje van je hart. Dit is je kompas en leid-ster in het  donker.
Onze diepste wens voert naar het Onbekende. In het Grote Onbewuste is het donker. Er liggen valkuilen, weerstanden en uitdagingen, stuk voor stuk betoveringen die verbroken moeten worden. Dit vraagt moed en volharding, uitmondend in dat wat ons roept. Onze ziel.

Het bericht De roep van de ziel verscheen eerst op Anne Vellinga.